Orada Neler Oluyor?

Teşekkür ve Kapanış

2011-01-08T00:42:00.001+02:00

Bu ayın sonuyla birlikte dönüşümün üzerinden 1 sene geçmiş olacak...

Ara sıra dönüp eski anılara ve resimlere göz atmak için benim siteye girmemin yanı sıra, Erasmus macerasına yeni atılacakların hala daha bu blog'u referans olarak kullanıyor ve aralarında paylaşıyor olduğunu görmek sevindirici.

Görünüşe göre onlar da benzer sayfalar hazırlayacaklar Erasmus süreçleri boyunca. Eğer bana iletirseniz burada bir bölümde paylaşmaktan mutluluk duyarım.

Gitmeyi planlayanlar veya kesinleştirenler, sitede yer almayan konularda merak ettiklerini sormaya devam edebilirler, mümkün olduğunca cevaplamaya çalışacağım.

Utrecht ve Hollanda ile ilgili başvuru süreçleri biraz değişmiş ve kolaylaşmış duyduğum kadarıyla, sistem oturmuş sayılır, artık daha az sorun çıkıyor aldığım bilgilere göre. Yine de okulunuzun ve gideceğiniz okulun özel şartlarını bizzat kendilerinden öğrenip ona uygun hareket etmeniz gerektiğini unutmayın.

Gitmeyip göremediğim yerleri bir Erasmus öğrencisinden dinlemek de hoş olacaktır eğer kendi bloglarınızda bundan bahsederseniz.

ErasmusÖzgür'ün "Orada Neler Oluyor?" blogu burada sona eriyor, hayat -şimdilik- İstanbul'da devam ediyor benim için. Arşivdeki yazılar ve fotoğraflar incelemek isteyenler için, yorum/soru köşesi de ulaşmak isteyenler için açık kalmaya devam edecek.

Son olarak tekrar şiddetle belirtiyorum ki, gitme ihtimali olanlar ve hatta olmayanlar bile, kafanızdaki belki'leri ve acaba'ları yenip bir an önce bu maceraya atılın ve hayatınız boyunca elinize sadece bir kere geçecek olan bu fırsatı kesinlikle kaçırmayın. Çünkü hayat kısa, dünya küçük.

O halde hadi şimdi koş, yoksa düşersin ;)

Almanya, Hastalık, Hollanda Derken...

2010-02-05T02:26:00.000+02:00

Bitirdik de İzmir'e Geldik Bile...

Bu sefer planlamadığım kadar uzun bir ara oldu tam da en heyecanlı yerlerinde, en son trenden yazmışım... Zaten Berlin'den sonrası da oldukça plan dışı ilerledi. İzmir'deki 5. günümü bitiriyorum ve şimdi olanların özetini geçebilirim.

* * * Berlin * * *

Havanın inanılmaz doğuk olduğunu gitmeden kısa bir süre önce keşfetmiştim, bu nedenle de "haberim olsa belki gitmezdim" diye düşündüm ama biletleri alıp yola çıkmıştım artık. Tren yolculuğumun sonunda Vivian beni -20 derecelik havada yerlerin 20 santim kalınlığında buz tuttuğu kristal şehirde karşıladı. İlk akşamımızı klasik bir Alman pub'ında bira içerek geçirdikten ve arabayla biraz şehir turu yaptıktan sorna eve döndük.

İkinci gün biraz daha gündüz gözüyle şehri görme şansı elde ettim. Hava yine öldürücü derecede soğuktu. Vivian'ın evi (eski) Doğu Berlin sınırları içinde. Daha önceki Berlin ziyaretimde doğu kısmında çok vakit geçirmediğimden bu sefer 2. Dünya Savaşı zamanından kalma sokakları, DDR binalarını görme fırsatım oldu yollardan geçtiğimiz kadarıyla. Ev Frankfurter Allee caddesine çok yakın, tarihin göbeğinde bir noktadaydı.

Biz de konsepte uygun olarak 2. Dünya Savaşı'nda hava saldırılarından korunmak için inşa edilmiş yeraltı sığınaklarından birini gezmeye karar verdik. O zamanlardan soğuk savaş yıllarına, oradan da duvarın yıkılışına kadar olan tarihi, yerin metrelerce altındaki bu sığınak-müze'de (Berliner Unterwelten) tekrar keşfettik. 2 saat kadar süren tur oldukça keyifli ve ilgi çekici geçti.

Daha sonraki zamanımızı yine şehrin değişik noktalarında geçirdik. Bu arada Bornova Anadolu Lisesi son sınıftayken Sprachdiplom Almanca dil sertifikası programına katılan bizlerin başında olan eski öğretmenim Fr. Lischka ile de önce Facebook, daha sonra telefon yoluyla haberleşerek randevulaştık ve bir sonraki gün akşam yemeğinde buluşmak üzere sözleştik.

O son günümde gündüz yine çeşitli yerlerde vakit geçirdikten sonra akşamüstü saatlerinde şehrin en yüksek kulesi olan Berliner Fernsehturm 'a tırmanmamız gerektiğine karar verdim ve biletlerimizi alıp bir süre bekledikten ve alışveriş merkezi gezdikten sonra 360 derece şehir manzarası izlemek üzere 203 metre yüksekliğe çıkıp şehrin en önemli aktivitesini kaçırmamış olduk. O yükseklikte bir de Berlin birası içmek suretiyle soğuğun ve önceki günlerdeki soğuğun yorgunluğuyla baygınlık geçirip bir süre oradan kalkamadık.

Akşam yemeği saatinin gelmesiyle sürekli kapıları donan ve benim şoför tarafından içeri girmeme sebep olan arabaya geri dönüp şehrin batı kısmındaki Schöneberg'e doğru yol aldık ve Silke'nin bize adresini verdiği pizzacıyı bularak kavuştuk. Kızı Hediye ve bir arkadaşıyla birlikte bizi bekleyen öğretmenimle çok hoşsohbet bir akşam geçirdikten ve pizzaları yedikten sonra; ben 4 sene önce aramızda oluşan bu bağlantıyı hala koruyabilmiş olmamızın, Almanca konuşarak anlaşabiliyor olmamızın, Silke'nin bize karşı olan samimiyetinin ve Türkiye hayranlığının etkisinin beni sarmasıyla derin duygulara daldım akşam biterken. Ve ayrılırken birbirimize "belki başka bir zaman, başka bir yerde tekrar" diye veda ettik, aynı Utrecht'ten ayrılırken insanlarla vedalaşırken söylediğim gibi...

Almanya genel olarak bu şekilde geçti. Vivian'ın arkadaşlığı ve misafirperverliği her zamanki gibi "soğuk Almanlar" söylentileri karşısında şaka gibi durmuş, ayların "samimiyetsiz Avrupası"na son dakikada ilaç gibi gelerek beni mutlu etmişti. Ha ilaç demişken, dönmemden bir önceki gece soğuktan dudaklarım çatlayıp uçuk olunca eksi bilmemkaç derecede nöbetçi eczaneye yürüyüp bi dolu para vererek uçuk kremi alma maceramı da unutmayacağım. 2,5 € ekstra nöbetçi parası ödenen ve eczanenin içine girmeden küçük bir pencereden ilaç dilendiğim, aynı anda da burnumun içindeki nemin donup ince bir buz tabakası haline geleren konuşurken çıtır çıtır etmesi de ayrı bir macera konusuydu benim için :)

Berlin gezisinin sonunda sabah 8.30 sularında trenimdeki yerimi alıp bütün yol boyunca uyumak suretiyle 16:00 civarında eve vardım. Avrupa'daki son haftasonum da bitmişti, şimdi gerçekten geri sayım başlayacaktı.

* * * O Hafta * * *

O Pazartesi ilk iş okula gidilmesi ve çıkış işlemlerinin halledilmesiydi. Neyse ki sorunsuz bir şekilde her işlem yapıldı ve Hogeschool Utrecht ile vedalaşıldı.

Salı günü gündüz Yeditepe'nin ders kayıtlarıyla uğraşıldıktan sonra akşamında Poema final partisi yapılıyordu. Bunun için son kez herkes bir Salı gecesi Poema'da buluştu ve sabahın körlerine kadar parti modunda kaldı. Birçok kişi birbirini o gece son kez görüyordu, böylece vedalaşıldı ve birçok kişi dönüş hazırlıklarına başladı o geceden sonra.

Bense dönüşüme dair pek bir şey yapmamıştım. 10 kiloluk bir çantayı annemle Türkiye'ye göndermiştim ama odamda hala daha 35 kiloluk eşya durmaktaydı. Bunun üzerine onları kargoya vermeye karar verip TNT Post'a giderek kendime 7 numaralı koliden aldım 1 adet.

Çarşamba günü ben ders kayıtlarına son şeklini verdikten sonra; Utrecht'e veda etmek ve beni ziyaret etmek üzere Yakut geldi. Öğleden sonrayı şehir merkezinde geçirip, HEMA'da kahve içerek Utrecht'e ilk adım attığımız günleri andık ve şehre veda ettik. Hava karardığında evde yemek yapmak üzere Albert Heijn'dan biraz alışveriş yapıp, tramvayla geri döndük. Akşam yemeğimizi yiyip Yaprak Dökümü'nü izleyerek hüzünlendikten sonra, şişme yatağı hazırlayıp uyuduk günlerimiz dolmak üzereyken.

Çarşamba başlayan vücut yorgunluğum Perşembe uyandığımda da devam ediyordu. Zaten planlanandan 3-4 saat daha fazla uyumak zorunda kaldım. Uyandığımızda, eşya yerleştirme stresi başladı koliye ve şişme yatak, çarşaflar, kitaplar, mutfak eşyaları, kimi kısım çaylar kahveler, ıncık cıncık hatıra eşyaları derken koliyi doldurup şehir merkezine yol aldık.

İdeal plan kutuyu kargoya verip oradan birlikte Amsterdam'a geçmekti. Ancak kutumun 11 kilo gelmesi ve 10 kilo fiyat sınırını aşmış olmam nedeniyle 10 € fazla ödemem gerekmesi, aynı anda da Yakut'un telefonunu odamda unuttuğunu idrak etmesi üzerine eve geri döndük ve koliyi tekrar baştan yaptık. bu sefer 15 kg olarak doldurduk ve en azından verdiğim paranın daha azı boşa gidecek diye avundum. Yalnız saat oldukça geç olmuş ve günümüzün büyük kısmı ölmüştü.

Kargo olayını halledip Centraal Station'a giderek orayla da vedalaşıp fotoğraflar çektikten sonra Yakut Amsterdam Zuid'un yolunu alırken, ben de vücudumun ciddi hastalık sinyalleri vermeye başlaması üzerine bir daha Amsterdam'ı görme fırsatımın olmayabileceği düşüncesiyle kendimi Amsterdam Centraal trenine atıp, indikten sonra Dam meydanına kadar kısa bir yürüyüş yapıp geri geldim.

Zaten biz ayrılıyoruz diye Dam kilisesini bile kapatmışlardı. Şehir biraz daha sessiz ve karanlık gibi geldi gözüme, belki de ayrılıyorum diyeydi. Sokaklarına son kez bakıp, yavaş yavaş istasyona doğru yol aldım tekrardan ve evime döndüm.

Bir şeyler atıştırdıktan sonra ateşim çıkmıştı bile ve akşam erken bir saatte uyuyakaldım o halimle.

Cuma günü ise yine ateşim olmasına karşın şehir merkezine gidip hayat kurtarıcı Advil ilacını edinmek üzere Etos'un yolunu tuttum ve akabinde birkaç insanla veda görüşmesi yaptım. Daha sonra buluştuğum arkadaşlarımdan birini bana babysitting yapması için akşam yemeği bahanesiyle eve davet ettim :) Albert Heijn'dan hazır pizzalarımızı edinip eve döndük. Cuma ve Cumartesi yapılan bütün partileri kaçırmaktaydım ama bir yandan da hasta olduğum için bunun Utrecht'teki son Cuma günüm olduğunu ve şehirde 36 saat zamanım kaldığını bir türlü idrak edemedim bütün gece. Bavul toplamaya dair de hiçbir çalışmada bulunmadım bu nedenle.

Cumartesi yine mırın kırın modlarda uyanıp, Beneluxlaan'da kalan ve arabayla Almanya'ya dönüş yapmak üzere hazırlanan arkadaşlarımla vedalaşıp odama döndüm ve eşya toplama hazırlıklarını başlattım. 2-3 saat içinde bütün eşyalarımı kurutmadan alıp, vakumlu poşetlere tıkıp, bavula ve çantalara yerleştirmeyi başardım ve saat 17:00'de gelmesini umduğum ev sahibim gelinceye kadar o halimle bir de temizlik yapıp tam saatinde hazır oldum.

Daha sonra evden sorumlu adam gelip, anahtarlarımı alıp çıkış işlemlerimi yaparak depozitomu geri verdi ve istediğim kadar daha evde kalabileceğimi söyledi. Bunun üzerine sakin sakin bir şeyler atıştırıp, kalan mutfak eşyalarımı ve diğer yanıma almayacağım şeyleri bir torbaya doldurup, demirbaşlarımı evde kalmaya devam edecek olan Anje'ye devredip, bir duş aldıktan sonra hazırlandım ve 25 kilo eşyamla birlikte lapa lapa kar yağışı altında saat 20:00 sularında şehir merkezine doğru yol aldım.

Haftalar önceden evinde kalmamı ayarladığım arkadaşımla buluşup bagajımın bir kısmını ona devrederek evine ulaştım ve bu şimdiye kadar şehir içinde yaptığım en zorlu yolculuklardan biri oldu. Evde bilgisayarla ilgili son işlerimi hallettikten ve sabah 06:30'da beni alması için bir taksi rezervasyonu yaptırdıktan sonra saat 22:00 sularında hastalıktan ve yorgunluktan baygın düşüp uyudum.

Muhtemelen gece yine ateşim yükseldi, birkaç kere uyandım ve gitmekte olduğumu hala idrak edemiyordum. Öylesine bir duygusal hissizlik gelmişti ki üzerime, son gece heyecandan uyuyamayacağıma ve hüzünlü şarkılar dinleyip zırlaycağıma dair hayallerim komik birer fikir olarak aklımın uzak bir köşesinde kalmıştı. Aslında hala da öyleler diyebilirim, idrak edemiyorum henüz dönüşümü.

Pazar sabah saat 05:30'da saatim aniden çalarak beni uyandırdı ve ben taksi gelinceye kadar anca giyinip toparlandım. Banyo havlum ve şampuanım dahil gereksiz ağırlık olarak gördüğüm eşya torbamı da arkadaşıma devredip evinden ayrıldım ve taksiye bindim. İstasyona varışımız 5 dakika sürdü ve her şey daha da hızlı ilerliyormuş hissi yarattı.

Soğuk, karanlık ve karlı bir Utrecht sabahında, sadece yarım saat içinde geçtiğimiz bütün 5 aya veda edip kendimi Schiphol trenine attım o koca bavullar ve bitkin bedenimle.

Sonrası daha da hızlı gelişti zaten. Flaş kareler halinde: Schiphol havalimanı - Check-in bankosunda bavulumdan eşya atıp hala apırlık sınırını yakalayamadığım için zırlayarak kadına çantalarımı kabul ettirmem - Lufthansa Regional Jet'e biniş - Münih'te pasaport kontrolü - İzmir uçağıma biniş - Uçuş - İzmir'e iniş ve karşılanmam.

Evet, bu kadar hızlı oldu her şey. İzmir'de iyileşmem 3 günümü daha aldı. Antibiyotiklerimi kullanıp sonunda kendime gelmeyi başardım, ancak kafamda hala bazı noktalar eksik ya da karışık.

Böyle olmamalıydı, doya doya son haftamı geçirip, doya doya veda edebilmeliydim her şeye. Odama son bir 5 saniye bakıp kapısını çekmiş, Anje'ye "belki başka bir zaman, başka bir yerde yeniden" diyerek kısa bir "hoşçakal" ile veda etmiş, arkama kısacık bakarak evimin kapısını çekip çıkmış, mahallemde doya doya yürüyemeden şehir merkezine geçmiş, sağa sola bakınıp, meydanda son bir içki içemeden arkadaşımın evine gitmiş, orada Erasmus maceram ile ilgili muhabbet edip anılarımı anlatamadan uyumuştum.

Sanki bir şeyler gerçekten de eksik kaldı. Takvimdeki Ocak 2010'un son yaprağı çok hızlı bir şekilde koptu gitti, her şey 39 derecelik bir ateşle yandı gitti sanki... Yine de yazacaklarım bitmedi, bir süre sonra bu blog'un son yazısı olacak olan "Erasmus Özel Dosyası"nı yayınlayacağım, ve daha sonra farklı bir konseptte farklı bir blog yayında olacak.

Hoşgeldim,

Görüşmek üzere...

Son Haftasonu

2010-01-22T02:45:00.001+02:00

Trenle Berlin’de

Artık ciddi anlamda geri sayım başladı. Günler, haftalar, aylar birbirini kovaladı ve son 10 güne girdik bile.

Zaten Türkiye’den geri geldiğimden beri her şey çok daha kolay ve hızlı olmuştu. Yine kimi zaman sıkıldım, kimi zaman yoruldum bazı şeylerden ama durumun geçici olduğunun ciddi anlamda farkına varmak, rahatsızlık veren durumları daha kolay göz ardı etmeyi mümkün kılıyor. Artık odamın küçüklüğü, havanın karanlığı gibi kontrolüm dışında gelişen faktörlerden olumsuz etkilenmeyi bırakıp, elimde olanı nasıl en iyi şekilde değerlendirebileceğimi planlıyordum geldiğimden beri.

Daha önceki yazılarda da benzer konulara değindim, ama şimdi gerçekten de bunun insanın hayatında bir kez elde edeceği bir fırsat olduğunu (biterken) ciddi anlamda idrak ettim ve nasıl olsa son 10 günüm kaldı diye kendimi odalara kapatmak yerine, dersleri bitirip sınavların büyük çoğunluğunu iyi bir notla vermiş olmanın sevinciyle kendimi önce veda partilerine attım, ardından da Berlin hedefimi gerçekleştireyim diye yolculuğumu planladım.

Almanya’ya ve Berlin’e daha önce gitmiştim, ama bu sefer Yeditepe’den arkadaşım Vivian’ın yanına gidiyorum ve o nedenle her şey daha eğlenceli olacak diye düşünüyorum. Artık partiler bitmiş, millet yavaş yavaş toparlanmaya başlamışken oluşan kasvetli atmosferden de biraz uzak kalmış olurum diye seviniyorum.

Yolculuk konusunda ise yine akıllı bir yol izledim. Ayda 30 bira eksik içerek –ki zaten o kadar içmem ya neyse- çıkardığım Kanarya Adaları bilet param ve yakaladığım 5 Euro’ya İtalya uçağı fırsatı kadar olmasın, yine de görece ekonomik bir yolculuk oldu. Sürekli Yakut’la 1. Sınıfından süper indirimli bilet aldığımız InterCityExpress International, bana 6 saatlik tren yolculuğu için uçak bileti kadar fiyat verip, alternatifi olarak baktığım yataklı CityNightLine trenleri de 400-500 € fiyat çekince çareyi yerel ulaşımı kullanmakta, Deutsche Bahn’ın normal trenleriyle seyahat etmekte buldum.

Otobüsle arasında 10 € gibi bir fiyat farkı vardı ama otobüslerdeki sıkışık koltuk problemi, dur kalk, trafik dertleri yoktu en azından. Sıkıldıkça pekala vagonlarda gezilebilir, geniş geniş tuvaletler her zaman kullanılabilir, Board Bistro’da çay kahve içilebilir ve diğer zamanlarda da bilgisayarla ilgilenilebilirdi. Tek heyecanım yolun 7 saat sürecek olmasıydı ama neyse ki gittiğim ray belli, varacağım saat kesin diyerek biletimi Alman sitesinden aldım. Böylece Hollanda’nın salak tren sistemine de bir sürü Euro kaptırmamış oldum sırf kredi kartıyla ödedim diye.

Öğlen 12:30’da Utrecht Centraal Starbucks’ta cheesecake ile kahvaltımı yapıp, 12:50 treniyle Amersfoort’a geçip, 13:40’ta DB ile yola koyuldum. Kendime önünde masası olan, ters gitmeyen güzel bir yer buldum. Koltuk garantisiz ucuz biletlerden aldığım için ayakta kalma korkusu da yaşadım ama neyse ki böyle bir sorun baş göstermedi. Karşımda oturan kızı başka bir kız gelip “benim paralı koltuğum” şeklinde yerinden etti ama neyse ki benim başıma öyle bir olay da gelmedi. Daha sonra o kızın da Berlin’e gitmekte olduğunu öğrendim ve pek dolu olmayan trende kah sohbet edip kah bireysel takılarak yolculuğumuzu sürdürmekteyiz hala. Saatler 18:10 olmuş, yolun bitmesine 1 saat kaldı neredeyse. Oldukça hızlı gidiyoruz, trenlerin iç dizaynı Nazi Almanya’sından kalma gibi görünse de klasik “düzgün çalışıyorsa onar ve kullan” felsefesinde Almanlar yine başarılı çıkmış ve çok şükür bir yerimize bir şey olmadan yolumuzu bitirmek üzereyiz. Hollanda’da olsa bu kadar eski (10-15 yıllık) bir treni kesinlikle müzelik diye koyarlardı bir kenara :)

Ha bu arada bu sabah salak bir olay geldi başıma. Saat 10’dan itibaren uyanmaya çalışırken 10:20 sularında telefonumun bir İstanbul numarası tarafından çaldırılmasıyla uyandım ve cevap verdim. Telefonun diğer ucunda Boyner grubundan arayan pazarlamacı kız, yeni uyanmış sesimden tereddüt ederek “isterseniz sonra arayayım” dedi ancak ben maksat muhabbet olsun diyerek devam ettim konuşmaya. İşte ürün tanıtımları, Fish kart bilmemne derken kızın konuşmanın 8. Dakikasında “yurtdışında olsanız bile” demesiyle bir anda ayıldım ve “eee ben zaten yurtdışındayım şu anda” diye şoklara girdim. Kız haliyle “e o zaman size yazmasın kapatalım” derken ben hala saçma saçma “ben sizi benim yabancı hattımdan arıyor zannediyorum” falan gibi şeyler söylemekteydim ama işin gerçeği şu ki kafamda ben Berlin’e gidene kadar yabancı olmayan bir ülkede bulunmaya devam edecektim. Yani oranın İstanbul olmadığını biliyordum ama nasıl bir alışkanlıksa hem Turkcell’i hem Vodafone’u hem de T-Mobile’ı yerel operatörlerim ilan etmiştim.

Neyse, yaklaşık 20 liralık bir faturaya mal olan bu salaklığımı bütün gün boyunca düşündüm ve “sağlık olsun” diyerek hayatıma devam ettim. Kıza da sinirlenip yaz sonuna kadar burada yaşayacağımı ve bu nedenle tekrar aramamaları gerektiğini söyledim.

Evet efendiim, durumlar bu merkezde. Bu yazıyı yayınladığımda muhtemelen Vivian’ın evine varmış olacağım. Haftaya dair planlarımı da yapılacaklar listesi şeklinde sıralayıp, taslağını oluşturduğum ders programımla birlite bir kenara koydum. Her şey yolunda giderse, okuldan çıkış işlemlerimi yapıp, Yeditepe’ye kaydımı halledip, Salı günü final partisine katılıp, Çarşamba Utrecht sokakları ile, Perşembe Amsterdam ile vedalaşıp, Cuma eşya toparlamalarımı yapıp gerekliyse bir kargo kolisi ayarlayıp, Cumartesi evle ilgili son işlerimi halledip akşam saatlerinde evden çıkacağım.

Berlin’den sonra tekrar görüşmek üzere...

Nerede Kalmıştık?

2010-01-16T20:00:00.001+02:00

Hah, bitmek üzereydi...

Evet, 2009'u bitirdik ve geri dönmeme tam 2 hafta kaldı bugün itibariyle. Artık pek yeni bir gelişme olmayacak sanırım, yine de kapanış koşturmaları nedeniyle yoğun günler geçiriyorum. Sondan başa doğru özetlemek isterim.

Bugünün enteresan gelişmesi sabah 11.30'da evimize yeni taşınan Hollandalı kıza aşık olduğunu düşündüğümüz 70 yaşındaki adamın Anje'yi görmek istemesi nedeniyle kapımızı yıkması ile uyandım. Kızın evde olmadığını söyleyip adamı pek ikna olmamış şekilde geri yolladıktan sonra (5. gelişi falandı) 1'e kadar uyuyamamış olmanın hırsıyla tekrar uyuyup gözümü 3 sularında açtım ve telefonumda bilmediğim bir Hollanda numarasından iki cevapsız arama olduğunu fark ettim.

Tam ayılmadan bir acele geri aradım ve telefonun diğer ucundaki adamla konuştum. Yalnız Hollanda'da telefonlar "alo" yerine açan kişinin adı ile açıldığı ve karşı taraf da sizden aynı tepkiyi beklediği ve ben yalnızca "beni neden iki kere aradınız" dediğim için oldukça kaba bir konuşma oldu. Daha sonra arama sebebi konusunda anlaştık ve uyanabildim.

Konu, 120 €'ya aldığım bisikletimi satmak için çabalamam ve bisiklet dükkanlarının 20 € civarında para teklif etmesi sonucu Anje'nin bana gittigidiyor.com gibi bir adres tavsiye etmesi ve benim 20 saat önce bisikletim için sitede 50 €'dan satış ilanı vermiş olmamdı. Daha ilanı verdiğimi idrak bile edememişken adam beni arayıp telefondan yarım saat sonra arabasıyla geldi ve bisikletimi alıp gitti. Acelesi neydi bilmiyorum, belki fiyatı gerçekten çok uygun geldi, alıp kullanacak veya biraz sağını solunu tamir ettirip iki katı fiyattan satacak, ya da birine hediye edecek. Sonuç itibariyle günümün ilk yarım saati içinde bisikletimle vedalaştım ve böylece Utrecht'le ilgili bir sayfa daha kapanmış oldu. Bisikletimle dramatik bir vedalaşma yapamadım ama en azından mantıklı bir fiyata satmış oldum beni gece gündüz, kış çamur, ayık sarhoş demeden her yere getirip götüren ve bugüne kadar hiç arıza yapmayan yol arkadaşımı, yolları açık olsun diyorum.

Bu arada eşyalarımın yaklaşık yarısını, 12 kiloluk kısmını annemle birlikte bir çanta halinde İzmir'e yolladım ve geriye taşıyacak az eşyam kaldı. Giymediklerimin bir kısmını kıyafet geri dönüşüm kutularına atıp ihtiyacı olanlara ulaşmasını sağlayacağım yine aldığım fikirler doğrultusunda. Böylece ya hiç fazladan ağırlığım olmayacak, ya da fazlalık yapan az bir kısım eşyamı önden İstanbul'a kargolayacağım.

***

Bunlardan önce ayın 14'ü ve 15'inde sınavlarıma girdim. Hollandaca'dan iyi bir notla geçtim ve Sustainable Management için elimden geleni yaptım. Bu arada 30 kredi üzerinden yalnızca 3 kredilik Ethics dersini rapor yazmakla uğraşmamak ve sınavının da annemin gittiği günle aynı zaman olması nedeniyle bıraktım.

Annemin gideceği gün onu havalimanına götürmem tabiki de kolay olmadı. Klasik olarak talihsizlikler zinciri devreye girdi ve biz uçuştan 4 saat önce evden çıkmış olmamıza ve yol toplamda 1 saat sürecek olmasına rağmen; Amsterdam Bijlmer ArenA civarlarında önümüzdeki trenin bir adamı ezmesi sonucu demiryolları devre dışı kaldı ve biz oradan çılgın metro ve tren aktarmalarıyla alana ancak iki buçuk saatte varabildik. Neyse ki kalkış işlemlerini sorunsuz hallettik ve fazla bagajımızı para vermeden THY'ye kakıttık.

Daha sonradan öğrendiğim kadarıyla Hollandalılar kışın bu zamanlarında oldukça sık bunalıma giriyor ve kendilerini raylara atarak intihar ediyorlarmış. Tren şirketi NS de, yolcular neden trenlerin geciktiğini merak edip kızmasın diye "trenlerimizden birinin bir kişiyi ezmesi nedeniyle bazı hatlarımız hizmet verememektedir" diye istasyonlarda ve web sitesinde bangır bangır anons yapmaktan çekinmiyormuş "bizim suçumuz değil" demek için.

***

Annemin burada olduğu süre içinde zamanımızın çoğunu Utrecht'i gezmekle geçirdik. Karlar altında şehir beyaz beyaz parlarken ben bizi blogda en çok bahsettiğim ve en çok hoşuma giden yerlere götürdüm ve oldukça güzel vakit geçirdik. Ayrıca eksi 10 derecede Amsterdam'da hediyelikçi dolaşma maceralarımız The Amsterdam Dungeon'dan bile daha korkuçtu bence.

Bir günümüzü değişiklik olsun diye Utrecht City'nin komşu şehri olan, eyaletimize bağlı Amersfoort'ta geçirdik. Orası sanki Utrecht'ten daha modern ve daha çok yerel halkın yaşadığı, daha küçük ama oldukça hoş bir yerdi. Sanırım Utrecht'teki "merkeze kilitlenmişlik" orada yoktu ve her yerde her şeye ulaşmak mümkün gibi görünüyordu. Akşam saatlerinde orada Yakut ve annesiyle de buluşup güzel pub'larda vakit geçirdikten sonra benim buz pateni ısrarım üzerine annemle bir de güzel buz pateni macerası yaşadık.

***

Yılbaşına ise Amsterdam'da girdik aynı dörtlü kadro olarak. Trenlerin rötar yapması sonucu annemle Frankfurt'tan kalkan ICE International'a binmek suretiyle Amsterdam'a ulaşabildik ve hep birlikte samimi bir İtalyan restoranında yemek yiyip sokaklara aktık. Saatlerce süren havai fişek gösterileri arasında yeni yılı Dam meydanında selamladık ve bir süre daha sokaklarda yürüdükten sonra gece trenlerinin çalışmaya başlamasıyla eve döndük.

***

5 günümüz ise İtalya'da geçti. İlk üçü Roma, son ikisi Venedik olmak üzere İtalya'nın 2 köşesini de görmeyi ihmal etmedim.

Romada geçen zamanlar oldukça tarihiydi. Şehrin her yerinden antik bir eser ve katedraller fışkırıyordu. Dünyanın benden sonraki 7 harikasından biri olan Kolezyum 'u gördük ve şehrin önemli müzelerinden ve katedrallerinden bedava olanları ve fiyatı uygun olanları ziyaret ettik 2 buçuk gün boyunca. Aldığımız sınırsız metro kartıyla Roma'nın her bir köşesini birbirine kattık ve Villa Borghese; Via Veneto gibi hoş yerleri gezerken Trevi Çeşmesi'nde aşk dileği tutup para atmayı da ihmal etmedim. Sadece kendim için değil, telefonla online olarak başkaları için aktarmalı olarak, ve kendimce vekaleten de birkaç kişi için dilek tutup para attım :)

Genel olarak şehrin turistikliği ve pahalılığı biraz rahatsızlık verirken, sıcak havası ve kolay ulaşımı hoşuma gitti. Yeşilliği ve kanal kenarındaki değişik atmosferinin yanı sıra, Lido di Roma dedikleri sahil kesimlerini de ziyaret ettik ancak korkunç derecede sevimsiz bir yerdi nedense. Kış olması bir yana, sahilden yararlanma kültürünün gelişmediği açık bir şekilde görünüyordu. Pis ve yıkık dökük bir caddeydi sahil boyunca uzanan, zaten kumsal da parsel parsel sahiplenilmiş, kimse için ortak bir alan yoktu yürüyecek ve denize girecek.

Vatikan'a gelince, 2 gün boyunca içim dışım katolik sembolleriyle dolduğundan 3. gün Roma'yı bitirmeye ve Vatikan turuna kişi başı 35 € ödememeye karar verdik. Bir daha Roma'ya gelinirse, o zaman zaten diğer yerleri gördük denilip bir de Vatikan görülebilir. Zaten bu Papa'ya da kılım, uyuz bi tipi var bence.

Roma'daki zamanımızda yaşanan enteresan olaylardan biri, bir akşamüstü Venezia meydanının hemen önünde açık bir alanda, yaklaşık 30-35 tane PKK 'lının polis gözetimi altında izinli güç gösterisi yapıyor olmalarıydı. apo bayraklarının açılıp "bağımsız kürdistan" sloganları ve pankartları ile kürt halaylarının çekildiği gösteriyi dehşete düşerek izlerken bir yandan da fotoğraflarını ve videolarını çektim. Kısa bir zaman içinde birkaç haber sitesine yollamayı düşünüyorum. Buradan da bir linkle paylaşırım kısa zamanda.

Gösteri yerinden sinirlerimiz bozuk bir şekilde ayrıldıktan sonra şehir turumuza devam ettik. Son gün erkenden uyanıp havaalanı otobüsüne binerek Venedik uçuşumuzu yapmak üzere alana ulaştık.

***

Havaalanı şehrin çok dışında olduğundan Venedik'e vardığımızda öğlen saatleriydi. Elimizde harita olmasına rağmen oteli bulmak 2 saat falan sürdü. Bir de üzerine "2 numaralı otobüse binin" talimatını deniz otobüsü değil de kara otobüsü olarak algılayınca yarım saat şehrin dışında turlar atmak zorunda kaldık. Lido de Roma'dan sonra ikinci kayboluşumuz olması çok iç açıcı olmamıştı.

Sonunda üzerindeki cadde ile aynı isme sahip, bir tabelası bile olmayan Ca dei Fuseri Bed & Breakfast mekanına ulaştık ve yerleştik. Neyse ki odamız gayet modern ve sevimliydi.

Daha sonra şehir turuna başladık ve aldığımız 48 saatlik sınırsız deniz otobüsü biletleriyle bütün her yeri gördük. Rialto ve San Marco bölgeleri şehrin en hareketli yerleri olduğundan oralarda dolandık, turist tuzaklarına düşmeden çeşitli kilise ve deniz feneri gibi landmark ziyaretleri yaptık. Yemeklerimiz için mütavazı İtalyan restoranlarını seçtiysek de içimin dışımın hamur olması nedeniyle son günlere doğru McDonald's 'ta patates yemeye bile razı hale gelmiştim.

Venedik'in her yeri ıslak, suların hareketi belirsizdi. Gündüz yürüdüğünüz yer akşama sular altında kalıyor, bazen su giderleri tersine çalışarak şehrin içine su dolduruyordu yerden fışkırarak. Yine de manzara her yerde harika, binalar değişik ve suyun rengi hoştu her zaman.

Deniz otobüsü sisteminin dünyadaki bütün otobüs sistemlerinden daha düzgün ve sık çalışmasının yanı sıra, isteyenler için motor taksiler ve gezinti gondolları da hizmetteydi kanallarda.

Birinci gecemizde Lido adasını, ikinci günümüzde ise cam işleriyle ünlü Murano adasını gezmeyi de ihmal etmedik. Yalnız şehir genelindeki değişik çalış(ma)ma saatleri nedeniyle açık bir yerler bulmak genel olarak sıkıntılı oldu.

Bir de Venedik, Utrecht'ten beter soğuk yaptı o nemli havasıyla. Ne kadar giyindiysek de fayda etmedi, soğuktan etlerim donup dökülecek zannettim. Neyse, sonuç olarak güzel kültürel bir tur yapmış olduk İtalya'da, bana pek bir şeyiyle özel bir yermiş gibi gelmedi. Tabi Milano ve Floransa'yı daha göremedim ama yine de ülke pek bir şey vaad ediyor gibi değildi Katoliklerin kalesi olması dışında...

Dönüş yolculuğumuzda Roma'ya geri uçup havaalanında 5 saat geçirdikten sonra tekrar uçağa binerek Eindhoven üzerinden evimize geri döndük ve annemin dönüşü için olan hazırlıkları tamamladık son gün.

***

Bugünlerde buradaki zaman öldürme çalışmalarım devam etmekte. Gündüzleri evde, geceleri sokaklarda takılmaya başladım. Bugünü daha arkadaşça bir ortamda geçirmek üzere öğle yemeği için Anne'yı ziyaret ettim ve böylece midemde son 5 gündür (biraları saymazsak) bir pizza ve 1 bardak çorba dışında bir tabak makarna girmiş oldu. İştah kaçıklığıma hala bir anlam veremezken, belki canım bir şeyler çeker diye Albert Heijn'a gittim ama bir paket makarna, birkaç muz ve birkaç şişe sudan başka bişey alamadım, canım istemedi.

Ayrıca tramvayda da fark ettim ki -sanırım sisli havadan olacak-, güleryüzlü Dutch halkı yerini yorgun ve asık suratlara bırakmıştı şehir çapında. Sanırım genel bir bezmişlik dalgasından geçiyoruz, hadi hayırlısı...

***

Son olarak Berlin'e gidip Vivian'ı ziyaret etme kararımı kesinleştirdim ve bugün Perşembe gidiş, Pazar dönüş olmak üzere biletlerimi aldım. Deutsche Bahn sitesinden yapmış olduğum bu alışveriş sonucu Hollandalı NS firmasına göre yüzde 50 falan kar etmiş oldum ve 10 küsür saat süren ve sabahın köründe başlayan otobüs yolculuğundan az bir fiyat farkıyla kurtulmuş oldum. Tren yolculuğu tam 6 saat sürecek ve saati itibariyle de rahat olacak.

Gelişmeler şimdilik bu merkezde, artık kendimi Türkiye'ye bir hayli yakın, ama bir o kadar da uzak hissediyorum nedense.

Bekleyip göreceğiz...

... Az Sonra ...

2010-01-12T04:40:00.000+02:00

Yeni başlayan yılın ve bitmek üzere olan Avrupa sürecinin idrakının gereği; yılbaşından beri meydana gelen gelişmelerin rafine edilip yayına hazırlanması çalışmaları; ve ayrıca yoğun geçen seyahat ve okul programı nedeniyle kesintiye uğrayan yayınım kısa bir süre sonra devam edecek.

Üstelik ondan kısa bir süre sonra da sona erecek!

Şimdilik buradan ayrılmayın...

2009 Bitiyor

2009-12-28T20:23:00.001+02:00

Adalardan Karlara, Ağustos'tan Aralık'a...

Kanarya Adaları maceramız oldukça güzel geçti. Bir hafta boyunca kış ortasında yazı yaşamanın, çılgın bir turist olmanın tadını çıkarttık, sonunda da Utrecht'e geri döndük.

Yolculuğumuz Utrecht-Brüksel treniyle başladı 16 Aralık Çarşamba günü. Akşam 9 treniyle geceyarısı Brüksel'e vardık ve Deniz'in bizi karşılamasıyla kendimize sabah 5'e kadar başımızı sokacak bir çatı bulmuş olduk. Brüksel bira klasiği olan Delirium'da geç saatlere kadar oturup tatil öncesi hazırlık sarhoşluğumuzu edinip, Deniz'in sabaha karşı büfesinde saat 04:00 sularında spaghetti yedikten sonra 05:30 metrosuna binerek Bruxelles-Midi istasyonuna gittik. Orada otobüsümüzü bulup Charleroi havalimanına doğru yol aldık.

Brüksel Güney denilen bu havaalanı Brüksel'in en güney sınırının da azıcık 100 km güneyinde, başka bir şehirdeydi aslında. Charleroi'ya varmak 1 saatten fazla sürdü. Daha sonra bagaj tartma ve check-in krizlerimizi atlatıp uçağımıza bindik ve 4 buçuk saat sürecek olan yolculuğumuz başladı.

Ben yol boyunca Ryanair'in yatmayan koltuklarında yüzüstü masaya yatarak uyumayı başardım ve sonunda adamıza vardık. Bir taksi ile otelimize gittik ve o andan itibaren tatil resmi olarak başlamış oldu.

Otelimiz Jardin del Atlantico'ya yerleştikten sonra kendimizi Playa del Ingles plajına attık ve akşamüzeri saatlerine kadar güneşlenip denize girdik.

Dönüşte yol üzerindeki turist avcılarından bizi biri avladı ve 1 hafta boyunca sürecek olan bir "Pub Crawl"a bilet sattı. Buna göre her gece saat 10'da bir mekanda buluşulacak, saat başı club değiştirilecek, 1 içki alana 1 içki bedava verilecek, çeşitli ödüllü içme ve yetenek yarışmaları düzenlenecek, gece boyunca free shot'lar ve ağza şişe dayama etkinlikleri hizmetimizde olacaktı.

Hal böyle olunca biletleri aldık ve Playa del Ingles'te geçen ve zaten yolculuktan beri bizi yormuş olan bir buçuk günün ardından gece söz konusu partinin ilk ayağına katıldık.

Gece 2 sularında ben orada bulduğum Almanya'da yaşayan bir Türk çocuğa kendimi otelime bıraktıracak kadar sarhoş olmuş ve daha sonra yatağıma kusmak ve bilinçsizce yastığı yorganı yere atıp duşa girmek gibi aksiyonlarda bulunmuştum. Sabah 9'da hala bir baş döngüsüyle işgal ettiğim Taylor'ın yatağında uyandığımda kendisini salondaki koltukta yatarken buldum, Lisa ise belli ki gece otele hiç gelmemişti.

İkinci günümüzde Lisa adanın öbür köşesinden yarım saat taksi yolu tepip geldikten sonra vaktimizi havuz başında içki sonrası krizleri geçirerek harcadık ve akşama doğru kendimize gelebildik. Ben birkaç gün bir şeyler yiyip içemedim bu olaydan sonra.

Devamındaki günler görece daha sakin ve mantıklı aktivitelerde bulunduk. Yine Pub-Crawl'lara gitmeyi ihmal etmedik, ama dağıtmadık da o kadar çok. Gündüzleri ise adanın 128 sahilinden birkaçını gezdik.

Lisa ile Porto Mogán'a gittiğimiz gün en güzel hava vardı adada, ve biz de en güzel sahildeydik. Ben gün batımına kadar orada kalıp bol bol fotoğraf çekerek çok eğlendim. Ayrıca bir sahil cafe'sinde bir şeyler atıştırıp Guava içmeyi de ihmal etmedim.

Bir başka gün, Maspalomas çölünde beni kavuran 2 küsür saatlik yürüyüş çok zevkliydi. Her ne kadar sonu istemeden 60 yaşının üzerindeki insanların gittiği çıplaklar plajında noktalandıysa da bu kısım dışındaki her manzara görülmeye değerdi. Bir güzel de bronzlaştım o gün.

Yine Lisa, Taylor ben şeklinde alışveriş yerleri gezdiğimiz zamanlar ve Puerto Rico sahiline gidip kötü havada sahilde oturmakla yetindiğimiz günler de oldu. Ada düşündüğümüzden çok daha büyük çıktı ve birbirinden çok uzak şekilde her köşesinde başka bir aktivite bulunuyordu.

İsteyenler 128 plajdan birinde denize girebilir, isteyenler binlerce metre yüksekteki volkanik dağa tırmanabilir, isteyenler daha alçaklardaki krater göllerini ve ormanları ziyaret edebilir, kıyıda kalmak ama denize girmek istemeyenler aquapark'ta, lunaparkta, doğal yaşam parkında veya deve binme alanında güzel vakit geçirebilirlerdi.

Çoğunlukla aktivitelerin pahalı olması sonucu ben sadece otobüsle yeni bir yere gidip bakınıp denize girmeyi tercih ettim ve tek başıma gittiğim Las Palmas de Gran Canaria şehri gezisi oldukça zevkliydi. Gün boyunca denize girip akşam Las Palmas şehir merkezinde bol bol gezdim. Muhtemelen çok daha küçüktür ama, sanki gezerken oranın İzmir kadar büyük bir şehir olduğu hissine kapıldım. Ne de olsa 5 adanın başkenti, Kanarya'nın merkezi...

Dönüşüme yakın günlerde Faro de Maspalomas deniz feneri cıvarında da turlayıp şehrin sembolünü görmeyi ihmal etmedik bu arada.

Özetle her gün değişik bir sahil veya şehir görerek bir haftayı dolu dolu geçirdik. Her akşam bazen evde oturarak, bazen de biletimiz olduğu club'lara takılarak çok eğlendik. Birçok farklı insanla tanıştık, aramızda da çok iyi anlaştık.

Özellikle Lisa ile çenem düştü her gün diyebilirim. Sürekli bir şeyler anlatıp, birileri hakkında konuştuk birlikte. Zaten bir süre sonra iki Kanadalı da "biz senin anadilinin İngilizce olmadığını çoğu zaman unutuyoruz ve bir şeyi anlatırken takıldığın veya yanlış anlattığın zaman çok şaşırıyoruz" diyerek Erasmus'lar içinde tanıdıkları en iyi İngilizce'ye sahip olduğumu söyleyerek beni mutlu ettiler.

Ha, Erasmus sınıfımıza gelince... Ortak kararla en kötü değişim öğrencileri gruplarından birine sahip olduğumuza ve bu nedenle Utrecht'te mutsuz olduğumuza karar verdik. Adadaki pozitif enerjim bizimkileri o kadar şaşırttı ki, "Vay, demek ki Utrecht'te gerçekten bir derdin varmış, gerçek karakterine şimdi döndün" dediler.

Belki kış ortasından çıkıp yaz mevsimine geçmek bende bir anda fazla "hoşluk" yaratmıştı ve aslında gerçekten bu kadar pozitif bir insan değilim, ama doğruya doğru; Utrecht'tekiler de işimi hiç kolaylaştırmadı bugüne kadar. Açıkçası Anne ve Louise gibi birkaç yakın arkadaşım ve birkaç Türk dışında diğer herkes salak partilerde görüştüğüm insanlar grubunu oluşturuyor. Bu normal bir durum, hayatımızın hiçbir aşamasında herkesle birden kanka olmuyoruz sonuçta ama sanki ben nedense "hepimiz exchange öğrencileriyiz, biz bir aileyiz, sarılalım sıkı sıkı" gibi saçma bir düşünceye kapılmıştım en başından beri. İnsanoğlunun bir gruba ait olma çabası işte...

Neyse, bu bunalımlarımı da çözüp, Dealing With The Dutch kitabının da yardımıyla dünyada "normal" diye bir şey olmadığı, sadece "etik"in uluslararası olabileceği kararını aldım. Türklerin normali Türkiye'de, Hollandalıların normali Hollanda'da normal. İşte bu yüzden ben de kendi normallerimi bulunduğum yere göre ayarlamaya, adaptasyon sürecini kolaylaştırmaya karar verdim her aşamada. Böylece bir hayli geç de olsa Hollanda ve Utrecht, -her şeye rağmen- daha sevimli bir yer olmaya başladı benim için.

Bu konuyla ilgili daha sonra detaylı ve karşılaştırmalı bir yazı yazmayı düşünüyorum. Sanırım özellikle Türkiye'ye döndükten sonra devam ettireceğim ikinci blog sitesinde bu kültür farklılıkları önemli bir yer tutuyor olacak.

Ada olayını bu şekilde özet geçiyorum, biraz resimler konuşsun, bazı şeyler de bana ve dostlara kalsın...

***** ***** ***** ***** ***** *****

Birkaç saat sonra annem geliyor yanıma, şu anda uçakta. Biraz heyecanlı, biraz da şaşkınım bu konuda. 2 hafta kadar burada olacak. İlk hafta Hollanda'da, ikinci hafta İtalya'dayız. Daha sonra da 2 haftam kalıyor zaten, çorap söküğü misali geçecek. Artık bu İtalya gezisinden sonra belki Berlin'de Vivian ve Anila'yı ziyaret ederim, daha da fazla gezmem sanırım. İsviçre planı vardı ama şu anda sosyo-ekonomik durumlardan ötürü zayıf bir ihtimal olarak görünüyor.

Evet, 2009 da bitiyor... 1 yaş daha büyüyoruz. Düşündüm de, artık gerçekten büyüyoruz. Ben ve çevremdekiler, 20'li yaşlarda ilerliyoruz.

Yeni yıl hepimize bol şans, hayat ise hak eden herkesi iyi bir yerlere getirsin.

Yılbaşı kartı gönderenlere teşekkür ederim, umarım benim kartlarım da adreslerine ulaşmıştır sağ salim.

Görüşmek üzere...

Martılar Şehri Porto

2009-12-12T03:48:00.001+02:00

* (İtalik Linkler Portekizce sayfalara aittir. Resimlerinin görülmesi için yönlendirmeleri Portekizce sayfalara yaptım, zira bu yerler hakkında pek İngilizce bilgi bulunmuyor.)

Portekizlilerin Oporto dediği bu şehir sessiz ve sakin; gün boyunca sadece doğası konuşuyor adeta...

Portekiz'e olan yolculuk yine yolculuk öncesi gecesinin uykusuzluk sendromları ve sabahki "ya yetişemezsem" telaşları ile başladı. Uçağımın saati ve uyanış saatim ne olursa olsun yaşıyorum bu telaşı, ve gerçekten de her defasında son dakikada yakalıyorum uçuşu.

Sırt çantamla birlikte evden apar topar kendimi atıp, Pazar gününün ilk ve saat 9'dan önceki tek tramvayı olan 07:55 seferine yetişmek üzere durağa koştum. Neyse ki saatinde tren istasyonuna varıp 08:08 Eindhoven trenine, ve daha sonra 09:25 Havalimanı servisine yetişerek 10:45 uçağını yakaladım.

Yol 2 saat 45 dakika sürdü ve ben uçuş boyunca önceki günlerin yorgunluğu ve uykusuzluğuyla Ryanair'in yatmayan koltuklarında uyukladım kuş gibi ayakta.

Ve sonunda Porto'ya indik. Beklediğimden çok daha büyük bir havalimanı karşıladı beni; geçtiğimiz yıllarda ödül falan almış, şık bir yerdi. Metro istasyonuna ulaşıp hostelimizin olduğu durağa giden aktarmaları yaparak ulaştım varmak istediğim yere.

Metrodan indiğim yer (Sao Bento) ufak bir tepe, dört bir yanım ise yokuştu. Haritam olmadığı ve hostelin tarifini evde unuttuğum için bir an panikledim. Daha sonra yakında bir turist ofisi olduğunu gördüm ve onlardan harita istedim, hostelin yerini de tarif ettiler. İnternette söz konusu metro istastonuna 2-3 dakika uzaklıkta olduğu yazan hostel için ben Porto'nun karmaşık yokuşlu sokaklarında yarım saat geçirdim. Şehir inanılmaz derecede sakin, ıslak ve griydi. Yine de Hollanda'daki gibi yağmurlu atmosferden rahatsız olmamıştım. Nedense ortalıkta arkadaşça, sıcak bir hava vardı sanki.

Hosteli bulup giriş işlemlerimi yaptım ve çatı katındaki odama yerleştim. Gerçekten internette göründüğü kadar şık ve temiz bir yerdi Oporto Poets Hostel. Biraz soluklandım ve daha sonra GMT zaman dilimine geçtiğimizi ve bu yüzden saatin hala daha 13:00 olduğunu idrak edip günden yararlanmak üzere şehre inmeye karar verdim. Karnım da oldukça açtı.

Resepsiyondaki kız tam anlamıyla merkezde olduğumuzu, şehrin sembolü olan kuleye 2, merkez meydanına 5 dakika yürüme mesafesinde olduğumuzu anlatıp haritadan gidilesi görülesi yerleri işaretledi benim için. Üzerinde "one bed to sleep, one book to read, one friend to talk" yazan anahtarımı ve giriş kartımı boynuma asıp binadan çıkarak kendimce şehir turuna başladım. Gözüme renkli görünen sokaklara saptım ve aklım sıra denize ulaşmak için (sadece 10 dakika uzaklıktaymışız) yokuş aşağı ilerlemeye başladım.

Bir alışveriş caddesinin kapalı dükkanlarının önünden geçerken karnımın açlığına dayanamayıp, düzgün yemek yiyecek bir yer olduğuna dair inançlarımı kaybederek bir mahalle pastanesine girdim. Al sana Türkiye! Beyaz gömlekli, siyah pantolonlu, yağlı saçlı esmer garsonlar, demir-kumaş kombinasyonlu sandalyeler, çiçekli masalar ve köhne havası ile tam bir ara mahalle pastahanesiydi burası. Kendime yiyecek olarak içinde tavuk mu yoksa balık mı olduğunu anlamadığım bir şinitzel bulunan bir sandviçle, içinde kuru meyveler olan katır kutur bir kek alıp onları kuru kuru yedim birkaç yaşlı insanın oturduğu mekanda oturarak. Portekizliler çoğunlukla İngilizce bilmediğinden işaret diliyle anlaşma fasıllarımız başlamıştı bile.

Daha sonra şehir turuna devam etmeye karar verdim, ancak hava raporunda da verildiği gibi şiddetli sağanak yağış başlamıştı. Yol üzerinde kendime bir Çin işi Japon işi dükkanı bulup oradaki çekik gözlü adamla da bir şekilde anlaştıktan sonra kendime 3 € tutarında bir şemsiye edindim. Böylece gıda dışındaki şeylerin de ülkede ucuz olduğunu idrak ettim ve takır takır yağan yağmur altında yürüyüşüme devam ettim. Yer yer yağış o kadar şiddetlendi ki, kendimi dükkan önlerine veya bazen de bir kiliseye atarak ıslanmamaya çalıştım. Bu arada sürekli kaybolup haritaya bakıyor, haritamı da ıslatıyordum.

Bahsi geçen merkez meydanını asla bulamadım, haritadaki birçok sokağın yerini de idrak edemedim. Her yer birbirine benziyor ve yokuşsuz hiçbir yol yok gibi görünüyordu. Aşağı inen yokuşların başında her defasında yağmurdan ya da yorgunluktan yukarı çıkamamak tereddütüyle durup aşağı bakıyor, sonra yoluma devam ediyordum. Bir şekilde yine hostelin yakınlarına vardım ve denize ulaşmak umuduyla bu sefer aksi yönde inen yokuşlardan birinde yürümeye başladım.

Şehir genel olarak antik ve soluk renkli, sokakların tamamı taş kaldırımlı ve taş binalıydı. UNESCO tarafından World Heritage (Dünya Kültür Mirası) olarak kabul edilen Porto - Old City kısmı gerçekten de Dünya'nın yaratıldığı ilk günden beri var gibiydi adeta. Kapalı dükkanlar ve ıssız sokaklar, boş caddeler üzerinde yürüyerek, yağmurdan korunmaya çalışarak yoluma devam ettim. Tam artık deniz kıyısına varacağımı düşünürken, karşıma bir yokuş daha çıktı yukarı doğru uzanan.

O noktada şehrin İzmir veya İstanbul gibi düzenli setler halinde değil, dalgalı bir şekilde yükseldiğini ve bazen denize daha uzak olan yerlerin, daha yakında olan yerlerden daha alçakta olduğunu idrak ettim sonunda. Yokuşu tırmandıktan sonra karşıma yeni bir bayır çıktı ve en sonunda denizi görerek kıyıya indim.

Pek bir soluk görünen Douro nehrine ve görebildiğim kadarıyla körfeze bakınıp üzerine çıkmamız turist rehberleri tarafından adeta emredilen o meşhur Dom Luis-I köprüsünü gödrüm ve o kadar da abartılacak bir şey olmadığını, denizden birkaç metre yüksekte iki kıyıyı birbirine bağlayan bir üst geçit olduğunu, üzerindeki raylardan da trenler geçtiğini düşünerek köprünün öbür ucuna, Vila Nova de Gaia şehrine geçtim ve oranın kıyılarında da biraz tur attım.

Bol bol fotoğraf çekip havayı kararttıktan sonra biraz kuruyabilmek ve dinlenmek adına Ribeira kıyısında Peter's isimli Sport Cafe - Bar'a oturdum. Burada denizcilik ve yelken çok revaçta olduğundan bu konseptte mekanlar bulunuyor. Ayrıca balık restoranları da oldukça fazla sayıda. Peter'ın yerinde bir capuchino içtikten ve soluklandıktan sonra saatin geç olmaya başlaması nedeniyle hosteldeki akşam yemeğine yetişebilmek üzere geri dönmeye karar verdim.

En büyük sorun, haritada kısa gibi görünen bazı yolların aslında çıkması saatler süren dik yokuşlar olması, daha uzun gibi görünen yolların ise daha az eğimli yollar olmasıydı. Hostelimize çıkan bir fünikülerin varlığından da haberim olmadığından, yine çeşitli dolambaçlı yollar vasıtasıyla saat 20:00 sularında, pantolonumun paçalarınan sular akar halde, donuma kadar ıslanmış ve montumun kuş tüyleri emdikleri yağmurdan yüzerken hostele ulaşmayı başardım. Merkezi ötesi Sao Bento bölgesinde bulunan binamızı bulmam, yön duygumun arızalı olması nedeniyle yine oldukça uzun sürdü ve merkezde diye bizi keklediklerini düşündüğüm yere varabildim en sonunda.

Ücretli akşam yemeğinde menüde Porto'nun ünlü fasülye çorbası, taptaze somon, fırında patates, salata; ve tatlı olarak mango kremalı kek ile şarap vardı. Bütün günün açlığıyla yemeğe yumulurken, bir yandan da masamdaki iki İrlandalı kızla muhabbet ediyordum arada ayılığımdan utanarak. Zira ikinci kase çorbayı sadece ben almıştım masada.

Daha sonra bize hostelde görevli kız da katıldı ve biz geceyarısına kadar muhabbet edip çay içtik. Bu sırada odadaki küçücük elektrikli radyatöre astığım kıyafetlerimin ve botlarımın kurumasını dilerken ayağımda çoraplar ve parmakarası terliklerle moda devrimi yaparak hostelin yemek odasında yürekleri hoplattım :)

Gecenin ilerleyen saatlerinde Tayvanlı (!) oda arkadaşımla tanışıp 4 kişilik odada 2 kişi olmanın huzuruyla uyudum. Yaşça büyük görünen bu kişilik oldukça sessiz ve sakin olmasıyla takdirimi kazandı. Yine de gece bir ara horlayarak beni rahatsız ettiği için kendisini uyandırıp "horlamandan rahatsız olmuyorum ama sadece boğulacaksın diye korkarak panik atak geçiriyorum, en iyisi yatma şeklini değiştir" demeyi ihmal etmedim.

Pazartesi kahvaltıyla erken başladı. Tam olarak dinlenmemiştim ancak yapılacak çok şey vardı. Bir an önce hazırlanıp öğleden önce yollara düştüm. Sanki ben uyurken birileri kamyonla insan getirip şehre savurmuşçasına sokaklar dolmuş, arabalar yollarda cirit atmaktaydı. Bu canlılık hoşuma gitti ve havanın ılık-parçalı bulutlu durumundan da faydalanmak üzere üzeri açık turist otobüslerinde tura katılmaya karar verdim.

Barcelona'da tek günlüğüne 22 € ödediğimiz turu burada aynı şirket 2 günlüğü toplam 12 € 'dan satıyordu. Bu durum hem yüzümü güldürdü, hem de biraz düşündürdü Avrupa'nın ekonomik farklılıkları nedeniyle. Turumuz güzel başladı. Şehir merkezinde tur atarken o meydanın gerçekten de hostele çok yakın olduğunu, tek sorunun ben kuzeye gitmek isterken hostelden yokuş inmek gerektiği için kendimi güneye gidiyor zannedip her defasında geri döndüğüm olduğunu anladım. Ayrıca meydanda bir "Imperial McDonald's" olduğunu, başım sıkıştıkça orada yemek yiyebileceğimi idrak ettim. Şehir merkezini son gün uçağa binmeden de gezebileceğimi düşünerek, diğer yerleri görmek üzere tuun batı kısmına devam ettim inmeden. Yine de fotoğraf çekmeyi ihmal etmedim.

Otellerin ve alışveriş yerlerinin olduğu şehrin tikican mekanı Boavista caddesini geçerek ve bol bol fotoğraf çekerek batı sahiline, Atlantik Okyanusu kıyısına ulaştık. En çok istediğim yere sonunda gelmiştik ve deniz kalesi Forte de São Francisco Xavier Queijo'nun olduğu meydanda kendimi otobüsten atıp dalgalara ve martılara kavuştum. Hava serindi, ama sahilde bol bol vakit geçirip kayalıkların üzerine yürümeyi, dalgaları izleyip deniz havası almayı ve her açıdan poz verip makinanın zamanlayıcısıyla içinde kendimin bulunduğu pozlar çekmeyi ihmal etmedim. Deniz kokusu ve martı sesleri bariz bir şekilde yüzümü güldürmüş, içimi değişik bir hisle kaplamıştı.

Bir sonraki otobüse binerek birkaç durak sonra yine bir sahil noktasında indim ve biraz sahil yürüyüşü yaptım. Yine karnımın acıkması üzerine bu sefer şık bir sahil pastanesi bulup yine söz konusu şinitzelli sandviçten yedim. Çay da istemem üzerine bana koca bir demlikle bir çay fincanı verdiler. 3 fincan çaya 75 Cent öderken bir yandan da Portekiz'de çay denilince içilen şeyin Ihlamur olduğunu idrak ettim. Tatsız çirkin Hollanda ve İngiliz çaylarından çok daha iyi bir zevk bence.

Pastanede de biraz dinlendikten sonra bir sonraki otobüsle birkaç durak daha gidip okyanusun nehirle buluştuğu, dalgakıranların olduğu körfez-limana geldik. Ben hemen orada da inip dev dalgalarda ıslana ıslana fotoğraf çekildim ve deniz suyu bana oldukça iyi geldi.

Sonraki durak ise Gaia kıyılarındaki Porto Port Şarabı üretim tesislerine olan geziydi. Croft marka şarabın üretim tesisini seçtim ve şarap mahzenlerinde kısa bir turla birlikte üretim süre hakkında bilgi edindik.

Port şarabı, Porto'nun daha doğusunda yer alan şarap vadisinin, okyanusun sert rüzgarlarından uzak ikliminde yetişen üzümlerden elde ediliyor. Bu bölgede zemin kayalık, ve üzümler bu kayaların arasından su bulabilmek için köklerini 20 metre derinliğe kadar uzatıyorlar. Üzümler yetiştikten sonra toplanıp ayakla veya makinede ezildikten sonra içlerine aroma vermesi için bazen bazı meyveler katıldıktan sonra, Porto'daki tesisin dev dinlendirme fıçılarına koyuluyorlar. Burada içlerindeki şeker alkole dönüşüyor ve ortalama bir Port şarabının alkol oranının %20 cıvarında olmasını sağlıyor. Şaraplar en az 2-3 sene bekletilmeden şişelenmiyor. 2-3 senelik bekleme süresinden sonra şarap degustasyon uzmanı bunun standart şekilde şişelenip satılması gerektiğine mi, yoksa kaliteli olup da bekletilmesi mi gerektiğine karar veriyor. Kaliteli şaraplar 10 veya 20 yıl bekletilmek üzere diğer fıçılarda tutuluyor. Ayrıca normal Port şarapları da yatık saklanmak kaydıyla şişede yıllanabilen, özelliğini kaybetmeyen cinsten. 10 veya 20 yıllık şarapların beklerken renkleri solduğundan, şişelenmeden önce daha az bekletilmiş bir miktar farklı şaraplarla karıştırılarak aromalarını korurken aynı zamanda da taze ve canlı bir tat ile renge sahip olmaları sağlanıyor. Şaraba asıl özelliğini kazandıran ahşap fıçılar üretimden sonra asitle yıkanıyor ve 60-70 yıl boyunca kullanılabiliyor.

Turumuzun sonunda ücretsiz tadım etkinliği çerçevesinde bize Port 2007 rezervinden küçük birer miktar ikram edildi. Şarabı tattığımda ya o içtiğimin şarap olmadığına, ya da aslında bize bugüne kadar içirilen şeylerin şarap olmadığına karar verdim. Zira bu şarap gerçekten çok tatlı, bir soluk kırmızı renkte, ağızda hafif yağlımsı bir his bırakan, yoğun bir içkiydi. En çok kanyağa benzediğini düşünüyorum. Ücretsiz tadımda hızımı alamayıp bir de paralı tadım kısmından bir kadeh 10 yıllık alarak yeşilliğe ve nehre karşı içtim bahçede oturarak. Uçağa başka türlü sokamayacağım için hatıra Port şarabını Duty Free'den almaya karar verdim ve daha sonra Gaia tepelerinden aşağı doğru yürüyerek tekrardan sahil kenarına ulaştım.

Sonrasında otobüsle yolumuza devam ettik. Bu sırada o küçük gördüğüm köprünün aslında bir de üst kısmı olduğunu, oradan da metro geçtiğini idrak ettim. Yani iki şehri iki noktadan birbirine bağlıyordu bu köprü, bir sahilden bir de tepelerden. Bunun üzerine gece tur bitince köprünün tepesine çıkmaya karar verdim, ondan önce ise Palaçio de Cristal'e gitmek istemiştim. Güzel bir bahçe kompleksi gibi görünüyordu.

Ancak saat 5'ten itibaren Porto trafiği İstanbul benzeri bir tablo çizdiğinden şehir merkezinde hapis kaldık ve ben hostele yakın bir noktada inerek kendimi yemek yemek üzere McDonald's 'a attım. Daha sonra ise projemi gerçekleştirip Dom Luis-I'in üzerine çıkıp şehrin gece halini izledim ve fotoğraflar çektim.

Geceyarısına doğru hostele geri yürüdüm gezine gezine ve günün yorgunluğuyla uyudum. Salı yine hareketli bir gün olacaktı. Tur biletimi 2. kez kullanarak şehri daha bilinçli gezecektim.

Bu arada sadece o Salı günü Portekiz ve İspanya'da kutlanan "Sinterklaas" tarzı bir bayram nedeniyle her yer tatil olup yine Pazar sükunetine bürünmüştü. Bu durum biraz can sıkıcı olsa da müzeler ve kiliseler açık olduğundan hostelden çıkıp ilk iş olarak Torre dos Clérigos kulesine tırmandım ve şehre tepeden bakıp fotoğraflar çektim. Kulenin hostele ve merkez meydana ne kadar yakın olduğunu nihayet idrak edebilmiş ve yönümü saptayabilir duruma gelmiştim.

Kuleden sonra hemen ilk otobüse bindim ve bahsettiğim Jardins do Palaçio de Cristal 'e gittim ilk durak olarak. Burası Porto'nun kendisinden bile çok daha renkli ve huzurlu bir yerdi. Kat kat yemyeşil bahçelerin nehir kıyısından itibaren uzandığı, taş yollarla kaplı bir bahçeler bütünüydü bu yer. Ortasında da bir kültür sanat merkezi vardı. Söz konusu bahçede bir saat geçirip yine otomatik zamanlayıcımla birçok fotoğraf çekerken, oradaki bir kadın yardımıma koşarak makinamı aldı ve bana poz verdire verdire her yerde fotoğrafımı çekti, oldukça komikti bence.

Daha sonra tekrardan otobüse binip 2. sahil turumu yaptım ve bu sefer inmeden şehir merkezine geri döndüm. Şimdi mavi otobüs hattını alıp Gaia bölgesine geçme zamanıydı. Zaten şarap tadımında gezmiş olduğum sahilinin yanı sıra arka kısımlarını da gezmeye karar verdim ve otobüsün en iç durağı olan El Corte Ingles (*pdf) alışveriş merkezinin olduğu bölgede indim ve biraz modern bir aktivitede bulunarak bu 12 katlı alışveriş merkezini gezmeye karar verdim. Normalde gezmesi 1 gün sürecek olan yeri her katına 15 dakika ayırmak suretiyle iki buçuk saatte gezmeyi ve sonunda kafeterya katında sebze çorbası ile tavuklu cheesecake formunda bir yemek yemeyi başardım.

Böylece saatler ilerlemiş oldu ve gece tekrar dışarı çıkma düşüncesiyle meşhur köprüden bu sefer metroyla geçerek hostelin olduğu bölgeye ulaştım. Binya girmeden önce Porto'nun ünlü tren garını da kısaca bir turlayıp birkaç resim çektim.

Ayaklarım zonklar şekilde hostelde uzunca bir süre dinlendikten sonra dışarı çıkmaya karar verdim son gecem olduğundan, ancak o gün tatil olduğundan ve bir sonraki gün de herkes işe gideceğinden mekanların çoğunun kapalı olacağı bilgisini aldım.

Lobide biraz oyalanıp geçtiğimiz yıllarda Türkiye'yi ziyaret eden hostel elemanıyla muhabbet edip ona Türkiye'den satın alıp Portekiz'de kaybettiği Burhan Öçal albümünü internetten bulması için yardım ettim. Sonrasında film izleyen gruptan Madrid'te Erasmus yapan bir Alman kız ve bir Kamboçya'lı çocuk ile tanışıp onlarla gidecek bir yer bulmaya karar verdik. Bütün şehir merkezini turlayıp polislere bile açık bar sorduktan sonra şehrin tek açık mekanı olan yeri bulup oraya fit olduk.

Ben Portekiz birasını da denedikten ve yorgunluktan çabucak sarhoş olduktan ve bolca muhabbet ettikten sonra mekanın Porto'nun en pahalı yeri olduğunu idrak edip bira başına 2,5 € şeklinde gelen hesapla ayılarak (Hollanda'da 6 € fiyat çekilen McDonald's menülerinin Portekiz'de 4,50 € olduğu düşünülürse bira en çok 1, hadi bilemedin 1,50 € olmalıydı diye düşünüyorum) hostele döndüm. Porto macerası bitmek üzereydi bu gece ile birlikte...

Çarşamba sabahı kahvaltımı edip toparlandıktan sonra sırt çantamı yüklenerek hostelden ayrıldım. İlk önce kulenin karşısındaki meydanda günlerdir görüp beslemek istediğim kuşlar için fırından biraz ekmek aldım ve güvercin ile martı beslentisi yaptım. Bu şehirdeki kuşların insan dostu olduğunu fark etmiştim, ancak beni tarla korkuluğu yerine koyup elimdeki ekmeği çalmak için kollarıma, bacaklarıma ve kafama konacaklarına ihtimal vermiyordum açıkçası.

Kuşlarla biraz vakit geçirdikten sonra şehrin alışveriş caddesi olan Rua de Santa Catarina'da yürüdüm. Cadde üzerindeki bir alışveriş merkezinde öğlen yemeği yedim ve canlı bölgede turladım. Sokakta aynı İstiklal'de olduğu gibi kestanecilerin olması çok hoşuma gitti. Sonrasında meşhur köprüden bir de gündüz manzarası almak üzere tekrardan üst kanada doğru yürüdüm ve köprünün üzerine çıkıp biraz orada vakit geçirdim tekrardan.

Dönüşte köprünün kenarından sahile inen taş bir mahalle olduğunu fark edip oradan yürüyerek aşağı inmem gerektiğine karar verdim ve yine fotoğraflar çekile çekile o yoldan sahile indim. Tekrardan bir sahil yürüyüşü yapıp Rua do Infant D. Henrique caddesi üzerindeki ünlü kiliseye bir ziyaret gerçekleştirdim. Fotoğraf çekilmesine izin olmadığı için sadece duvardaki katolik figürlere bakmakla yetindim.

Kilisenin bir diğer bölümü olan mahzenin ise bir mezarlık olduğu, ve bodrum kattaki bu odaların dört duvarının yanı sıra yerlerinin de gömülü cesetlerle kaplı olduğunu idrak etmem biraz zaman aldı ve üzerlerinde ahşap kapak olan ve muhtemelen 1800'lü yıllarda çok da derine gömülmemiş olan ölülerin üzerinde yürüdüğümü fark edince dehşete kapılıp mekanı terk ettim.

Burası dönemin katolik soyundan gelenlerin gömüldüğü kilise mezarlığıymış ve duvarlarda yer kalmayınca yerleri kazıp insanları kilisenin tabanına gömmeye başlamışlar; zira 1900'lerin başında çıkarılan sağlık yasası gereği ölülerin açık alanlara gömülmesi zorunlu kılınmış ve mezarlık başka ölü kabul etmeyerek günümüze kadar gelmiş.

Bu şokun ardından Igreja de São Francisco kilisesinden ayrılıp köprünün ayağına geri yürüdüm ve Füniküler'e (*1) (*2) (*3) binerek köprünün üst kısmına çıktım. Oradan metro aktarmalarıyla havaalanına ulaştım ve şarabımı da aldıktan sonra yolculuk için beklemeye başladım. Bu sırada uçağımız bozulduğu için oluşan rötar sonucu bekleme süremiz uzarken 2 tane Erasmus Türk genciyle tanıştım ve onlarla muhabbet ettik. Yarım saat sonra uçağımız gözümüzün önünde apronda tamir edildi ve sonunda biz uçağa kabul edildik.

Tesadüfen uçakta bu gençlerin 2 tane daha arkadaşı vardı ve güvenlik demoları yapılırken biz muhabbet kaynatmakta olduğumuz için kabin amirinden uçaktan atılmak tehdidiyle azar yedik.

40 dakika rötara rağmen nasıl olduysa uçağımız sadece 10 dakika geç indi ve alandan tren istasyonuna, oradan da Utrecht'e aktarma yaparak geceyarısı sularında evime ulaştım.

Porto gezisi çok güzel bir hava değişikliği, iyi bir deneyim ve küçük bir eğlence olmuştu benim için. Yalnız başıma bu geziyi en güzel şekilde tamamlamış olmanın rahatlığıyla önümüzdeki günlere hazırlanmak üzere 9 metrekarelik odamda yerimi aldım.

Porto'ya Doğru...

2009-12-06T03:13:00.000+02:00

Yoğun bir Aralık haftasından sonra...

Can sıkıntısıyla başlayan aya birçok sosyal aktiviteye katılım göstererek meydan okudum diyebilirim. Pazartesi ve Salı günü okuldaki proje koşuşturmalarını Çarşamba günü teslim ettiğim ödevler ve yaptığım sunum ile başarılı bir şekilde sonuçlandırdıktan sonra, yine Çarşamba akşamı düzenlenen Sinterklaas aktivitesine katıldım.

Sinterklaas, Hollandalıların inandığı, Santa Claus yani Noel Baba gibi bir karakter. Tek farkı çocuklara hediyelerini 5 Aralık'ta veriyor olması. Hollandalılar biraz dinsiz olduklarından Christmas onlar için pek bir anlam ifade etmediğinden böyle bir gün icat etmişler sanırım. Sonuçta bu yaşlı kişilik yanındaki zenci cüceleriyle birlikte 5 Aralık'ta İspanya'dan gemisiyle gelip hediyeler dağıtıyor.

Biz de bu olayın ruhunu yaşamak adına Çarşamba akşamı ESN Parnassos merkezinde toplanıp tarçınlı kurabiye ve şarap eşliğinde zar at, hediye kap oyunu oynadık. Herkes birer hediye alıp geldi ve bir saat boyunca 8'er kişilik masalarda sıradan zar attı. Gelen rakama göre hediyeni sağındakiyle değiştir, başka masaya git, istediğin kişinin hediyesini çal gibi görevler sonucunda bitiş anında herkes elindeki hediyeye kavuştu. Ben fonksiyonsuz bulduğum Noel çelengimi bir çocuğun seramik değirmen saplı peynir rendesiyle değiştirdim ve geceden güzel bir hediyeyle ayrılmış oldum :)

Perşembe yine okulla, evle ve çeşitli alışveriş telaşlarıyla uğraştıktan sonra yağışlı havadan dolayı yapılacak en iyi şeyin aylardır bir bahane bulup kaçırdığım Erasmus Cinema Society'nin film organizasyonuna katılmak olduğuna karar verdim.

Şehrin öbür ucu olan Kanalstraat'ta olduğunu düşündüğüm etkinliğin, 20 blok ötemde Kanaleneiland'da yapıldığını duyunca da atladım gittim. Yaş ortalaması 25 cıvarı olan grubun başında evindeki projektör ile her hafta bir film gösterimi yapan Alman Stefan yer alıyordu. Diğer misafirler arasında Litvanyalı iki kız vardı ve biri adımı duyduğunda direk olarak "Türk müsün?" diye sordu ve ben dumur geçirdim.

Meğer elin Litvanyalısı üşenmemiş, Türkiye'yi araştırmış, beğenmiş, kendi ülkesinde Türk Dili ve Edebiyatı okumaya karar vermiş. Henüz 1. sınıfta olduğu için çat pat Türkçe konuşabildik, yine de oldukça enteresandı. Diğer Litvanyalı kız ise Uluslararası Folklor Festivali'ne katılmak üzere 2 sene önce İzmir'e gelmiş ve şehri çok beğenmiş. Sıcaklık, modernlik, güleryüzlülük ve yavaş akan hayat, sakin ve durgun ortam o kadar hoşuna gitmiş ki; İzmir'i dünyanın her yerinden başka bir şehir olarak anlatıyor. O da bir fırsatını bulup Master veya sonrası için İzmir'e taşınmayı koymuş kafaya.

Ben Litvanya'nın haritadaki yerini bile bilmezken yaşananlar gerçekten etkileyiciydi. Geçen hafta asansörde annemle konuştuktan sonra yanımda duran Hollandalı kadının bir anda "Sen Türk müsün?" demesi kadar şaşırmış ama çok daha fazla etkilenmiştim. O kadıncağız da nedense 2-3 sene Türkçe kursuna gitmiş Hollanda'da. Enteresan hobiler...

Black Dynamite isimli "Dünyayı Kurtaran Adam" tarzı eski bir zenci filmi izleyip bol bol kolalı şarap içtikten sonra eve döndüm ve Cuma günü 12'de olacak dersime yetişmek üzere uyudum.

Ancak uyuyuş o uyuyuş, 10:00'da kalkmam gerekirken 16:30'a kadar uyuyarak rekor kırdım. Neden bilmiyorum, bu hafta canım hep uyumak istiyor. Sinterklaas tatili nedeniyle yalan olmasın ve 80 € ceza ödemiyim diye online check-in işlemlerimi yapmak ve boarding pass'imi yazdırmak için okula otobüsle ekspres bir gidiş-geliş yaptım. Daha sonra alışveriş merkezine uğrayıp pizza alıp akşam yemeği yedim ve bilimum Türk dizilerini izledikten sonra bunalım geçirip Louisse'in yanına gittim Beneluxlaan yurduna.

Anne ve Torben'in de katılımıyla poker partisi vererek geceyi geçirdik ve yine sabahın körlerinde uyudum doğal olarak.

Cumartesi, yani bugün ise Tiina'nın telefonuyla uyandım 14:30'da ve şehir merkezinde buluşmak üzere evden çıktım. Çıkış o çıkış, bütün gün dışarıda oyalandıktan sonra akşam Beste'nin katılımıyla 3 Boyutlu "The Christmas Carol" animasyon filmine gittik Pathé Rembrant'da. Geceyi McDonald's'ta sonlandırdık ve ben Portekiz uçuşu hazırlıklarımı yapmak üzere eve döndüm.

Porto yolculuğu; tek başıma gidiyor olmamın yanı sıra uçağa 30 € bagaj parası vermemek için küçük sırt çantamla (kabin bagajı) gidecek olmam açısından da önem teşkil ediyor. Şampuan, duş jeli, diş macunu gibi sıvı maddelerimi küçük şişeciklere doldurup kabin poşetine koymak ve kıyafetlerimi rulo yapıp çantaya preslemek suretiyle "özgürçocuk sırt çantamı" hazırladım. Önceki seyahatlerimden edindiğim deneyimler sonucu telefon ve fotoğraf makinesi şarj cihazı dışında; tıraş makinesi, 3 güne 3 pantolon, 4 güne 2 kazak 3 gömlek 2 t-shirt gibi gereksiz şeyleri yanıma almamayı öğrendim ve 20 litrelik çantama sığmayı başardım.

Geriye tek macera sabah 6'da kalkıp 8'de tren istasyonunda, 9:30'da havaalanında olmak kalıyor. Bakalım Portekiz nasıl bir yer olacak. Seyahat maceralarına "daha yeni başlıyoruz" olarak katılacak olan bu gezinin, ve ileriki sürpriz programların detayları pek yakında...

Sessiz ve Soğuk Aralık

2009-12-01T03:55:00.000+02:00

Dolunay yine görevde...

Saatler Aralık ayının ilk gününü gösterdi. Utrecht sanki hiç olmadığı kadar soğuk ve sessiz. Terasta dururken şehir nerede diye düşünüyor insan. Hiç mi ses olmaz... Russian Earl Grey çay içiyorum bu saatte piramit poşette. Yarın ve Çarşamba tatil, yine de yapılacaklar var tabi.

Projelerle uğraşıyorum sürekli. Aslında başına oturdum mu yapmam 1 saat falan sürüyor her birini de, başına oturana kadar verilen o mücadele youryor. Bir dersten arıcılık ve bal ticaretiyle ilgili bir proje yapıyoruz, hayatımda en alakasız olduğum sektörlerden biri sanırım. 3 aydır falan bal yememişimdir. Kolay gelsin diyorum.

Bendeki durgunluk devam ediyor, evde sadece 2 haftadır iletişimimizi kopardığımız Bulgar paçozları var. Diğer kısım evi terk etmiş bulunuyor geçici bir süre için. Zaten Utrecht'te durmak için bir sebep kalmadı diyerek ben de kendime bir tatil öncesi ön tatil planı yaptım bugün okuldayken.

Okul faslı enteresandı bugün. Binaya girdiğimde ortalığı sarmış çok afedersiniz b*k kokusu ile uykum açıldı, ve daha sonra kanalizasyon patlaması olduğu için zemin katı kaka seli bastığını ve bu yüzden bütün okulun tuvaletlerinin kullanılamaz duruma geldiğini belirten bir uyarı levhası gördüm. Neyse kanalizasyon macerası akşamüstü saatlerine doğru biz sınıfta ders adı altındaki sıkıcı monologu dinlerken çözüldü.

Bugün ilk defa okulumuzun dönercisine gittim geçen gün başlattığım Türk usulü beslenme zincirinde bir halka daha kat edebilmek adına. Dürüm oldukça başarılı ve doyurucuydu açıkçası, tebrik ediyorum. Daha sonra internete girip haftasonu nereye kaçabilirim diye uçak bileti baktım ve en sonunda Pazar günü Portekiz'in Porto kentine gitmeye karar vererek ucuzdan uçak biletimi aldım. Böylece gezi ve macera zincirime yeni bir rota eklenmiş oldu. Pazar gidiş, Çarşamba dönüş olarak 3 gün okulu ekmek suretiyle tek başıma Porto'nun ruhumu dinlendirmesine izin verip, yağmur altında doğayı keşfedip güzel şaraplar içmeyi planlıyorum. Umarım yine bir havaalanı kaosu yaşamam İspanya öncesinde olduğu gibi.

O kaos konusundaysa, bugün tren istasyonunda beni bir sürpriz bekliyordu. Otobüsten tramvaya aktarma yaparken görevliler elime bir kağıt ve çikolata tutuşturdu. Ben promosyonel bir şey zannederken, bir baktım ki connexxion'dan bir mektup vardı.

"Sevgili yolcumuz, size en iyi hizmeti verebilmek için çok çalışıyoruz, ancak son günlerde bu konuda bir sıkıntı yaşandı. 18 Kasım Çarşamba günü tramvaylar bir anda ortadan kayboldu. Fark ettiğiniz üzere Vodafone şebekesi çökmüştü ve bu nedenle tramvaylarımızla iletişimimiz koptu. Biz de güvenliğiniz için tramvayları durdurduk ve gün boyunca sefer yapamadık. Ancak yine sizi istasyonlarda üşütmemek için çok çalıştık ve otobüslerle ek seferler koyduk. Bir sonraki gün her şey biraz daha düzelmiş gibiydi. Bu yüzden şimdi bu ısdırabı unutup en iyisi Connexxion'un size verdiği tatlının tadını çıkartın. Dostça selamlar, genel müdür."

Aslında fikir oldukça hoştu. Mükemmellikler ülkesi Hollanda'da bir şeyler ters gitmiş ve geç de olsa biri bunu kabul edip gönülleri almak için bir girişimde bulunmuştu. İşe de yaradı ve yüzümüzde bir gülümsemeyle eve dönmemizi sağladı bu hareket. Hele o stresli günden sonra...

Böyle küçük olaylar sık sık oluyor son günlerde. Bir diğeri ise Amsterdam Zuid'da tren beklerken benden merkeze gitmek için "Sir ?.." diye başlayan bir cümleyle yardım isteyen 30'lu yaşlardaki yabancı çiftti. Önce onları yanlış yönlendirip havaalanına giden trene binmelerini söyledim. Kaldı ki Havaalanı ile Amsterdam merkez arasında kalan Zuid istasyonundan merkeze direk bir bağlantı yoktu trenle. Onlar karşı peronda tren beklerken fark ettim ki merkeze metro gidiyordu ve metroya binmek 4 kat daha kısa sürecekti. Hemen karşı perona geçip "turistleri" tekrar yönlendirdim ve otomattan metro bileti almalarına yardım ettim ve biletin kullanımı hakkında kısa bir eğitim vererek onları metro istasyonuna yönlendirdim. Zira biletler manyetik ve metrodan inerken de turnikeye okutmamanız halinde istasyonu terk edemiyorsunuz :)

Bu sırada Sir meselesini düşünmeye başladım. Bu hafta ikinci kez birisi bana "bayım" demişti. Birincisi de IKEA'ya yemek yemeye girerken elimdeki torbayı emanet dolabıma bırakmam için bana "Maneer" diye seslenen görevli bayandı. Hollandaca geçen bu diyaloğu bir şekilde anlamış ve kendimi emanet dolabına eşya koyarken bulmuştum bir anda enteresan bir şekilde. Acaba yaşlanıyor muyum diye düşünmeden de edemedim, insan excuse me, sorry ya da hey falan der yani bayım diyene kadar...

Neyse, tramvaydan çikolatadan nerelere... Sonuçta evime vardım ve internette takıldım bütün gece. Çeşitli diziler izleyip Türkçe radyolar dinlemeye devam ediyorum. Tek sorun odamda sadece bir IKEA uzanma koltuğu, bir tahta iskemle ile bir yatak bulunduğundan rahat rahat oturamamak. Sürekli çok sert, çok eğik ya da çok yumuşak bir yüzeye oturmaktan omurgamın yorulmasından korkuyorum. Umarım bir sorun olmaz.

Ha bugün okuldaki röportajımı da unutmamak lazım... Soğuktan donmuş bir şekilde lobide şaşkın şaşkın buzlarımı çözerken ellerinde bir kamera bir mikrofon 3 tane kız bir anda beni esir alıp ödevleri için İngilizce röportaj yapmaya zorladılar. Ben de mecburen evet demiş bulununca röportajın konusunun "travesti ve transeksüellere ülkeniz toplumunun bakış açısı nedir?" olduğunu idrak etmem için çok geçti. Tam Konuyla ilgili geçen hafta Kanal D online'da izlemiş olduğum Okan Bayülgen programından edindiğim bilgilerle konuşmayı iyi götürüyordum ki; "babanızın boş zamanlarında travestilik yaptığını öğrenseniz tepkiniz ne olurdu" sorusuyla kızların "büyük oldukları için kamerada güzel çıkar" dedikleri gözlerim hepten pörtledi ve konuşma enteresan bir boyut kazandı. Şimdi 4 dakikalık bu buhran anlarını bütün iletişim bölümü hocaları izleyecek :)

Evet, bir yazımla daha yine güldürürken düşündürdüm :P
Esenlikler diliyorum...

Kasım da Bitti

2009-11-29T17:14:00.000+02:00

Utrecht'te klasik geçen haftadan notlar...

Barcelona'dan sonra Utrecht soğuk duş etkisi yarattı hem mecazi hem gerçek anlamda. Soğuk ve yağışlı hava, bayık ve küçük bir şehir gibi yerel sorunlarıma bir de bizi sıkıştıran proje trafiği ve parti eksikliği de katılınca Kasım'ın son haftası oldukça zor geçti benim için.

Cuma akşamına kadar okul-ev arasında gidip gelip, okula otobüsle gittiğim günlerde ödediğim servet nedeniyle "bir dahaki sefere bisikletle gideceğim" diye, bisikletle gittiğim günlerde ise üşümekten ve ıslanmaktan helak olmam nedeniyle "bir dahaki sefere paraya kıyıp otobüsle gideceğim" diye kendimle kavga edip durdum. Akşamları herkesin evde oturması nedeniyle ben de eve tıkıldım ve en son Cuma akşamı evimden 50 dakika bisiklet mesafesindeki Zuilen ilçesinde düzenlenen bir Fransız partisine katıldım birkaç arkadaşla.

Gecenin amacı zaten sarhoş olmak olduğundan bu görevimi yerine getirdim. Organizasyona Türk usulü mozaik pasta ile katılan Kıbrıslı Türk bir kızın olması enteresan olurken, gecenin en maceralı kısmı bisiklet üzerinde uyumak üzereyken slalom yaparak gecenin köründe eve dönüşüm oldu. Neyse ki tek parça olarak ulaştım eve.

Cumartesi günü uyandığımda ise içkilerin etkisi geçmiş olduğundan gri hava yine içimi baydı, ama annemle konuşup onun buraya gelmesi ile ilgili planları tamamen netleştirmemiz moral oldu. Kısmetse burada güzel 2 hafta geçireceğiz. Tek engelimiz olarak konsolosluk kaldı, bakalım...

Cumartesi akşamı kısa bir alışveriş turuna çıkayım diyerek arka mahallemin ucuz alışveriş mekanı olan Vasco da Gama bölgesine gittim. Planım Alman BİM'i LiDL 'den deterjan almakken, kendimi bir anda "Amasya Market" te buldum.

Bölgede bir Türk marketi olduğunu duymuştum, ama aklıma sadece birkaç parça geleneksel Türk ürünü satan ufak bakkal tarzı bir yer gelmişti. Oysa ki 5 dakika mesafemde kocaman bir Türk süpermarketi varmış! İçeriye girdiğim andan itibaren aklımı yitireceğimi zannettim. Yaprak sarmasından yufkasına, sucuğundan salamından konserve bamya ve salçasına, Biskrem'inden Eti Burçak'ına, çizik yeşil zeytininden Duru şampuanına kadar bir Şok marketinde bulabileceğiniz her şey vardı içeride.

Markaların genelinin "Kahraman, Vatan, Sıla, Öztürk, Çoban" gibi vatanı milleti anımsatan isimlere veya "Hülya, Ceren, Aysun, Gülşah, Banu" gibi enteresan bayan isimlerine sahip olması bir yana; fiyatların pahalılığı ve her şeyin yarım ya da bir kiloluk olarak satılıyor olması nedeniyle çok çeşitli ürün alamadım.

Yine de bir konserve yaprak sarma, bir paket salam ve yeşil zeytin almayı ihmal etmedim. Ayrıca birkaç çeşit Eti ve Ülker ürünü (ki adam bunları ayrı ayrı raflara dizmiş) yanında bayram olması nedeniyle kendime Duru limon kolonyası edindim.

Bu sırada saat 19:00 olup (Aman Tanrım çok geç!) LiDL kapandığı için daha uzun yol tepip Albert Heijn'a gitmek zorunda kaldım su, ekmek ve süt gibi şeyler almak için ve sonunda evde yemek hazırlamaya halim kalmadığı için turumu IKEA Restaurant'da sonlandırdım.

Eve dönüp eşyaları yerleştirdikten sonra bir türlü gidemediğim için içimde kalan Twilight Saga: New Moon isimli filme Pathé Remblandt sinemasından online bilet aldım ve saat 21:00'de filmi izlemek için yola çıktım şehir merkezine. Hava fena değildi, filmse hikaye bakımından güzel olmasına rağmen oyunculuk ve prodüksyon bakımından berbattı. Sinemada 5 dakikada bir kahkahalar koptu filmin berbatlığı yüzünden.

Neyse, filmi de kafa göz sağlam bir şekilde sonlandırıp sonrasında ne yapacağımı düşünürken deli gibi sağanak yağmur yağdığını ve en iyi fikrin eve gitmek olduğunu fark ettim.

Bunun üzerine 360 derece yağan ve ağzıma burnuma giren yağmur ve soğuk altında 20 dakikalık bisiklet maceram başladı. Bir noktadan sonra olay gerçekliğini yitirdi ve ben kendimi denizde kulaç atıyor olarak hayal etmeye başladım. O yol nasıl bitti, ben nasıl yolda donarak veya kaza yaparak bir hal olmadım merak ediyorum.

Eve vardığımda montumdan musluk gibi su akıyordu. Pantolonum ıslanıp 2 kilo olmuş, bisiklet sürerken sırtımdan süzülen bütün sular da belimden içeri girerek her yerimi ıslatmıştı. Özetle -botlarım sağolsun- ayaklarım dışında her yerim ıslak ve çamurluydu. Kendimi duşa, kıyafetleri makineye atmak zorunda kaldım ve daha sonra uyudum rahat rahat.

Bugün ise kendime güzel bir Türk kahvaltısı yaptım. Akşam yılbaşı planlarını konuşmak üzere Amsterdam Zuid (Güney) 'e gidip Yakut'u ziyaret edeceğim. Birlikte mantı pişirip Türk usulü akşam yemeği yiyeceğiz ayrıca :)

Yeni hafta yine okulla projelerle başlayacak yarın. Belki önümüzdeki haftasonu bir kaçamak gezi yaparım, bakalım...

Barcelona !

2009-11-27T23:34:00.002+02:00

Buhranlı başlayan yolculuk sonrasında her şey süperdi...

Çarşamba akşamı dünyanın en küçük havaalanlarından biri olan Maastricht'ten çılgın havayolu Ryanair olan yolculuğumuz Barcelona'nın 100 kilometre kuzeyindeki Girona havalimanına inmemizle başladı.

Girona'dan BarcelonaBus hattına binerek "hadi daha gelmedik mi" şeklinde 1 buçuk saat boyunca yol teptikten sonra otobüs terminaline ulaştık. Varışımızdan sonra hafta içi metro hattı saat 12'de bittiğinden 1:30 sularında taksiye binmek suretiyle lüküs hostelimiz Urbany Hostels Barcelona 'ya ulaştık.

Günün yorgunluğuyla kendimizi odalarımıza attık ve ben 3 adet Çinli ile paylaştığımı idrak ettiğim 4 kişilik odamda uyudum hemen.

Perşembe kahvaltı saat 10:00'a kadar olduğundan günümüz erken başladı doğal olarak. Kahvaltıdan sonra hazırlanıp şehri keşife çıktık. Barcelona'nın metro sistemi oldukça gelişmiş ve neredeyse her yere ulaşıyor. Bu yüzden biraz yürüyüş yapıp sağı solu gördükten sonra metroya atlayıp, şehrin turist tuzağı olan Sagrada Familia kilisesine yol aldık.

İnşaatı 1882'de başlayan ve Antoni Gaudi tarafından yürütülen kilisenin yapımı, mimarının ölümü ve 2. Dünya savaşı gibi etmenler nedeniyle sekteye uğrayınca, günümüze kadar hala tamamlanamamış. Zaten bu kadar ihtişamlı bir yapıyı tamamlamak uzun zaman alacak kesin, kaldı ki inşaat o kadar aksamış ki ortalama bitim tarihi olarak 2030 yılı veriliyor şimdilerde. Hala inşaatta olan ve kulelerinin en yükseğinin 130 küsür metre olması planlanan bu kiliseyi yılda 2 buçuk milyondan fazla turist ziyaret ediyormuş. Girişte aldıkları ayakbastı parası ve daha sonra orta kuleye çıkmak için alınan asansör parası (merdiven yok) gibi kök paralardan gelen gelirle inşaatı süren yapı, bir eşi daha olmaması nedeniyle görülmeye değecek gibi. Yani bence Kölner Dom'dan bile daha etkileyici, tek eksiği henüz bitmemiş olması :)

Sagrada Familia ve çevresindeki müzelerde geçirdiğimiz saatlerden sonra ortalıkta biraz daha dolandıktan sonra saatleri akşama yaklaştırıp şehir merkezi olan Catalunya'ya doğru yol aldık metroyla. Açlıktan bayılmamız nedeniyle ilk yemeğimizin İspanyol mutfağından olması hayali suya düştü ve soluğu Burger King'de aldık ne yazık ki.

Daha sonra geceye kadar olan vaktimizi sokaklarda geçirdik ve La Rambla bulvarını keşfettik. Akşam yemeği olarak bu cadde üzerindeki bir İspanyol restaurantında Tapas ve Paella yiyip Sangria içtik, ve ardından gece küçük bir mekanda sahne alan Flamenko grubunu izlemeye gittik. Dansları oldukça etkileyiciydi. Özellikle topukla ritm tutma olayını öyle bir abartmışlardı ki, ara sıra izlerken insanların ayaklarına makine bağladığı izlenimine kapıldık adeta.

Oldukça hızlı yorulduğumuz için gece geç olmayan bir saatte -metroyu da kaçırmadan- hostelimize döndük.

İlk günün izlenimlerinde beni en çok etkileyen şey şehrin büyüklüğü ve canlılığı olmuştu. Barcelona'nın en dar sokakları bile 2 şeritli yollardan, geniş caddeleri ise 6-8 şeritli kocaman yollardan oluşuyor şehir içinde bile. Otobüsler, tramvaylar, metrolar vızır vızır işliyor ve sokaklarda geniş geniş yürüyebiliyorsunuz bütün kalabalığa rağmen. Tam anlamıyla hareketli bir metropol olmasının yanı sıra, bir yandan da tarih fışkırıyor her köşesinden.

Oymalı kakmalı binaları Orta Avrupa kadar sıkıcı değil hiçbir zaman. Hepsinin kocaman balkonları, balkonlarında sarmaşıkları ve palmiyeleri var neredeyse. Sokakları da yemyeşil, sıcak bir yeşillik ama. Hurma ağaçlarının sıra sıra gittiği düzgün caddeleri bana İzmir'i, caddelerin genişliği ve binaların çokluğu ise İstanbul'u anımsattı sıklıkla. Kaldı ki ne İstanbul kadar kaos vardı şehirde, ne de İzmir gibi bayık bir sadelik.

Ayrıca Hollanda'yla kıyas kabul etmeyecek kadar "gerçek" bir şehirdi burası. İnsanları gerçekten mutlu oldukları için gülümsüyor, ya da yorgun oldukları için sakince oturuyordu sokaklarda. Kimsenin hiçbir konuda bir iddiası olmadığı gibi, herkes kendinden emin ve halinden memnun görünüyordu. Kasıntı bir ciddiyet veya olağanüstü bir mutluluk yoktu yani hiçbir yerde.

İkinci ve üçüncü gün şehri keşfetmek için daha çok vaktimiz oldu. Cuma günü sabah merkeze giderken yol üzerinde gördüğümüz halk pazarında vakit geçirdik biraz. Şehir merkezinin biraz dışında kalan hostelimiz belli ki pek zengin olmayan insanların yaşadığı bir bölgeydi ve bu yüzden pazarlara rağbet vardı. Normalde pazara gitmeyi sevmem ve hiç gitmem zaten, ancak bundan bir zevk alasım geldi. Her çeşit şeyin satıldığı koca pazar alanının her köşesinde dolanıp fotoğraflar çektim. Zaten pazarlıkçı olan İspanyollar pazarda daha bir eğlenceli hal almışlardı. Türk pazarlarının ıkış tıkış olmayan versiyonları gibi, ama bizimkiler kadar telaşlı ve bağır çağır bir pazar ortamıydı, oldukça eğlendim.

Daha sonra merkeze geçip üstü açık turist otobüslerinde yerimizi aldık. Bu arada yolda adres sorduğumuz insanların hiçbiri İngilizce konuşmadığı için oldukça eğlenceli anlar yaşadık. Zira Catalunya'nın başkenti Barcelona, İspanyolca değil Katalanca konuşmaktaydı. Zaten Almanca-Hollandaca yakınlığında olan bu iki dili de bilmediğimiz için İspanyolca (Castellano) konuşmuyorlar diye pek üzülmedik açıkçası. Bir şekilde biz sorduk teyzeler amcalar anladı, onlar anlattı işaret etti biz anladık ve yolumuzu bulduk :)

Otobüsteki turumuz harika başladı, güneşli hava öğlen saatlerinde 26 dereceyi buldu ve biz 5 € 'luk çakma gözlüklerimiz ve kısa kollu kıyafetlerimizle şehri geze geze izlemenin tadını çıkardık. Yol boyunca inme imkanımız olan 30 destinasyondan 5-6 tanesinden yararlanabildik ancak. Bazılarını ise ya bir önceki gün gezmiştik, ya da gezmek çok uzun sürecek veya çok pahalı olacak diye pas geçtik.

Otobüsle Barcelona limanından geçip deniz kenarına bir göz atıp, İspanya'nın sembolü olarak kullanılan anıt Passeig Colom 'un olduğu meydanda turlayıp, bir sürü fotoğraf çekip yat limanında ve yanındaki alışveriş merkezinde gezindik. Daha sonra küçük bir dağ üzerinde bulunan Jardins de Miramar'da inerek şehre tepeden bakmanın keyfini çıkarıp fotoğraflar çekildik. Plaça Espanya meydanında dev caddeler arasında kaybolma tehlikesi geçirip, kendimize çok şirin bir büfe bularak ucuz fiyata kocaman sandviçler yiyerek karnımızı doyurduk. Daha sonra Camp Nou stadyumunda da indik, ancak stadyuma girip gezmek için çılgın paralar istediklerinden vazgeçtik. Bir sonraki durağımız alışveriş caddesi Diagonal 'da Ezgi ve Deniz alışveriş yapmak üzere indiler, bense turun 2. hattına katılıp hava kararıp serinlerken şehri görmeye devam ettim ve kendime bir sonraki gün yürüyerek gezmek için yerler beğendim.

Akşam olduğunda hava iyice kararıp soğudu, ancak ben otobüsün tepesinden şehri izlemeye devam ettim açık havada tek başıma. Tur kış tarifesine geçtiğinden süresi ve rotası kısalmıştı. Bu nedenle 2. hatta yalnızca Port Olimpic 'te inip deniz kenarındaki lüks binalara ve otellere bakındım, bir de ikinci yat limanına göz attım. İlerleyen saatlerde ben Catalunya Starbucks'ta bir mola verdikten sonra tekrardan La Rambla'da buluştuk ve biraz daha gezindik.

Aç olduğumuz için elimizdeki turist rehberinin tavsiye restoranlarından birine gitmeye karar verdik ve ara sokaklarda kaybola kaybola Caleuche 'yi bulup bir geceyi daha İspanyol lezzetlerini deneyerek noktaladık.

Cumartesi benim için uzun bir gün olacaktı; zira Pazar günü uçağım sabah 6'da olduğundan bu Cumartesi gecesi saat 3'te havalimanı servisine binmem anlamına geliyordu ve bu yüzden o gece için hostelden oda tutmadım artık. Ezgi ve Deniz de Madrid'e devam edeceklerinden Cuma gecesi vedalaştık ve ben Cumartesi kahvaltıdan sonra odamdan çıkış yaptım.

Koca bavulumu bagaj odasına kilitledim ve lobide oyalandım bir süre. İnternetten gün içinde yapılacaklar için biraz araştırma yaptım ve haritamı işaretlemek üzere masaya geçtim. Bu sırada oldukça yaşlı bir teyze muhabbete başladı benimle. 90 yaşındaki Margareth, yine yaşı oldukça büyük olan kızıyla birlikte Avrupa'yı geziyormuş. Aslında bu madam Amerikalıymış, ancak daha sonra Arjantin'e taşınmış. Gençliğinden beri çok çeşitli işler yapmış, iş dünyasının ve turizm sektörünün tozunu attırıp, bir ara jeolojiye, arkeolojiye, coğrafyaya tarihe falan sarmış. Benim Erasmus'a katılmış olmam ve Avrupa'yı gezme hevesinde olmam kendisine gençliğini hatırlatmış olacak ki, bir heyecan birçok hikaye anlattı bana saatlerce. Sanki biraz kafamın karışık olduğunu biliyormuş gibi, gelecekle ilgili birçok moral verici konuşma yapıp, güzel gülümsememin her şeyi yoluna sokacağını ve her şeyin çok güzel olacağını söyledi. Açıkçası oldukça etkilendim, gerçekten de enteresan bir tesadüftü, ya da belki de değildi...

Margareth daha sonra Türkiye'yi de ziyaret etmek istediğini, ancak birlikte gezdiği arkadaşlarının hepsinin öldüğünü söyledi ve eski günleri andı biraz daha. Sonra konu torununa geldi, benle mutlaka tanıştırmak istiyormuş kızı. Bu vesileyle e-mail adresimi falan aldı, bakalım Avrupa turneleri ne zaman bitecek de ben bir mail alacağım merak ediyorum.

Cumartesi günü şehrin en geniş caddelerinden biri olan Diagonal'a giden caddenin (Avinguda) olduğu Maria Cristina metro istasyonundan başladı benim için, saat tam 12:00'de hostelden ayrılmış ve yaya turuma başlamıştım. Yol boyunca ılık hava dalgası adeta bana güzel sözler söylerken, bir yandan da sıcak görünümlü binalar ve kocaman dükkanlar gülümsüyordu. Şehir çok büyük olduğu için haritanın bir noktasından bir noktasına gitmem çok uzun zaman alıyordu sadece, tek sorunum buydu. Amsterdam, Utrecht ve Köln gibi yerlerde alışık olmadığım bir durumdu bu.

Geze geze, bakına bakına, resim çeke çeke yürüdüm saatlerce o geniş caddelerde. Aylardır yaptığım en keyifli yürüyüştü kesinlikle. Metro istasyonundan aldığım 1,5 litrelik suyun; geceye hazırlık için koyduğum montun ve kazağın içinde olduğu çantam sırtımda, botlarım ayaklarımda yolları tepiyordum adeta. Diagonal meydanına, oradan La Rambla'nın başlangıcı olan Gracia 'ya ve Catalunya'ya yürüyüp, La Rambla'dan geçip, Bağdat Caddesi ile İstiklal caddesinin karışımı gibi bir yer olan bu caddenin öbür ucu olan Liceu'den metroya atladım ve güneşi kaçırmadan plaj bölgesine gitmeye karar verdim.

Metroyla Barceloneta mahallesine gittim ve koca bulvarlar arasından sahile yürüdüm hemen, bu sırada bir take away dükkanından aldığım sandviç de yanımdaydı. Üçüncü yat limanına inen yolda çok güzel çimlik bir alan olduğunu görüp, güneşin altında orada oturup sahile bakarken bir yandan da karnımı doyurdum. Daha sonra kıyı kıyı yürüyüp fotoğraflar çekerken plaja ulaştım ve kendimi kumlara attım.

Barceloneta sahilleri Alaçatı'yı anımsattı bana. Balkonlarında çamaşır asılı olan binalar, oradakinden biraz daha yüksekti. İnsanlar denizle eski yazlık binalar arasında sakin sakin yürüyor, kıyıda çeşitli enstrümanlar çalan veya tatlı bir şeyler satan insanlar çevreyi renklendiriyordu. Sahilde vakit geçirdikten sonra kendimi bu yazlık mahallenin dar sokaklarına attım ve klasik İspanyol konsepti eşliğinde yürüyüş yaptım. Daha sonra plajın devamına çıkarak görmediğim kısımlarında yürümeye devam ettim.

Havanın kararmasına yakın Port Olimpic'e vardım ve ışıkları yanmaya başlayan şehrin sahili aydınlatışını izleyip sudaki yansımaların fotoğraflarını çektim. Biraz yukarı yürüyüp bir bulvara ulaşıp metroya bindim ve Catalunya'ya geri döndüm. Buradan tekrar Liceu'ye yürüdüm, biraz çarşı dükkan gezip birkaç parça şey aldım, ve Rambla de Mar sahiline yürüdüm tekrar. Orada Port Vell 'de yer alan büyük alışveriş merkezinde bir şeyler yiyip Cerveza Estella birası içtiğimde saatler 22:00 olmuştu bile. 1 saat kadar ayaklarımı dinlendirdikten sonra yoluma devam ettim güzergah çerçevesinde.

Metroyla Paral-lel meydanına geçip oradan La Rambla'ya yürüdüm tekrardan. Bu sırada Universitat bölgesinde bir internet kafe bulmaya çalıştım gece nereye gidebileceğime bakmak için, ancak elimdeki turist rehberi muhtemelen güncellenmemiş bilgi içerdiği için vaad ettikleri internet kafe yerinde yoktu, neyse ki La Rambla'da buldum hemen bir tane. Oradan şehrin önemli noktalarından biri olan Barri Gotic 'e yürüdüm ve gotik merkezi gezdim. Binaları görmek için biraz fazla karanlık ve tenhaydı ama yine de hoş vakit geçirdim oraları gezerken de.

Barri Gotic'in devamında El Born yer alıyordu. Sağlı sollu sıra sıra cafelerin barların olduğu sokaklar, gece hayatı buraya akıyormuş meğer Barcelona'nın. Oralarda da turlandıktan sonra yorgunluktan kendimi bir bara atıp bir bira daha içtikten sonra saatin 01:00 olmasıyla metro istasyonuna gitmek üzere tekrardan yola çıktım yürüyerek. Bu sefer de farklı bir güzergahtan gideyim diye Barceloneta'ya kuzeyden güneye yürümüş oldum ve tarihi tren istasyonunun az ilerisindeki metro istasyonuna ulaştım.

Birkaç aktarma yaptıktan sonra hostele ulaştım, ve saat 2:00 sularında lobide molamı verip, bavulumu alıp, 14 saattir yürümekten su toplayan ayaklarıma bakım yapıp, hostelle vedalaştıktan sonra 24 saat çalışan metroyla otobüs terminaline ulaştım ve havalimanının yolunu tuttum.

Alana vardığımızda uçuşa 2 saat olduğundan vaktimi bir şeyler atıştırıp dükkan gezerek geçirdim ve daha sonra uçağa binme sırasına girdim.

Orada önümde iki Türk genci olduğunu fark ettim ve uçakta birlikte oturup muahbbet ederken birinin İzmir'li, BAL mezunu ve Yeditepe İktisat öğrencisi olduğunu öğrendim. Bu kadar ortak noktada karşılaşmayıp kalkıp da Barcelona'dan dönerken karşılaşmış olmamız oldukça enteresandı. (ki Burç Fransa'da Erasmus yapmaktaymış)

Uçuşumuzu tamamlayıp Maastricht'ten Utrecht Centraal'e vardığımızda saat 12:00 olmuştu. Kendimi eve atıp, Utrecht'te yaşadığım en mutlu yorgunluklardan birine sahip bir şekilde eve gidip uyudum.

Akşamına uyanıp, ortalığı toparlayıp yeni haftaya hazırlandım ve tekrardan uyudum. Daha sonra soğuk ve sıkıcı haftamız başladı Utrecht'te ve sıkıla sıkıla haftasonu geldi bile tekrardan.

Pazar günü yılbaşı planlarını konuşmak üzere Yakut'u ziyaret edeceğim Amsterdam'da, 17 Aralık'ta Christmas tatilimiz başlıyor zaten ancak ben önümüzdeki haftasonunu da Utrecht'te geçirmemeyi düşünüyorum şahsen. Bu konuda da çalışmalar yapıyorum bu akşam.

Sonuç itibariyle, eğer bir gün Barcelona'ya gitme şansınız olursa bu fırsatı sakın kaçırmayın. Hatta taşınma fırsatınız falan olursa da hiç düşünmeyin, bizim gibi insanların orada gerçekten mutlu olacağına inanıyorum.

:)

Çiçekler, Trenler, Otobüsler ve Uçak

2009-11-23T15:26:00.001+02:00

Çiçek Borsası ve Akşamı...

Çarşamba günümüz erken saatlerde Aalsmeer’deki çiçek açık artırma merkezi FloraHolland’ı ziyaretle başladı. Saat 6 sularında yola çıkan otobüsümüz 7.30 sularında söz konusu yere ulaştı. Bir kahve içip ayılalım faslından sonra tesiste tura başladık.

FloraHolland, Avrupa’nın en büyük çiçek pazarı. Çiçek üreticilerinin oluşturduğu bir kooperatif tarafından inşa edilmiş olan ve işletilen dev tesiste, her gün sabah saat 7 ile 11 arasında üreticilerin çiçeklerini getirmesiyle açık artırmalar başlıyor. Birçok açık artırma odasında bulunan 2’şer veya 3’er adet “açık artırma saati” ile saniyede binlerce çiçek ve çiçek soğanı satılıyor.

Açık artırma odalarına sadece alıcı üyeler girebiliyor. Üyelerin sabit numaraları var ve istedikleri odada bir masaya geçip açık artırma saatlerini izlemeye başlıyorlar. Aynı anda 2 veya 3 saatin döndüğü bu odalarda amaç, sunulan çiçeği en düşük fiyattan satın alan ilk kişi olmak.

Bir çiçek satışa sunulduğunda bir yandan görsel olarak gösteri bandından geçerken, bir yandan da açık artırma saatlerinde çiçekler hakkında özet bilgi veriliyor ve açık artırma, çiçeğin alınabileceğinin tahmin edildiği en yüksek fiyattan (genelde 1 €) açılıyor. Saat salisede 1 cent geri gidiyor; ve alıcı, alabileceğini düşündüğü fiyata ulaştığında düğmeye basıyor. Böylece o çiçek grubu o alıcının oluyor. Oldukça kritik bir iş, zira bir başkası daha yüksek bir fiyattan satışı kapatabilir ve çiçekleri kaçırabilirsiniz, veya kimse almasın diye yüksek bir fiyatta düğmeye basarak zarar edebilirsiniz.

FloraHolland’da her gün 39 açık artırma saati işliyor ve 125.000 adet satış yapılıyor. Bu da her gün ortalama 12.000.000.000 (12 milyar) adet tek çiçeğin satılması demek. Bu büyüklüğüyle tesis, Guinness rekorlar kitabına girmiş bulunuyor.

Binanın diğer kısımlarında satıcıların çiçekleri ilk getirdiği yükleme alanı, satış için görsel banda çıktığı alan, çiçeklerin bekletildiği soğuk depolama odaları ve alıcıya transferin yapıldığı lojistik transfer alanları bulunuyor. Çiçekler kasalar içinde bazı kısımlarda forklift kullanan insanlar tarafından, bazı alanlarda ise otomatik vinçler tarafından transfer ediliyor ve trafik oldukça yoğun.

Saat 11’de tüm satışlar bitmiş ve çiçekler eş zamanlı olarak alıcıların kamyonlarına yüklenmiş oluyor. Böylece bozulmadan dünyanın öbür ucuna ulaşabiliyorlar. Bu arada bazı çiçekler kontrol ekibi tarafından kontrol odalarına alınıp; 4 gün boyunca transfer ve depolama simülasyonlarına tabi tutulup, farklı suni hava koşullarında deneniyor. Sonunda çiçeklere durumlarına göre 3 kalite derecesinden biri veriliyor. A1: en iyi kalite, A2: iyi çiçek, ve B: sanayi tipi. A1 tipi çiçekler en yüksek fiyattan satılırken, B tipi çiçekler görsellikten çok içerikleri için kullanılmak üzere (gül yağı vb) satılıyor.

Alıcılar aldıkları çiçeklerin kasası başına 10 cent depozito veriyor ve kasaları geri getirdiklerinde 9 cent’ini geri alıyorlar. 1 cent ise FloraHolland tarafından alınan yıkama parası. Kasalar, içlerine girecek yeni çiçekleri bozmaması için her defasında sterilize ediliyor.

Sonuç itibariyle çiçek borsası genel olarak oldukça enteresan bir yerdi, birçok fotoğraf çekilip güzel vakit geçirdik. Rehberli turumuz da oldukça bilgilendiriciydi. Turun sonunda saat 10.30 sularında merkeze vardık ve Lisa ile McDonald’s ’ta kahvaltı ettikten sonra İspanya yolculuğu için hazırlıklar başladı.

***

Çöktüm!..

Tanrım varamıyorum adeta! İspanya uçağı aynı rüyamdaki gibi kaçacak korkarım ki...

İdeal plan: Saat 16:30 tramvayıyla istasyona gidiğ, 16:52 treniyle Maastricht'e hareket etmek, 18:52'de istasyona varıp, 19:08'de kalkan otobüs ile erkenden havalimanına geçip 19:40 sularında alana vararak 21:30 uçağına rahat rahat yetişmekti.

Ben yine evde oyalanmalatımı uzattım ve bu yüzden son dakikalarım kosturarak geçti. 12:00 sularında eve girmiştim ve hemen ardından fırtına başladı. Biraz dinlene dinlene hazırlanayım derken saati 16:00 etmişim bile. Rüzgar saatte 80 km hız ile esip odamı uğuldatırken, hazırlanma paniğime birkaç saattir çalışmayan cep telefonu hattım da eklenmişti.

Fırtınadan baz istasyonları mı devrildi diye düşünerek duruma bakmak üzere terasa çıktım. Sokakta arabalar, ağaçlar, insanlar ve kaldırım taşları dışında her şey uçuyor, bir de 360 derece yağmur yağıyordu. Biraz terasta durdum ve bu sırada tramvay hattından hiç araç geçmediğini gördüm. "Yok canım" dedim, denk gelmedim herhalde...

4 günlük tatil için hazırladığım 15 kiloluk koca bavulumu alıp apar topar çıktım evden planlanan saatte. Tramvay durağı kalabalık, tren hemen gelecek diye koştum durağa kadar o yüklerle. Ben vardıktan sonra 5-10 dakikada bir gelmesi gereken tramvayı yarım saat beklememize rağmen, gelen giden yoktu. Saat 17:00 olmuş, tren kaçmışyı ama tramvaydan hala ümit yoktu.

Normalde böyle şeyler olmazdı tramvay hattında. Yağmur şiddetlendi, cam tavanı 3-4 metre yükseklikteki tramvay durağı 360 derece yağan yağmur nedeniyle tamamen ıslanıyordu. Bir grup insan aralarında konuşup durağın arkasındaki otobüs durağında bekleyen 8 numaralı otobüse bindi. Bu otobüs bizim okula giden bir hattı ve ben koşturamayacak olmakla birlikte, hattan emin olamadığım için de binmedim o otobüse ve taksi opsiyonunu düşündüm. Sonra da boşu boşuna 15 € taksi parası vermeyeyim diye acaba tramvay gelir mi veya gitmenin daha ucuz bir yolu var mıdır diye 9292 seyahat bilgi hattını aradım. Yalnız vodafone hattım hala çalışmadığı için bu aramayı bir acele Turkcell hattımla yapmıştım ve zaten sadece Hollandaca sesli yanıt sistemini dinleyerek, bir operatöre bağlanamadan yaklaşık taksi parası kadar fatura ödedim sanırım.

Daha sonra istasyonun yeni kurbanları Kanaleneiland Zuid durağından (Türk, Faslı ve diğer göçmen-çingene mahallesi) otobüse binme kararı aldılar ve ben de onlara katılıp 10 dakika boyunca durağa yol teptim. Neyse ki otobüs hemen geldi diye sevinirken içindeki ilginç ve non-Dutch popülasyonla Utrecht'in en pis yerlerinde dolanmak suretiyle, bisikletle 10 dakika sürecek yolu dolana dolana yarım saatte falan aldık.

Kendimi Westplein'de otobüsten atıp istasyona koştum. AH'dan bir acele atıştırmalık bir şey ve su alıp peronlara doğru devam ettim. Maastricht biletimi alırken 17:10 treninin 10 dakika gecikme yaptığını görüp ona yetişmek üzere koştum. Tren bilgi ekranında bu trenle ilgili bir sürü şey yazıyordu ama yine de Maastricht yazdığı için Intercity'e atladım. Fırtınadan ve teknik sorunlardan dolayı istasyonda yığılma oluşmuştu. Tren de o kadar doluydu ki giriş kapısının önünde ayakta beklemek ve kalabalığın muhabbetlerini dinlemek zorunda kaldım. Trenimiz fırtınadan türbülansa girerken ben de bavulumun üzerine doğru yıkılmak suretiyle uyukluyordum arada.

Bosch'a kadar 1 saat boyunca ayakta uyuyarak yolculuk ettim. Bu arada hızımızdan ve sarsıntılardan dolayı trenin raydan çıkacağı korkusu içindeydim. Bosch'ta birçok insan trenden indi ve ben oturur pozisyona geçebildim. Tam rahat rahat yola devam ediyordum ki trenin ekranında Maastricht yerine başka bir yazı belirdiğini fark ettim. Aman Tanrım, yoksa kayıp mı oluyordum?!

Bir sonraki durakta hemen inip kondüktöre sordum ve kadın bana vagonların ayrılacağını, sadece en öndeki trenin Maastricht'e devam edeceğini söyledi. Bunun üzerie peron boyunca koşarak ve öndeki trenin görevlisine beklemeleri için bağırarak doğru vagona ulaştım. Bu sırada çok geç kaldığım için Deniz'lere telefon ettim ve eğer varmayı başaramazsam 19:48 otobüsüyle havaalanına gitmelerini söyledim. Zira bir sonraki otobüs 20:48'deydi ve bu da alana ulaşmamızı imkansız kılacaktı.

Tren boyunca nerede olduğumu bilmeden ve artık varalım diye stres içinde bekledikten sonra 19:40'ta istasyona vardık ve soluğu otobüs durağında aldım.

Uykusuzluktan ve yorgunluktan canım çıkmıştı, ama sonunda başarmıştım. Ryanair ile Barcelona yolculuğu başlamak üzereydi...

Düsseldorf ve Sonrası

2009-11-18T16:56:00.001+02:00

Fesuphanallah...

Kasım ayı çok hızlı geçiyor, üçte ikisi bitti bile göz açıp kapayana kadar. Geçtiğimiz haftaları öncelikli olarak okulla uğraşarak geçirdim. 2. haftasında olduğumuz ikinci dönem için 3 farklı proje takımımla yapmam gereken assignment'lar; üzerine yapılacak bir adet kişisel proje; bir adet kitap özeti ve bir adet sınav beni bekliyor. Hepsi de önümüzdeki 5 hafta içinde vuku bulacak! Neyse ki ilk dönemki 3 dersimi de geçerek 9 krediyi topladım, geriye 12 kredi kaldı alınması gereken. Bu dönem 5 ders var, yine 3'ünü bile geçsem yetiyor. Hadi hayırlısı...

Geçen haftasonu Düsseldorf'a gidip okula Pazartesi öğleden sonra teşrif ettiğim ve bu hafta da bugünden itibaren Barcelona'da olacağım için haftanın takım çalışmalarını diğer üyelere devrettim, önümüzdeki haftalarda da onlardan bir ek iş devralacağım. Neyse ki arıza çıkartmadılar. Bu arada açıklanamayan sınav notum da açıklığa kavuştu. Optik forma öğrenci numaramı yanlış kodlamam sebebiyle sisteme geçememiş notum. Bundan sonra dikkatli olsam fena olmayacak.

Düsseldorf'a gelince, hafta sonumuz gayet güzel geçti. Yakut, Burak ve Özgür olarak ilkokul üçlüsü şeklinde eski günleri anıp, siyaset ve dünya işleri konusunda tartışmalara dalıp, bol bol gezdik şehirde. Ayrıca Burak'ın 3 ev arkadaşıyla paylaştığı iki katlı çılgın çöp ev'inde de pek maceralı zamanlar geçirdik :)

Şehir Köln'den küçük, gezilebilir alanları oldukça az. Rhein nehrinin kıyısında olan kısımlarının manzarası güzel, şehir merkezinde gece az çok canlılık var. Tek derdi sokaklardaki insanların hep yaşlı olması. Alışveriş caddesinde lüks dükkanlar var. Sokaklar abartı derecede temizlik ve düzen manyağı değil tabi ki. Ayrıca dilencileri ve sarhoşlarıyla meşhur.

Köln'de arayıp bulamadığım, annemin yıllardır her Almanya konusu açıldığında anlattığı, bir kulenin tepesinde bulunan ve 360 derece dönebilen bir restorandan oluşan yapıyı nihayet Düsseldorf'ta buldum. Yakut ve Burak'ı çok enterese etmeyen bu aktiviteye, tek başıma 178 metre yüksekliğe çıkmak suretiyle katılım gösterdim. Günbatımında bütün şehri görmek gayet hoştu. Rheinturm, bir restoran ve seyir kulesi olmasının yanı sıra dünyanın en büyük dijital saati olması özelliğini taşıyor.

Bu aktivitenin ve sokak gezmelerinin dışında, Pazar günü şehir öldüğü için biraz şehir dışında kalan bir göl kenarına gitmeye karar verdik. Ancak yolda nerede ineceğimizi kararlaştıramadığımız ve sağanak yağmurda otobüsten inmek istemediğimiz için son durağa kadar gittik ve orada feodal zamandan kalan bir şato-kale tarzı yapıyı görme imkanımız olduğunu söyledi Burak. Bunun üzerine otobüs durağından içinde daha küçük bir göl ve sık ormanlar olan büyükçe bir parkın içinden yürüyerek söz konusu binaya ulaştık ve doğa konseptli birçok fotoğraf çekildik.

Bu arada yolumuzun üzerinde bulduğumuz Evangelist kilisesinde bir kermes yapılmakta olduğunu fark ettik. Pişkin pişkin ortama dahil olduk ve 1,50 €'dan noodle yiyip sıcak şarap içerken, ardından da iç kısımda kilisenin emektar yaşlılarıyla oturup 50 cent'lik kahvelerinden içip keklerinden yemeyi ihmal etmedik =)

Bir de tombala varmış bu kermeste. Her çekiliş 1 €. Ben 2 tane çektim. Birincisi boş çıktı, ikincisinde ise küçük plastik kahve termosu kazandım. Boş fiş sahipleri adlarını yazıp çekilişe katılıyor ve içinde Nintendo Wii de olan çeşitli hediyelerden birini kazanma şansı yakalıyordu. Bunun üzerine çekilişi bekledik, ancak Burak'ın üzerinde ısrar ettiği gibi hediyelerin hiçbiri bize çıkmadı. Zaten ödül kazananlar genelde kilisenin tanıdık isimleri olduğundan, insanların "siz de nereden çıktınız" deme riski nedeniyle ben gerilim olmuştum ya kazanırsak diye.

Düsseldorf'tan Pazartesi sabahı 1. sınıf vagonda yerimizi alarak geri döndük ve okul koşturması başladı. Geri dönüşümüzde 3 kere bilet kontrolüne ve 1 kere pasaport kontrolüne tabi tutulmamızla Hollanda polisiyle dalga geçmelerim bana kapak oldu bu arada. Ayrıca Yakut'un pasaportu İngiliz konsolosluğunda olduğu için de heyecanlı dakikalar yaşadık açıkçası...

***
Bugün ise sabah 5:30'da şehir merkezinde buluşulup çiçek borsasına gidileceğinden dün gece erken yatmaya karar verdim. Saat 11'e doğru uyumaya çalışmaya başlamama rağmen uyumam saatin 3'ünü buldu. Zaten 4:30'da kalktım ve Utrecht'teki ilk taksime Anna ve Louisse ile birlikte binip masrafını bölüşerek bindim saat 5 sularında. Çiçek borsası çok enteresan bir yerdi...

Ondan önce dün gece bizim Bulgar kızının hırt sevgilisinin yaptığını anlatmak istiyorum. Birkaç gün önce bu çocuğun evde yarattığı genel rahatsızlıklar (sürekli gürültü yapmak, sabah gece demeden zırıl zırıl kapıyı çalmak, 24 saat evimizde durup ot içerek her yeri kokutmak, sonra o kafayla tuvalete girip çok affedersiniz klozetin her bir yerine bulaştırarak kakasını yapmak gibi) Hollandalı, Tayvanlı ve ben arasında yankı bulunca ben bizim kızla konuşmaya karar verdim.

Ona uygun bir dille çocuğun evde bu şekilde yaşayamayacağını, kurallarımız olduğunu ve bizi rahatsız ettiğini söyledim. O da gayet güleryüzlü bir şekilde karşıladı durumu ve sanırım aynı gün çocukla konuştu. Sonraki gün ise Vlad sürekli bana surat asıp ters ters "yerleri temizledim" gibi saçma raporlar verdi. Dün gece mutfakta Mira ile karşılaşmamızda tam ben "sanırım sevgiline yanlış aktardın benim söylediklerimi, sanki ben onu istemiyormuşum ya da sadece ben rahatsız oluyormuşum gibi bana trip atıyor" dedim.

Mira salağı da "evet, Vlad böyle suçlandığında çok sinirli ve tehlikeli biri oluyor" diye bir cevap verdi. Ben bunda sinirlenecek bir şey olmadığını, sadece bizi rahatsız etmemesinin yeterli olacağını söyleyazarken, manyak herif odada yattığı yataktan fırlayıp kapıya gelip salak salak bağırıp, bir ton küfür edip kapıyı çarptı 30 saniye içinde.

Uyku ilacının etkisinde olduğumdan sesler beynimde manasızca yankılandığından "yoo hayır, öyle değil, sakin ol" diyebildim sadece sakince. Daha sonra Mira'ya dönüp yarattığı sorunun farkında olup olmadığını sormaya çalıştığımda o sadece durumla dalga geçip gülüyordu. Daha sonra Vlad odadan kafamı keseceğini söyleyerek bağırmaya devam edip bir anda tekrar odadan çıktı ve bir-iki saniye içinde sakinleşti. "İnsan gibi konuşalım" diyerek kurallarımızın çok sert ve saçma olduğunu, böyle suçlamalara konuşmalara da alışık olmadığını söyledi.

Sanki çocuğu zorla ben evde tutuyormuşum gibi salak salak konuştu sonuçta ve ben hiç aldırmadan ve daha fazla muhattap olmadan "bana bir daha böyle çıkışırsan her şey daha farklı olur, zaten eğer bunu başka bir Türke yapmış olsaydın şimdiye birkaç yerinden bıçaklanmıştın bile" diyerek ayar vermek suretiyle odama gidip yattım. İkisinin de gerizekalılığına inanamıyorum.

Bugün durumu mail ile evin abisi Hollandalı Gitland'a rapor ettim ve Bulgarlarla da bir daha konuşmamaya karar verdim. Ne halleri varsa görsünler, 2 ay daha burada yüzlerini göreceğim, gerilim yapıp değerli zamanımı mahvetmeye gerek yok...

Bugün saat 21:15'te İspanya uçağımız kalkıyor. Pazar gündüze kadar Barcelona'da olacağım. Çiçek borsası - açık artırma merkezini daha sonra anlatayım, zira önümde 3 saatlik bir yol var havaalanına varmak için. Az sonra çıkıyorum evden. Fotoğraflar ve düzenlemeler de haftaya burada olur.

Görüşmek üzere...

Bir Garip Yolcuyum Hayat Yolunda

2009-11-13T03:28:00.002+02:00

Çeşme'deki evdeyim, ama orası Hollanda'ya çok yakın aslında. İspanya'ya gideceğimiz gün gelmiş, ama nasıl oluyorsa ben hala daha teknelerin bağlı olduğu yerde denize giriyorum güneş batarken. Yanımda da İtalyanlar ve birkaç insan var. Bir anda birisi haber veriyor, hadi acele et diye. Aklımı başıma toplayıp, koşuyorum eve. İtalyanlar kaybolmuş bu arada, herkes yola çıkmış nasıl olduysa iki arada bir derede. Ev aynı yazlık bu sırada. Elime ne geçirirsem toparlıyorum bir acele, bilgisayarımı bile alıyorum. Annemle ayaküstü vedalaşıp -belki de sadece vedalaşmayı düşünüp, zira görüntüler iç içe geçiyor kafamda- kendimi dışarı atıyorum.

Bir şekilde trene atıyorum kendimi. Tren Utrecht'ten geçerek Maastricht'e gidiyor. Uçak oradan kalkacak. Uçuşa sadece 1 saat var, akşam olmuş. Trende içim daralıyor geç kalacağım diye. Nasıl da unuttum uçuşun bugün olduğunu? Neyse, yoldayız. Maastrich çok uzak. Utrecht'ten bile 1 saatten fazla sürüyor. Yolun ortasında fark ediyorum, online check-in yapmamış ve biniş kartımı bastırmamışım. Eyvah, Ryanair 100 € ceza ödetmeden uçağa almayacak beni!

Tren sürekli şehir merkezi duraklardan geçiyor, ne biçim Intercity ise diyorum... Sonra kondüktör geliyor ve internete ihtiyacım olduğunu söylüyorum, bir de printer'a. Keşke yanıma mini printer'lardan birini alsaydım, belime takar istediğimi print ederdim diye düşünüyorum. Adam Maastricht şehir merkezinde inmemi söylüyor. Havaalanına daha 1 durak var. İniyorum, istasyondan şehir görünüyor. Nasıl da acelem var, yarım saat vaktim kalmış. Su gibi akıyor zaman bu Hollanda'da zaten!

İstasyondan çıkış parke taş bir yaya yolu. Adımımı atmamla parkeler tek tek zıplamaya başlıyor! Her yer rengarenk oluyor, bir de dönüyor olduğum yer! Allah'ım ne bu böyle Disneyland gibi diyorum, bir acele zıplaya zıplaya elimdeki bavullarla aşıyorum bütün engelleri. Kedi figürlü yer döşemesine basınca kedinin patilerinden metal diken şeklinde pençeler çıkıyor, onların üzerinden atlamak lazım. Nasıl da yorgunum...

Sonunda istasyondan tamamen çıkıp Basmane-Kapalıçarşı kıvamında bir yere varıyorum. Şimdi de yeni merdivenler var. Artık elimdeki eşyalarla çıkamam. Tam pes etmek üzereyken istasyonda bir kız yardım ediyor bana. Kıza içinde bilgisayarım olan çantayı ve bavulumu bırakıp, "içinde önemli bir şey yok, ama sen yine de göz kulak ol lütfen, tatilde bana lazım bu çantalar" diye yalan söylüyorum. Çıkıyorum, alacakaranlık. Bir Print Center görüyorum, kapısında para atılınca çalışan bir printer varmış, ancak makine jetonlu telefona benziyor. Eski, kırmızı, İngiliz tipi... Neyse 0,20 € ucuzmuş diyorum, atıyorum parayı.

Yalnız internet yok, ekran yok. Flash diski takın diyor makina. Meğer dosyası elinde hazırda olanlar içinmiş bu sistem! Disk istasyonda kaldı, bana internet lazım, zaman ilerliyor, geri dönemem! Bir acele içeride daha iyi bir çözüm bulmak ümidiyle makinenin para iade düğmesine basıp 20 Cent'imi geri alıyorum. İçeri yöneliyorum. İlk girişi Selexyz kitapçısı, geri kalanı Albert Heijn süpermarketi gibi.

Bir oda buluyorum, ama bilgisayarı kullanamıyorum okul şifremi girerek. Bu sefer kasaya gidiyoum. Orada bir kadın var, İngilizce olarak açıklama yapıyor ve kasalardan birini gösteriyor. "Bu bilgisayarı kullanabilirsiniz, printer'ı da var. Ancak güvenlik sebebiyle bir kişi bilgisayarı kullandıktan sonra sistemin resetlenmesi gerekiyor. Eski parçalarını atıp yenilerinin takılması gerekiyor. Eğer elinizde yeni parça yoksa, 200 € ödemek zorunda kalacaksınız"

Aklımı oynatacak gibi oluyorum. İspanya kaçmak üzere... Daha birkaç saat önce rahat rahat denize girerken bu kaos nereden çıktı? Kalbim ağrıyor, ağlamak istiyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum. Kafam çok dağınık, her şey çok bulanık...

Bir anda gözümü açıyorum, saat 19:30 olmuş. 18:00 sularında uyumuştum, yine iyi uyumuşum diyorum ve derin bir nefes alıp anneme telefon ediyorum.

Bu kadar dramatik olmasa da Utrecht'teki son günlerim küçük parçaların yarattığı ve ana sisteme etki eden küçük "bug" tarzı problemleri çözmeye çalışmakla geçiyor. Problemlerin küçüklüğünden dolayı Hollanda ırkı bunu idrak etmeyi başaramıyor ve çözüme yönelik adım atmıyorlar. Gerçi asansörümde sabah saat 5'te bir kan gölü görmüş olmam da küçük bir sorun onlar için, kıl oluyorum.

Bugünü derslere girip proje gruplarını ayarlamaya çalışmakla, insanlara dert anlatmaya, Fransızlarla ve İspanyollarla İngilizce anlaşmaya çalışmakla geçirdim. Neyse az çok ayarladık gibi, yalnız önümüzdeki 10 gün boyunca sadece Salı günü okulda olacak olmam bu çalışmalara nasıl etki edecek bilmiyorum. Zira Cuma'dan Pazartesi'ye Düsseldorf'ta; Çarşamba'dan Pazar'a Barcelona'da olacağız. Geçen Pazartesi de uyuyakaldığımı hesaba katarsak okul biraz aksadı diyebilirim. Zaten HU ile ilgili bir şey aksamasa hayret edeceğim.

Intercultural Management dersimin sınav sonucu hala kayıp. Herkesinki geçen hafta açıklandı ancak öğretmenin Salı ve Çarşamba haricindeki günlerinin boş olması nedeniyle attığım maillere cevap vermiyor. Koordinatörümüz Menno Bey de bugün yoktu ortalıklarda. İlk defa sabahtan akşama kadar okulda durdum, girdiğim ve yoklaması alınmayan 3 derse de yok yazılmışım sistemde.

Bir yandan okul kayıtlarına yer yer Ozgür, yer yer Uzgür olarak geçen adımı düzelttirmeye çalışıyorum. Konuyla ilgili olarak geçen Cuma'dan beri mailleşiyoruz 10 kilometre ötedeki kayıt bürosuyla. Yaptıkları yüce araştırmalar sonucunda "İsminizi vizenize göre sisteme girdik. Yasal olarak adınızı kimliğinizde geçtiği gibi yazmak zorundayız, lütfen göçmen bürosuyla görüşün" diye bir cevap geldi. Ben de hemen aynı gün (dün) kapılar gibi Özgür yazılı Hollanda Krallığı bilmemne departmanından alınma oturma kartımın scan edilmiş halini yolladım alın size kimlik, düzeltin diye.

Bugün cevap geldi. "Maalesef gönderdiğiniz resim dosyasını (JPG) açamıyoruz, lütfen söz konusu belgeyi print edip bize normal posta yoluyla gönderin. Lütfen isteğinizi dilekçe olarak yazmayı da unutmayın" diye. Dalga geçiyorlar herhalde diye düşünüp, ya sabır çekerek üşenmeden (ki başkası olsa hayatta uğraşmaz, oturma izni almadan oturan insanlar tanıyorum) belgeyi print edip, gidip postaneye pul alıp, zarfa koyup, yalayıp yapıştırıp gönderdim. Yarına ellerine geçer, bakalım bu sefer ne bahane bulacaklar. Eğer yine sorun çıkarsa ofisi basmayı düşünüyorum...

Para muhabbetleri de sıkıntı. Garanti Bankası burada yaptığım Debit alışverişlerinden salak komisyonlar kesiyor, şikayet yazdığımda ise alakasız konularla ilgili açıklamalar yapıyorlar cevap vermeden. Hibelerden de ses yok. Onlarla da uğraşıyorum bir yandan. Ha bi de annemi buraya getirme - vize aldırma çalışmaları var. İstanbul'dan halledilecekmiş, onunla uğraşıyoruz ikimiz bir koldan...

***

Bunlar dışında sanırım soğuktan olacak, üzerimde bitmeyen bir yorgunluk var. Ayakta duramıyorum resmen. Çok şükür ki hasta değilim, ama yine de bir uyuzluk içindeyim sürekli. Vitaminlerimi falan almaya devam ediyorum, umarım kısa zamanda geçer. Gerçi Almanya yarar bana şimdi, bir canlanırım yine.

İspanya konusunda Deniz'ler ile kontağımız zayıf, bir hostel bile ayarlamadık hala gitmemize 1 haftadan az kala. Umarım sokakta kalmayız!..

Yarıyılın geri kalanı için okul el verdiğince tatil planı yapmaya çalışmaya devam ediyoruz, ancak sürekli bir zorluk çıkıyor. Planların işe yaramasını ve herkesin üzerine düşeni yapmasını diliyorum...

Artık kar montumu giyiyorum dışarı çıkarken. Sanırım bugün en son güneşli günü gördük, ki yine de soğuktu. Belediyenin kuru yaprakları toplama ekibi de sokakları temizleyince soğuk ve gri kış iyice yüzünü gösterdi. Dikkatli olmak lazım...

***

Bugün ayrıca dedemin aramızdan ayrıldığı günün yıldönümü. Ne kadar da hızlı geçiyor zaman... Buralarda hep aklıma anneannemle dedem geliyorlar, onlar da gezmişti bütün Avrupa'yı... Hem de kendi arabalarıyla, her yıl birkaç ülke. O zaman vize falan yokmuş, pasaportu alan geziyormuş. Zaten dedem doktor diye herkes saygı gösteriyormuş sınır kapılarında falan, şimdi nerede öyle kolaylık, öyle saygı?.. Çok eğlendiklerine eminim, annem hep anlatır gittikleri yerleri. Ne güzel, insan gençken yapmalı işte, sonra her şey daha zor.

Eminim ki bugün benim buralara geldiğimi bilseler -ki belki de biliyorlar- ne kadar sevinirler, heyecanlanırlardı. Anneannem "bol bol gez güzel oğlum, şuraya şuraya da git" derdi, dedem de çeşitli ülkelerde başlarına gelenleri anlatır, bir de domuz gribini yakından takip etmiş olacağı için onunla ilgili bir sürü bilgi verirdi bana...

Her yeni ayak bastığım şehirde sizi anıyorum, aynı ehliyetimi aldığımdan beri arabayla uzun mesafe bir yola giderken, ben küçükken "Özgür büyüyüp ehliyet alınca bizi gezdirecek" dediğiniz zamanları andığım gibi. Kısmet olmadı ne yazık ki, ikinizi de gezdiremedim malesef...

Şimdiyse sizin gezdiğiniz yerlerdeyim. Beni merak etmeyin, sizi çok seviyorum, huzur içinde uyuyun.

Kış Günleri...

2009-11-10T16:19:00.000+02:00

Kasım'ın gelmesiyle bastıran soğuklar ve diğer şeyler...

Bir haftadır saatler ve günler koşturmalı geçiyor. Aslında yapacak şeyler zor veya uzun değil de, küçük ve çok sayıda olmaları karışıklık yaratıyor takvimde. Örneğin aralarında birer ikişer gün olan sınavlar ve proje teslimleri, her aralıkta bir sonrakine çalışıldığı için sanki bütün zamanı doldurmuş gibi geliyor.

Neyse, sınavları verdik ve sonuçlarını almaya başladık. En iyi geçtiğini düşündüğüm ekonomi dersinden 63, kültürlerarası iletişim proje tesliminden 62 alarak lineer bir not düzeniyle ilk Dutch notlarımı almış bulunuyorum. Daha zorlu geçtiğine inandığım diğer derslerin akıbeti hakkında bir fikrim yok. Kültürlerarası iletişim dersinin sınavına 2 gün bir hayli sıkı çalıştım. O nedenle kalırsam üzüleceğim. Geçme notumuz 55. Sonuçlar açıklandığında ak koyun kara koyun göreceğiz bakalım...

Diğer ufak şeylere gelince, haftada 2 defa yapılması gereken alışveriş olayı var mesela. Bilindiği üzere Albert Heijn, Pazar günleri 16:00'dan sonra açılıyor. Nedense ben genelde kapanmasına 1 saat kala, 20:00'de gitmeyi tercih ediyorum bu alışverişe nedense. İstanbul'dan bir tava ve cezve getirmem ve burada IKEA'dan 1 litrelik bir mini tencere edinmemle minimalist mutfağım artık daha işlevsel oldu. Bu nedenle Pazar alışverişlerinde makarna, dana eti, salata sosu, pirinç, domates gibi konserve olmayan gıdaları almak gerekiyor. Ayrıca havaların soğumasıyla evde daha çok zaman geçirdiğim için sıkıldıkça meyve yemeye karar verdiğimden, elma ve muz alıyorum çoğunlukla.

Alışveriş konusunda dikkat edilmesi gereken önemli noktalar kafa yoruyor mesela... Homeless'lar gibi evde biriktirdiğin depozitolu PET şişeleri sırt çantasına koy, alışveriş merkezine git, eline bir sepet al -çünkü bir alışveriş arabası dolusu şey alırsan bisikletle taşıyamazsın-, alışverişe başla, en ucuz ve son kullanma tarihi uzak şeyleri seç, alışverişin yarısında aklına şişeler gelsin, onları çantadan çıkart ve makineye at, makineden geri ödeme fişi al, alışverişe devam et, bir süre sonra sepet dolup kollar ağrıyınca "eyvah yine çok şey aldım ama almam gereken daha bir sürü şey var" diye panik ol, hem taşıyacağın ağırlığı hem de ödeyeceğin paraları düşünürken kafan iyice karışsın ve bir anda kendini kasada bul, kasiyerler jet gibi çalıştığı ve sen tek başına alışveriş yaptığın için bir yandan kasadan geçenleri çantana doldur, bir yandan da torbaya para vermemek için evden getirdiğin poşetleri çantadan çıkarıp bisiklette taşınmaya uygun şekilde doldur, sonra AH Bonus kartını verip indirimler kazanmayı unutma ama şişe fişini vermeyi unut, bir acele cüzdanını çıkartırken "neyse ki 30 € tuttu, yine ucuza kapattık" diye sevin, sonra sırtında 5 kilo çanta, bisikletin iki yanında üçer kiloluk poşetler, eldivenini bereni giy, soğukta eve bisiklet sür pedalın poşetlere takıla takıla...

O kadar da kötü değil, aslında eğlenmeye bile başladım bunları yaparken. Neyse, ikinci tur alışveriş genelde okulda olduğum bir güne denk geliyor ve su ile diğer içeceklerin alınmasından oluşuyor. Daha az zorlu ve pratik olduğunu söyleyebilirim şişe faslı dışında.

Neyse, alışverişe gidebilecek param olması ve birçok şeyi tek başıma başarabiliyor olmamın mutluluğuyla geçiriyorum ev günlerimi bu şekilde. Temizlik konusu da bu haftaya kadar iyi gidiyordu. Kirlileri biriktirecek ve yıkanmışları asacak yerimin de minimalizmi nedeniyle üçte bir makine çamaşır yıkayıp asarak mutlu oluyordum. Bu hafta ise işi biraz abartıp tam makine çamaşır yıkadım toplamda. Sonunda Pazar gecemi sandalyeye ve koltuğa astığım kazakların kollarından damlayan suları toplamak için altlarına kahve fincanı koyarken buldum.

Ev ile ilgili diğer olay ise IKEA'dan aldığım Kalanço çiçeği. Daha önce de hem İzmir'de, hem İstanbul'da yetiştiriyorduk bu süs bitkisinden. Şimdi bakalım benim küçük yaşam alanımda yaşamaya tahammül edebilecek mi diye sarı bir tane de buradaki odama aldım. Hem odamda canlı bir şeyin varlığını bilmek güzel. Düzenli olarak su verip, bazen dalgın dalgın bakıp, aldığı ışığı ve odanın sıcaklığını ayarlayıp, arada bir konuşuyorum bile kısa kısa çiçeğimle. Bu açıdan da yaşlı ve emekli Hollandalılara benzemiş olabilirim. Olsun, çiçeğim mutlu görünüyor. Biraz biraz açtı bile sarı kısımları. Sanırım ben dönene kadar dayanacak o da :)

***

Okul zamanları dışında Utrecht'te zaman ve para harcamama kararım devam ediyor. Zaten bisiklet sezonunun bitmek üzere olması nedeniyle otobüse terfi etmiş olmam yeterince anti-ekonomik bir etmen olmuşken, bir de Utrecht'in bayık partilerinde saçmalamıyım diyorum...

Off kendi yazdıklarımdan sıkıldım bir anda, neyse aksiyonlu kısımlara geçeyim en iyisi...

Öncelikle bugün 9:00'da başlaması gereken okuluma saat 14:00'te terfi ederek ayrı bir saçmalık rekoruna imza atmış bulunuyorum. Uyuma-uyanma döngülerim arasında yaşadığım kabus dakikalar da cabası. Bu dönem bizi oldukça yoğun bir program bekliyormuş. Göreceğiz bakalım.

Aslında bu haftasonu yalnız başıma Barcelona'ya gidiyor olmam gerekiyordu ancak programa Maastricht'ten Ezgi ve Deniz'in katılacak olmaları nedeniyle seyahat tarihimizi 2 hafta sonraya aldık ve sonuç olarak geçtiğimiz haftasonunu Cuma günü ESN grubuyla Rotterdam turu yapmak ve Cumartesi Merve ve Belçika Deniz ile Amsterdam'da buluşmak şeklinde geçirdim.

Rotterdam Hollanda'nın ve Avrupa'nın en berbat şehirlerinden biri kesinlikle. Brüksel'e laf ederken ve Rotterdam'la ilgili bu kadar çok övgü duymuşken gittiğimde gördüklerim beni dehşete düşürdü. Özetle sokaklarında insan olmayan, üzerine saçma salak mimari yapılarda gökdelenler serpiştirilmiş olan, alabildiğine kübik, gri ve köşeli yapıda bir şehir. Kent boyunca her 500 metrede bir inşa edilmiş bomboş ve kocaman meydanlar var Taksim meydanı gibi ama içinden veya yanından araba geçmeyen, sadece yayalar için olan, ve ayrıca da üzerinde değil bir anıt, oturacak bir bank bile olmayan anlamsız boşluklar. Bunun yanı sıra her biri birbirinden beter sanat ve mimari denemeri olan ve insanı kendinden nefret ettiren zorlama evleri ve alışveriş merkezleri ile içimizi kıydı Rotterdam.

Kısacası Hollanda'nın 2. şehri olan bu yerde görülmeye değer hiçbir şey yoktu diyebilirim. Erasmus köprüsü dedikleri köprülerden Avrupa'da çok var. Ayrıca sırf 2. Dünya Savaşı'nda tamamen yıkıldı diye benzersiz bir şehir yaratmış olmak için gösterilen anlamsız çabalar insanı yoruyor. Yaya üst geçitlerine inşa edilmiş çapraz küp evler, çelik ve beton kullanılmadan yapılmış, Avrupa'nın ilk gökdeleni olan 14 katlı tuğla bina, bitmek bilmeyen inşaat gürültüsü ve pisliği, bina yıkıntıları ve yeni yapılacak yerlerin proje alanları da bizi kısa sürede bezdirdi. Bir şehrin inşası bu kadar zorlama yapılıp, anlamsız yere bu kadar övülüp matah bir şey zannedilemez yani. Restoran şeklinde olan birinde yemek yediğimiz güzel ahşap tekneleri olan kanal limanları dışında bir numarası olmayan Rotterdam'a akşam saatlerinde veda ettik ve ben bir anda kendimi bir sonraki gün Amsterdam yolunda buldum.

Amsterdam programımın öğleden sonra ve akşam kısmına sürpriz bir şekilde Tiina da katıldı ve Utrecht'ten birlikte yola çıktık. Şehre vardığımızda Merve'lerin olduğu bölgeye doğru yürürken Tiina'nın bizi ani bir kararla seks müzesine sokması enteresan bir gelişme olurken, tam bir turist kapanı olan müzede görülecek mantıklı hiçbir şey olmaması da ayrı bir konuydu. Yine de uygunsuz resim ve maketlerin önünde fotoğraf çekilerek eğlenmeyi ihmal etmedik. Merve, Deniz ve Freie University'de okuyan bir arkadaşları ile gece Bourbons'ta blues ve ronck'n'roll konserlerinde coştuktan sonra 03:17 treniyle Utrecht topraklarına döndüm.

İşte o gece enteresan bir olay yaşandı. Saatin 4:30'unda soğuk sisler içinde apartmana varmış ve üzerimde bir Hollywood gerilimiyle bisikletimi kilitleyip apartmana varmıştım. İlk iki asansörün zemin katta olmadığını görüp "bari 14. kata çıkıp merdivenle ineyim" diyerek üçüncü asansörün kapısı açmamla yerdeki kan gölcükleri beni şok etti. Bir anda aslında asansörün dışında ayaklarımın altında da benzer gölcükler olduğunu idrak edip bir süre şaşkınlık içinde kaldıktan sonra belki de boyadır diye düşünerek asansörün duvarına sıçra(tıl)mış olan damlalardan birini parmağıma alıp itinayla kokladım ve kan olduğundan emin oldum. Bu sırada asansörün içine girmiş olduğumu fark ettim ve duvardaki el izlerinin yanı sıra kanlı bir parmağın 8. kat düğmesine bastığını gördüm.

Nasıl oldu bilmiyorum, kendimi bir anda 8 numaralı düğmeye basmış ve yukarı çıkarken kapıyı açtığımda görebileceğim birçok sahneye hazırlamış olarak buldum. Asansör 8. katta durdu ve derin sessizlik duyuldu yine. Birkaç saniye düşündükten sonra kapıyı açtım ve kan izlerini takip ettim. İzler yan komşumun 4 kat altı olan köşe daireye giren birine aitti ve kapı kapalıydı. Enteresan olan, kanların ıslak olmasa da henüz taze olduğuydu. Belli ki olay saat 1-2 sularında yaşanmış ve muhtemelen benden başka kimse de durumu fark etmemişti.

Hemen yangın merdivenlerinden Michael'in evine çıkıp soluğu onun ve Bulgar ev arkadaşlarımın yanında aldım. Gördüklerimi bir heyecan anlattığımda insanların yüzündeki "sorun ne?" ifadesi sürüyordu. Durumu gayet cool karşıladılar ve muhtemelen birinin basit bir kanama geçirip eve gittiğini, veya muhtemelen dayak yediğini ve burnunu kırdığını, korkulacak bir şey olmadığını söylediler. Benimse aklıma kafası ottan uyuşmuş olup bir şekilde kan kaybetmekte olan, ama durumu idrak edemeyip evine giderek yatağında kan kaybından ölmek üzere olan birisi geliyordu nedense sürekli. Bizimkileri olayın üzerinde negatif düşünmeye ikna edemeyip, adamın kapısını çalma tekliflerini de reddedip saatin 5'inde kendi katıma doğru çıkarken içim rahat etmeyecek diye düşünerek cep telefonumdan polisi aradım ve sabahın köründe adama İngilizce olarak "acil bir durum yok sadece panik yaptım" şeklinde apartmandaki olayları anlatıp adresi verdim. Açıkçası polis pek ikna edici olmayan bir şekilde "ben ekibe bildireyim ancak muhtemelen başka bir olayla meşguldürler ve gelemeyebilirler" dedi.

Sonuç olarak gece kimse gelmedi, apartmanda yeni bir hareket de olmadı. Apartmanımız Pazar gününü de kapıcının tatil olması nedeniyle o kan gölcükleriyle geçirip bugün itibariyle o tuhaf tablodan kurtuldu. Kanın sahibine ne olduğuna dair bir bilgi de gelmedi...

Hayatımda böyle ufak heyecanlar süredursun, ben ilerki zamanları gezerek geçirme kararım çerçevesinde önümüzdeki haftasonu için Düsseldorf'a Yakut'la birlikte bilet aldım. Kısmetse İspanya'dan döndüğümüzde bir Prag turu, Aralık sonunda annemin gelecek olmasıyla bir Paris ziyareti; Ocak ayında İtalya ve İsviçre planları var gündemde. Ryanair gerçekten çok ucuza uçuyor ve hazır elimizde vize varken durmanın da pek anlamı yok diye düşünüyorum.

Ayrıca eğer ayarlamayı başarabilirsek Aralık ayının 3. haftasında, yani Noel tatilinde oldukça değişik, sürpriz bir destinasyona gideceğiz. Bu turla ilgili çalışmalar da devam ediyor büyük bir hızla. Biraz soğuk turlar olacak genel olarak ama olsun, below zero giysilerimi vakumlu torbalarından çıkarıp kullanıma aldım ve her türlü kış etkisine hazırım.

Artık buradaki zaman daha da hızlı geçiyor böylece. Evde vakit geçirmeye alışmış olmam, hafta içi okulla, hafta sonu gezilerle oyalanacak olmam işleri daha da kolaylaştırıyor. Zaten Türkiye'deki hayatımız da öyle. Bir kez rutine girdi mi hayat su gibi akıp geçmeye başlıyor.

İşte bu yüzden fırsatları kovalamak, yeri geldiğinde yakalamak ve uygulamaya geçirmek, her anı en iyi şekilde değerlendirmek gerekiyor. Bence hayat bisiklete binmek gibi. Bir kez temposuna alıştın mı çok eğlenceli ve insana ek enerji veren, dinamik tutan bir şey haline geliyor.

Ve unutmayın, eğlence ayağınıza gelmez, her zaman siz ona gitmelisiniz.

Kendinize iyi bakın...

Utrech'te Kasım

2009-11-02T02:13:00.000+02:00

Ekimi de bitti sonunda...

Ve ben geri geleli 5 gün oldu bile. Havaalanında yaşadığım ve canımı sıkıntılara sürükleyen bir gümrük olayı nedeniyle kendimi toparlayıp yazamadım hala.

Özetle, tam "güvenliksiz" diye eleştirdiğim Schiphol havaalanından çıkmak üzereyken polisin tekinin bavulumu aramak istemesi, her şeyimi didik didik sorması ve Türkiye'deki Duty Free'den aldığım ve Türkiye limitleri içinde yer alan bazı ürünlerin, AB'ye sokma sınırını aştığı gerekçesiyle benden 95 € vergi / ceza parası ödememi istemesi şeklinde bir olaydı. Ne kadar direndiysem de, gümrük ofisinde 45 dakikamı harcayıp zırıl zırıl ağlasam da, el koydukları şeyleri "sizin olsun ben ödemeden gideyim" diye gözden çıkardıysam da fayda etmedi, artık bir kere yakalandın ödeyeceksin, en iyi ihtimalle sınırdan çıkarken bir dahaki sefere ödetiriz, AB'den kaçamazsın tarzındaki yaklaşımları sonucu parayı ödemeye mahkum oldum ve inanılmaz sinirim bozuldu. Parayı ödediğim için değil, sınırları bilmediğim, bilmiş olsam bile diğer insanların bavulları aranmadığı, sadece piyangodan ben çıktığım ve üzerine bir sürü hart hurt muamele gördüğüm, annemi aramama bile izin vermedikleri ve diğer Türklerin yardım etme çabasını bir savaş ilanı olarak gördükleri ve insanları kovup beni susturdukları için sinirim bozuldu. Yine de ağzıma geleni ardıma koymayıp o pek yüce Hollanda Kraliyeti'ne ve üye olmanın tam bir salaklık olduğu, baskılar ve gereksiz kurallar zinciri Avrupa Birliği'ne dair bütün düşüncelerimi o polise anlattım can havliyle.

O polis ülkeyi ve birliği savunadursun, her ne kadar AB'nin bazı getirileri ve standardizasyon sonucu hayatı kolaylaştırma etkileri olsa da, bir bütün olarak ele aldığımızda bir kurallar ve düzenlemeler çılgınlığı olduğunu kabul etmek gerekiyor. Biz onca tehlikeler içindeki ülkemizde minimum kuralla ve maksimum anlayış/kayırma ile yaşayaduralım, adamların aldıkları nefes bile günlük limite bağlanacak neredeyse. Bu bakıma birlikten nefret ediyorum. Zengin üyeleri daha zengin yapan, fakir üyelerinin ise gözünü boyayıp sömüren bir sistemden başka bir şey değil AB.

Tabi ki de bütün bunlar bir tek havaalanında bana ceza kestiler diye gündeme gelmedi. T.C. vatandaşı olarak burada gördüğüm muameleleri Almanya'dan, İsviçre'den veya Bulgaristan'dan gelenlerle kıyasladığımda, neye neden üye olmaya çalıştığımızı daha çok sorguluyorum her aşamada. AB üyesi olmayan İsviçre ve Norveç bütün Avrupa'nın tozunu attırsın, ABD ve Kanada'ya hiç kimsenin sözü geçemesin, birlik bilmemkaç milyon nüfuslu Japonya ve hatta Meksika'ya bile kısıtlama uygulamasın, ortalıkta sürekli madara olan biz olalım... Kaldı ki birlik üyesi olmanın getirdiği sıkıntıları da dinledim bol bol, ileride bu konuyla ilgili bir makale yazabilecek gibi hissediyorum kendimi. Biraz da araştırma yaparsam AB neymiş ne değilmiş çok rahat görebiliriz.

Öğlen 2'de ayrıldığım İstanbul'daki evim ile buradaki evime varmam arasındaki zaman 10 saati bulunca da iyice yorulup sinirsel olarak da iyice tükendim ve gece nasıl uyuduğumu bile hatırlamıyorum.

İki aktarma arasında Frankfurt'ta geçirdiğim 5 saat fena değildi. Metroyla şehir merkezine inip 3 saat ortalıklarda dolanıp Pretzel yedikten ve Main nehri kıyısında fotoğraflar çektikten sonra, kıro Türk yoğunluğundan bunalım geçirip, bir aksilik de çıkmasın diyerek erkenden havaalanına doğru yol almak üzere Hauptwache'den metroya bindim tekrar.

Nitekim metrolarda bir problem çıktı ve 30 dakika gecikme yaptık havaalanına, ama yine de SkyLine isimli şoförsüz açık hava tramvayına binip terminaller arası gezerken havaalanına tepeden bakmak için ve uçağa rahat rahat yetişmek için yeterli zamanım oldu.

Utrecht her zamanki gibi, zaten 10 günde bir şeyin değişmesini beklemiyordum bu Disneyland dekorunda. Pek pek arızalı bir şeyler, eskiyen kısımlar ve bozuk yollar varsa bir acele tamir edilmiş veya değiştirilmiştir ben yokken. Ne de olsa her şey mükemmel olmalı, aksi halde şehir bu kadar sıkıcı olamaz değil mi?

Çarşamba gecesi hemen uyuyup Perşembe gününü bavulumu yerleştirip odaya çeki düzen vererek geçirdim, yine de bir süre sonra sıkılıp Tiina ile buluşmanın iyi bir fikir olduğuna karar verdim ve akşamı bir sonraki günün sınavına hiç çalışmamış bir şekilde dışarıda geçirdim. Yine de makul bir saatte eve döndüm ama günlerin yorgunluğu ve biyolojik saatimin yerel saatten 2 saat ileri olması nedeniyle yine hemen uyudum.

Sınav öğleden sonra 2'de olmasına rağmen zar zor yetiştim ona da, hala da saat kavramım yerine oturabilmiş değil. Dolunay ile kapalı ve yağışlı havanın da etkisiyle içmeden sarhoş günler geçirmeye devam ediyorum. Az çalışılsa çok daha iyi yapılabilecek olan, yine de görece zor hazırlanmış olan sınavımdan çıkıp, okulda biraz oyalanıp eve geçtim tekrardan. Bir süre dinlendikten sonra Nancy, Lisa ve Beste ile önce Hoseok'ın evinde eğlenceli zaman geçirip, oradan Utrecht merkezdeki sıkıcı bir club'a geçtik ve ben oraya 30 dakikadan fazla katlanamayıp eve döndüm.

Gecenin bir yarısı karnım acıkınca 2 hafta önceki alışverişimden neler kalmış diye mutfağa yöneldiğimde Bulgar kızı Mira'nın da açlık krizi geçirdiğini gördüm ve bir şeyler yiyerek sabahın 5'ine kadar falan muhabbet ettik ayaküstü. Bunun etkisiyle Cumartesi yine öğleden sonralara kadar uyuyup, akşamüstü Amsterdam'da yapılacak olan Bedük/Cem Adrian konserine doğru yol aldım.

Saat 8 gibi konser salonuna ulaşabildim nihayet ve önce Cem sonra Bedük sahne aldılar. Yaklaşık 500-700 kişi kapasiteli bir konser salonunda biz sadece 50-60 kişiydik ve bu durum sahnedekiler için can sıkıcıydı belli ki. Zaten konser süresi de 3 saat ile sınırlıydı ama yine de Türk birliği yapıp bol bol coşmayı ihmal etmedik. Genel olarak zevkli geçti zaman.

Yakut'un evden çıkmayacak olmasıyla saat 23:00'ten itibaren Amsterdam'da yapacak bir şeyim kalmayınca Utrecht Parnassos'ta düzenlenen Cadılar Bayramı partisine gitmenin iyi bir fikir olabileceğini düşündüm. Ancak bu konuda hiçbir hazırlığım olmadığı için aklıma en parlak fikir olarak tren istasyonundan tuvalet kağıdı almak ve kendimi mumyalamak geldi kıyafet olarak.

Geceyarısını biraz gece söz konusu yere ulaştım ve diğer bütün partiler gibi bunun da fenalık geçirtici derecede kalabalık, bir o kadar da müziksiz ve aslında anlamsız olduğunu idrak ettim. Yine de çılgın Kanadalılar Nancy ve Lisa ile, ayrıca Türkler Beste ve Dila ile muhabbet edip komiklikler yaparak, ve çılgınlık yapan diğer gençleri izleyerek vakit geçirdik. Mumya kıyafetimin 30. dakikadan itibaren yürüdükçe yere dökülmeye başlaması ve bütün mekanı tuvalet kağıdıyla doldurmam ayrı bir komedi konusu olurken, ilerleyen saatlerde birçok kişinin sarhoş olup servis dışı kalması nedeniyle organizasyon hepten sıkıcı bir hal aldı ve sonunda "zaten neden bu kadar uzun kaldım ki" diyerek eve döndüm o soğuk ve sisli havada.

Pazar gününü evdeki temizlik işini halledip sıramı savarak ve market alışverişine giderek geçirdim. Zaten saat 14:00'te kalktığım için uyandıktan 2 saat sonra hava kararıyor ve yapacak pek bir şey de kalmıyor o saatten sonra. Alışverişten sonra Türkiye'den küçük bir tava getirmiş olmamın şerefine kendime güzel bir ızgara yemek hazırladım ve daha sonra yine internet ve banyo faslı ile oyalandım. Bir sonraki sınav Salı günü, sanırım ve umarım bu gece biraz bakınıp yarın düzgün bir şekilde çalışacağım. Üzeirmdeki tembellik dalgasından nefret ediyorum.

Utrecht'teki ilk zamanlara ve gidip gelme olayına gelince, gidip her şeyin yerli yerinde olduğunu gördüğüm için mutluyum ve rahatım. Ayrıca pek bir şey kaçırmadığımı fark ettiğim ve burada (Avrupa'da) daha çok keşfedilip şaşıracak şey olduğunu idrak ettiğim için de gezip yeni yerler görmeye daha hevesliyim. Türkiye'ye ve İstanbul'a bakışım zaten değişti ve daha pozitif bir hal almıştı zaten, artık döndüğümde kafamda birçok şeyin yerleşmiş olması ve birçok şeyin değerini anlamış olmamla hayat daha farklı ve güzel olacak diye hissediyorum.

Kasım ve Aralık planları yoğun. İlk durak Cumartesi günü Barcelona. Şu sınavları atlatalım, bakalım daha neler olacak, nerelere gidilecek...

Yine de özlüyorum oraları, takipte kalın...

Yine Uçak Yine Kan-Ter

2009-10-28T14:30:00.001+02:00

Bir türlü zamanında varılması kısmet olmayan dış hatlar...

İstanbul’daki 10 günüm göz açıp kapatıncaya kadar geçti ve yine kendimi uçakta buldum. Aslına bakılırsa hızlı olmasına karşın bir o kadar da zaman kavramını yitirmişliğimi yansıtıyordu bu tatil. Üzerinde düşündükçe bazen sanki yıllardır Utrecht’te yaşıyormuşum da, İstanbul’a kısa ve tatlı bir tatile gelmişim gibi; bazen İstanbul dışında kısa tatiller yapıyormuşum da aslında çoğunlukla İstanbul’daymışım gibi; bazense aslında hiç gitmemişim, veya çokm eskiden gitmişim gibi geliyor.

Saatlerin geri alınması ve zaten gecenin körlerine kadar oturulup öğlene kadar uyunması nedeniyle günışığından yararlanma süremin hatrı sayılır derecede azalıp 4 saate inmesi sonucunda da zaman kavramım hepten şaştı.
Yine de İstanbul’da söz verdiklerimi yapmadan dönmedim. Eminönü ve Sultanahmet ziyaretleri, çay ve simit, rakı, Beyoğlu, İETT otobüsleri, Yeditepe ve dahası... İstanbul’da hem bir yerli hem de bir turist gibi vakit geçirip, hem özlem giderip hem de eğlendim.

Geçtiğimiz hafta enteresan bir olay olmadı, İstanbul sanki en sakin zamanlarını yaşadı ben buradayım diye. İnsanların “partilerden çıkmıyorsun” düşüncesine katkı sağlayacak derecede gece programlarına katılmayı ve sarhoş olmayı da ihmal etmedim. Bu noktada yakın çevremde bana zaman ayıranlara teşekkürler ve kalan bensiz 3 ayda başarılar.

Dönüş yolculuğumda ise İstanbul beni bırakmak istemedi adeta. Saat 13:50’deki uçuş için çağırdığım araç saat 11:00’de evin önünde olmasına ve kısa sürede hareket etmiş olmamıza rağmen, 1. Köprü yoğunluğu nedeniyle TEM-FSM güzergahını izlemek zorunda kalarak ve buna rağmen çılgın trafiklere takılarak havaalanına 12:50’de varabildik. Güvenlik kontrolü, yemek atıştırması, pasaport kuyruğu, harç pulu derken saatler 13:45 olmuş ve ben yine dış hatlar terminalinde çılgınlar gibi koşturmaya başlamıştım. 203 numaralı kapının tabela oklarını takip ederken ve bir türlü varamazken alanda son çağrı olarak ismim anons edilmeye başlandı ve heyecan tırmandı. Neyse ki kapı bulundu ve yine bir Lufthansa klasiği olarak kendimi uçağın tuvaletine atıp kıyafetlerimi değiştirmem gerekti.

Daha sonraki dakikalarda koltuktaki yerimi aldım ve zaman içinde düşüp normal seviyesine inen tansiyonumla yatay uçuş seyrinde devam ediyorum artık...

Utrecht’te kış sezonu yoğun geçecek gibi görünüyor. Ani bir kararla 7-10 Kasım tarihleri için aldığım Barcelona biletini, pek yakında Burak’ın doğumgünü için alacağım Düsseldorf seyahatinin izlemesi an meselesi. Daha sonra Hollanda içi turlar devam edecek ve ardından da Christmas için planladığım İtalya seyahati gündeme gelecek. Yılbaşı için Hollanda’ya annemi bekleyecek, sonrasında ise Finlandiya ve İsviçre’yi görmeye çalışacağım. Bu arada yeni dönem, yeni sınıflar ve öğretmenler de zaten artık alıştık sayılan Erasmus zamanlarının daha hızlı geçmesine yardımcı olacak gibi görünüyor. Umarım soğuklardan dolayı bir aksilik çıkmaz ve rahat bir dönem geçiririz.

Hollanda’ya Türkiye’den parçalar götürmeyi de ihmal etmedim. Bir fincanının 40 yıl hatrı olan Türk kahvesi, lokum ve çiğdem (İzmirce’de “ayçekirdeği”) gibi geleneksel gıdaların yanı sıra daha rahat yemek yapabilmek için tava ve cezve de bavulda. Böylece daha da kolay geçebilir 2. Dönem diye umuyorum.

Bunlar dışında pek bir atraksyon yok şimdilik, bugün Frankfurt aktarmasında geçireceğim 5 saati metro ile şehir merkezine gidip express bir şehir turu yaparak geçirmeyi düşünüyorum, umarım uçağı kaçırmam. Yarın Cuma günkü Business Communications dersinin sınavına çalışmam ve Belediyeye gidip oturma kartımı almam gerekecek.

Sonuç itibariyle her şey daha kolay ve güzel olacak gibi geliyor bu sefer. Türkiye’yi yine karışıklıkta bıraktım. Özellikle İzmir’de yanına yaklaşılmayacak gerilimler ve İstanbul’da da bazı tedirgin edici belirsizlikler söz konusu yakın çevrede. Onun dışında ülkenin hali malum zaten...

Uçağı yemek kokuları sardı ve yazacak başka bir şey kalmadı sanırım... 3 ay sonra oradayım, kendinize çok iyi bakın!

Köln ve Türkiye

2009-10-19T02:30:00.001+03:00

Utrech’te bir haftadan sonra...

(17:40) Şu an Utrecht-Schipol hattındaki raylarda haftasonu onarımı yapıldığından hiçbir tren işlemediği için, havaalanına tren şirketinin ekspres otobüsü olan NS-Snelbus ile yol alırken geçtiğimiz haftanın gelişmelerini not düşüyorum...

42. haftayı okulun ders yetiştirme yoğunluğu ve sınav ipuçlarıyla tamamladıktan sonra, Salı akşamından itibaren yoğun bir gezme programı başgösterdi. Her ne kadar okula yetişme, Türkiye için alışveriş yapma ve bir yandan da kendimi gezdirme telaşları içinde birkaç programı unutup kaçırmış olsam da, Salı'dan sonra itibaren programımı zor ve yorucu da olsa bir düzene soktum.

Dönem bitiş etkinlikleri çerçevesinde öncelikle B sınıfımla birlikte Florin Restaurant’ta akşam yemeği yedik. Menno’nun ve ekonomi hocasının da katılımıyla gece gayet hoş geçti, mekan da güzeldi. Daha sonra Sophie’nin doğumgününün kutlanması icabıyla kendisinin 5 Mei Plein’deki evine gitmemiz, oradan sonra da yine Poema’daki Salı partisi için merkeze dönmemiz gerekiyordu. Bunun üzerine bisikletleri merkezde bırakmayı ve Sophie’ye tramvayla gidip, 00:30’dan önce tekrar tramvayla merkeze dönmeyi akıl ettim ve yine biletsiz olarak tramvayla Sophie’nin evine ulaştık.

60 kişinin küçücük bir eve doluştuğu ve bizim yemekten daha kalabalık olan gecenin sonunda biz tramvayı 2 dakika ile kaçırınca kızlar taksi ile gitmeye karar verdi. 5 kişi aynı anda taksiye binilmediği, binilmesi gerekirse de 16 € tutan büyük taksi çağırılması gerektiği ve bu da kişi başı 3 küsür Euro ettiği için ben Sophie’ye dönmeyi tercih ettim. Bir süre araştırma yaptıktan sonra Theressa’nın pembe bisikletinin arkasının boş olduğunu öğrenip, İspanyolların azıtması sonucu komşular bizi evden kovunca Theressa’yı bisikletin arkasına yükleyip kalabalıkla birlikte merkeze doğru yol aldım. Soğukta bisiklet sürmemek için tramvaya binme projem, eksi 2 derece havada 20 dakika boyunca arkamda bir kız taşıyarak bisiklet sürmek şeklinde sonuçlanmıştı.

Poema’daki gece her zamanki gibiydi, biraz daha kalabalık ve bizim biraz daha sarhoş olmamız dışında yeterince sıkıcıydı. Nancy ve Lisa ile gece boyunca salaklıklar yapıp birbirimizi eğlendirdikten sonra, saat 4’e doğru mekanda kavga çıkması ve polisin olaya el koymasıyla biz de evlerimize yol aldık.

Çarşamba günü hem bir sonraki günün Köln yolculuğu için hazırlık yapılması, hem de Türkiye için peynir ve çikolata alışverişi yapılması gerekiyordu. Bunun üzerine öğleden sonra anca uyanıp akşamüstü saatlerinde merkeze inerek Aldi ve Media Markt gibi çeşitli kategorilerde dükkanları gezdikten sonra; ben Köln’e giderken Türkiye’ye dönecek olan Beste’ye uğradım mesafenin yakınlığıyla. Beste’nin bir tanıdığının vefat etmesi ve yolculuk hazırlığı sıkıntıları nedeniyle bizim muhabbet yemekle birleşip akşamın 8’lerine kadar uzayınca eve dönmem 9’u buldu. Eşyaları hazırlayıp, bu hafta ilkini yaptığımız ve bana tuvalet temizliğinin denk geldiği temizlik takvimini uygulayıp, internetteki bilimum işlerimi halledip uyumam gerekiyordu ki nasıl olduysa bütün bu işlere oyalanma payı ekleyip anca 2’lerde yatabildim. Uyuyabilmem ise sabaha karşıyı buldu ve Köln sabahına uykusuz uyandım. Yine de döndükten sonra Türkiye bavulumu hazırlarken yanıma alacaklarımı kategorize ederek küçük küçük torbalara koymuş olmanın mutluluğu içindeydim.

Köln sabahı yine zar zor uyanıp klasik geç kalma telaşlarıyla kafayı gözü yararak eşyalarımı hazırlayıp soluğu istasyonda aldım ve Yakut’la buluştum. 2 buçuk günlük tur için büyük boy bir spor çanta ile klasik çok amaçlı siyah sırt çantamı yüklendim ve içinde hostelde işimize yarayacak bütün teçhizatı aldım. Her biri birer yedekli ve her gün için ayrı hazırlanmış kıyafet, havlu, sabun-şampuan, bilimum dezenfektanlar, vitaminler ve ilaçlar, tuvalet kağıdı-ıslak mendik-klozet kapak örtüsü gibi her türlü hijyenik WC ekipmanı ile çeşitli snack gıda ve çikolatalar yolculuk için hazırdı.

İstasyonda trenimizi son birkaç dakikada yakalayıp First Class lounge bölümünde bulunan koltuklarda yerimizi aldık ve 2:30 saatlik yolculuğumuzu ICE International treninde Yakut’un kamerasıyla belgesel çekerek ve ICE-BoardBistro,ICE-WC gibi trenin her özelliğini keşfederek geçirdik. 158 km hızla yaptığımız yolculuğumuzdan ve trenin teknolojikliğinden çok memnun kalıp, Köln’e vardık.

Hemen bir kitapçı bulup kendimize kent haritası edindik ve aslında günler öncesinden internetten araştırmayı düşünmüş olmama rağmen vakit bulamadığım için “Köln’de ne yapılır?” çalışmasını harita üzerinden manuel olarak yaptık. Bu arada sanki günlerdir çalışmışım ve kendimi hazırlamışım gibi daha Almanya’ya ilk ayak bastığım andan itibaren sular seller gibi Almanca konuşmaya başlamam da kendimi hayrete düşürdü açıkçası.

İlk etapta metro ile Black Sheep Hostel ‘imize ulaşıp odamıza yerleştik. İlk etapta hosteli biraz dandik ama yine de güzel ve şirin bir aile işletmesi olarak değerlendirdik. 4 kişilik odada kendimize 2 üst kat yatak tutup 3 kilitli dolabın ikisine de el koyduktan sonra hostelden çıkıp McDonald’s kahvaltısı yapmak zorunda kaldıktan sonra yürüyerek şehir turuna başladık.

İlk günü tamamen şehir turu yaparak geçirmeye karar verdik ve çok hoş yerlerde yürüyüş yaparak bir sürü fotoğraf çekildik. Yakut’un “Japon turist” tanımlaması yaptığı ben, ondan 10 kat falan daha çok fotoğraf çekildim her köşede.

Dondurucu havaya rağmen gece saatlerine kadar şehirde gezmeyi ve birçok dükkana girmeyi, akşamında balık ekmek yiyip Rhein nehri üzerindeki köprülerde yürüyüş yapmayı ihmal etmedik. Bu sırada Media Markt’ın pahalı olması nedeniyle kendime Saturn’den bir fotoğraf makinesi edindim Tax Free nimetlerinden de faydalanarak. Alışveriş sırasında gereken hafıza kartının Media Markt’ta 5 € daha ucuz olduğunu fark edip sadece makinayı almak üzere görevliye bildirdiğimde duruma hayret edip “en ucuz biz olmalıyız” diyerek hafıza kartının fiyatını 19,99’dan 14,44’a indirerek bana sattı ve mutlu mesut şekilde oradan ayrıldım. Galleria Kaufhof’un şeker ve çikolata reyonlarında Yakut ile ayrıca kendimizi kaybedip geceyi besin patlaması ile geçirdikten sonra bir sonraki güne daha erken başlamak üzere çok geç olmayan bir saatte hostele döndük.

İlk günden Köln’ü çok beğenmiştim ve nedense içim çok ısınmıştı şehre. Köln ile ilgili Utrecht ve Amsterdam’dan daha güzel olan şeyler, en başta şehrin doğal yapısıydı. Her ne kadar gotik mimari ve katolik figürler abartılmışsa da, bir yandan orijinal yapısını koruyan, bir yandan da modernleşmeyi başarmış bir şehirdi Köln. Yani Utrecht’in Disneyland oyuncaklarından ve Universal Studios dekorlarından fırlama gibi görünen manyakça düzenli inşa edilmiş ve her şeyin yolunda gibi göründüğü über modern ve sahte yapısından sonra her şey biraz daha gerçekçi, daha az robotik, daha sıcak ve daha enteresan geliyordu göze. Ayrıca İzmir ve İstanbul’da görmeye alıştığım geniş caddeler, insanlar, kaldırımlar boyunca cafe ve restoranlar, alışveriş merkezleri gibi birçok şehir etmeninin yerel fırınlar, kasaplar ve diğer ufak dükkanlarla senteziyle ilerleyen sokakları çok hoşuma gitti Köln’ün.

***

(23:30) Köln’e biraz ara verelim, zira otobüsten ineli birkaç saat oluyor. Şu anda Lufthansa ‘nın Frankfurt-İstanbul seferini yapan dev uçaklarından biri olan A321’deyim. Bu uçuş rahat geçiyor öncekilere nispeten.

Amsterdam’a gelirken iki bağlantı arasında 40 dakika olması nedeniyle az kalsın uçağı kaçırmamla sonuçlanmak üzere olan panik modu ne yazık ki bu sefer de Schiphol’e varmamdan itibaren başladı. Uçuşa bir buçuk saat kala Disneyland kontuarlarında bavulumu hiçbir güvenlik aşamasından geçirmeden check-in’i yapıp, 5 kilo fazlam için para vermeyip gayet rahat bir şekilde Almanya’dan almış olduğum Tax Free fişini imzalatmak ve mühürletmek üzere gümrük ofisine yöneldim. Ofisin önündeki 20 kişilik kuyruk içerideki Minnie Mouse kılıklı görevlinin müthiş çalışması sonucu 1 saatte sadece 10 kişi ilerleyebildi. Etrafımdaki misyoner kılıklı tuhaf adamlar ve bir Japon kafilesi de uçuşa yarım saat kalana kadar bana o kuyrukta eşlik etti. Daha sonra uçağı kaçırmamak için Tax Free işlemini yaptıramadan kapıya doğru yöneldim.

Önce Almanya’ya gidiyor olduğum ve zaten vaktim olmadığı için yine Duty-Free’den yararlanamadan pas geçerek (AB içi seyahatlerde Duty Free ve pasaport kontrolü yok) kapıların bulunduğu hole doğru ilerlerken havaalanının aslında ne kadar da büyük olduğunu idrak ettim. Koridora vardığımda burada da bizi yeni bir sürpriz bekliyordu. Güvenlik kontrolü, nihayet... Wonka'nın Çikolata Fabrikası'nda çalışan ufak ve kara kuru maskotlar gibi görünen güvenlik görevlileri ve IKEA’dan fırlamışçasına çeşit çeşit fosforlu ve pastel renklerde X-Ray tepsisi gibi manzaralara şaşırdıktan sonra güvenlik kontrolünden geçtim.

Uçağın kalkmasına 15 dakika kaldığında kendimi yeni bir gidiş terminalinde buldum ve buradan uçağın kalkacağı noktaya gitmek için 20 dakika kadar yürümek gerektiğini çok geç idrak ettim. “Uçağı kaçırıyorum” diye panik atak geçirip sırtımdaki 8 kiloluk çanta ve ayağımdaki birer buçuk kiloluk botlarla terminalde depar atmaya başladım. Neyse ki kapının kapanmasına 1-2 dakika kala uçağa yetiştim. Dağılmış halde içeri girdiğimde kapıdaki hostes şaşkınlık içinde “İyi misiniz? Tıbbi yardıma ihtiyacınız var mı?” diye sormak zorunda kaldı ve bir süre sadece bir bardak suya ihtiyacım olduğuna ikna olamadı.

Sonunda Boeing 737-300 tipi mini jet ile kan ter içinde kalmış biçimde yolculuğumuz başladı. İkram sırasında verilen ve 2 adet yarım dilim kare tost ekmeği arasına yapılmış sandviçin domuz etli olduğunu fark edip “kusura bakmayın ben domuz eti yiyemiyorum” şeklinde iade etmemden sonra hostesin “yalnız başka yiyecek yok” demesi üzerine “o zaman kırmızı şarap alıyım” cevabını verip yolculuk boyunca kafayı çekmem de ayrı bir ironi yarattı.

Frankfurt’a doğru alçaldığımızda bizi şehrin ışıkları ve yüksek kuleleri karşıladı. Sanırım dönüş yolculuğumda Frankfurt’ta 5 saat duraklama yaparken şehir merkezinde bir gezinti yapacağım. Alana indiğimizde her şey daha rahattı. Bağlantılı uçuşa bir buçuk saat vardı ve iç hatlarda olduğumuzdan pasaport kontrolü sıkıntısı olmadı girişte. Bu havaalanı da pek büyük geldi gözüme nedense. Gümrük ofisini bulup Tax-Free’de son şansımı denemek üzere kapılarını çaldığımda içeride bir polis memuru beni karşıladı ve aldığım ürünleri ve fişi kontrol bile etmeden belgeleri onayladı. Ben de hemen Tax Free ofisine gidip paramı nakit olarak ve yine hiç beklemeden aldım. Yaşasın Almanya diyorum...

Duty Free’de bir süre oyalanıp pasaport kontrolünden geçip rahat rahat yeni uçağıma bindim ve İstanbul yolculuğum başladı. Lufthansa her zamanki gibi bayık gri renkleri ama şaşırtıcıdır ki zengin ikram servisiyle bize güvenli uçuşlar sunuyor.

Az önce de yolculara Türkiye Cumhuriyeti tarafından verilen “Bulaşıcı Hastalıklara Karşı Halk Sağlığı Bilgi Formu – Domuz Gribi Edition” dağıtıldı ve doldurmamız istendi. Aksi halde uçaktan inemeyecekmişiz.

***

Köln’deki ikinci günümüzde kentin sembolü olan Kölner Dom’a binlerce basamak tepmek suretiyle tırmandık ve şehri tepeden görme fırsatımız oldu. Utrecht Dom’dan daha yüksek olduğuna inandığım, görünüşü de kat be kat daha heybetli ve gotik olan bu yapının her köşesindeki oyma kakma dini figürler dikkat çekiciyldi. İndikten sonra bitişikteki katedrali de gezmeyi ve mum yakmayı ihmal etmedik.

Sonrasında başka müze vb. Yerlere giderek turist tuzaklarına düşüp para bayılmamaya karar verdik ve 2. ve 3. günü Rhein nehri boyunca yürüyüşler yapıp nehri teleferikle geçerek, metroyla şehrin çeşitli köşelerine gidip keşifler yaparak, devasa parklarda kafamızı dinlendirerek, minik mahallelerde hoş gezintiler yapıp kocaman meydanlarda kaybolarak, Bar Cologne gibi sosyetik mekanlarda takılıp geleneksel Kölsch birası içerek ve ucuz bulduğumuz dükkanlarda alışveriş yaparak geçirdik.

İlk gece hostelde iki adet 30 yaşlarında oda arkadaşlarımız olan adamlarla tramvay gürültüsünden dolayı uyuyamayıp 2. günü yorgunluklarla geçirdiysek de, ikinci akşam gelen 40’lı yaşlarda Avusturalyalı çiftin sakinliği ile daha rahat uyuduk. 6 aydır dünya turunda olan çift Aralık’ta 2 haftalığına Türkiye’yi turlayacaklarmış. Onlara kolay kolay kimseye güvenmemeleri ve turist tuzaklarına düşmemeleri için güzel nasihatlar vermeyi de ihmal etmedim.

Üçüncü günün sonunda ICE’deki yerimizi alıp Utrecht merkeze döndük. Özetle Köln, gezip dolaşıp kafa dağıtmak ve hem kültürel hem de modern bir Avrupa şehri görmek için en ideal seçimlerden biri sanırım. Kim bilir, belki bir gün bir şekilde tekrar giderim oraya...

Döndüğüm gece Türkiye için bavul hazırlıklarının büyük bölümünü tamamlayıp, çamarşırları yıkamak suretiyle seyahate hazır duruma getirip eşyaları üç farklı kategoride yerleştirdim. Türkiye için alınmış olup bırakılacaklar, Hollanda’da kullanım zamanı dolmuş olduğu için bırakılacaklar, ve son olarak geri getirilecekler şeklinde. Ayrıca bilimum elektronik cihazların yolculuğa hazırlık amacıyla şarj edilmesi, resmi belgelerin alınıp alınmadığının tekrardan kontrol edilmesi, fotoğrafların aktarılıp hafıza kartlarının hazır hale getirilip hard diskin yedeklenmesi gibi teknik konular da itinayla halledildi gece boyunca.

Hazırlıklar bugün öğleden sonra da sürdü ve şunu fark ettim ki ne büyüklükte bir valizim olursa olsun tamamen doldurmadan rahat edemiyorum. Büyük boy valiz kullanırken de durum aynıydı, şimdi ekstra büyük boy kullanırken de aynı. Neyse ki bagaja para vermedik bu sefer, dönüşte de daha boş olacak çantaların içi...

Türkiye saati 1’i gösteriyor. Hala 1 saatten fazla uçacak olmamız şaşırtıcı, nedense 5 saattir falan havada gibi hissediyorum kendimi. Neyse, yemeğimizi yedik, kahvemizi içtik, domuz gribi formlarımızı doldurduk ve inişe neredeyse hazırız.

Kavuşma faslı için düşündüğümden daga az heyecanlı gibi hissediyorum kendimi, yorulduğumdan veya gerçekten döndüğümü henüz tam olarak idrak edemediğimden olabilir, bilemiyorum.

İndikten sonra neler olacak, İstanbul gözüme nasıl görünecek, önümüzdeki 10 gün nasıl geçecek göreceğiz.

İyi uçuşlar ;)

Sürpriz!..

2009-10-12T04:09:00.001+03:00

Tam da alışmışken...

41. takvim haftasının bütün görevlerini tamamladım ve 42. haftaya başlamak üzereyim.

Blogumu takip edenlerin önce haberdar olmasını istedim, haftaya Pazartesi (19 Ekim) gününden itibaren 10 gün süre ile İstanbul'da olacağım. Takip etmeyenler ise muhtemelen Cumartesi öğrenecekler facebook vb. bir yolla.

Aslında biletimi 1 ay önceden aldım diyebilirim. Bu Salı gününden itibaren tam 15 gün tatilimiz var ve bu tatili Utrecht'te harcayarak zamana, veya başka yerlere giderek paraya yazık etmeyeyim, Türkiye hasretimi de gidereyim dedim. Biletimi gayet hesaplı bir şekilde edinip İstanbul'a gitmeye karar verdim. Zaten neredeyse hiç kimse kalmayacak Salı gününden itibaren etrafımda.

Gidişimin yaklaştığından mıdır, dolunayın bittiğinden midir bilmem, son zamanlarda burayı bir hayli benimsedim ve birçok konuda daha rahat davranıyorum. Bu nedenle bu gidişim başlarda hayal ettiğim gibi bir kaçış değil, normal bir tatil ve özlem giderme turu olacak.

Gitmeden önce Yakut'la planlamış olduğumuz ve biletini de almış olduğumuz Köln turunu yapacağız Perşembe-Cuma ve Cumartesi günlerinde. Pazar gece uçuşum var. Döndükten sonra her şey daha hareketli olacak muhtemelen. Sınavların hemen ardından başlayacak olan Avrupa turları ve yeni ders programı beni 3 ay oyalamaya yetecek. Zaten daha Christmas tatili gibi aksiyonlar da var...

Görüşmek üzere... :)

Yollara Devam...

2009-10-10T02:38:00.000+03:00

Dolunayın bitişiyle gelen huzur, enerji ve gezme merakı...
Hollanda ile ilgili ilginç bilgiler...

Salı gece bowling olayından dönüp erken yatacağım derken, yine uyumam saatin 2'ye yaklaştığı zamanları buldu. Çarşamba günkü Flevoland gezisinin buluşma saati 8:15, hareket saati ise 8:30'du. Okula ortalama yarım saatte gittiğimi varsayarak 1 saat de kendime ayılıp hazırlanma payı bırakıp saati 6:45'e kurduğumu sandım gece yatarken. Muhtemelen yatarkenki koca kafamla bir salaklık yapmış olacağım ki, Çarşamba sabah saati kapatmak için uyanıp telefonu elime aldığımda rakamlar 7.55'i gösteriyordu.

Kısa ve öz olarak, yataktan kalkıp, hazırlanıp, kendime yiyecek hazırlamak, WC ve duş kombinasyonundan geçip giyinip evden çıkmak ve bisikletle onca yol tepip otobüse yetişmek için sadece 30 dakikam vardı. İşin kötüsü 15 dakikada hazırlansam ve evden çıksam bile, okula ulaşmanın en kısa yolu bisiklet olduğundan zaten 8:45'ten önce orada olmam mümkün değildi.

Yine de şansıma güvenip, bütün hazırlıklarımı yapıp 8.15'te evden çıkmayı ve yolda çılgınlar gibi bisiklet sürmeye başlamayı başardım. Tam yolun yarısında saat 8:30 olmuşken telefona sarılıp beni beklemelerini söylemek üzere Beste'yi aradım. Kendisi uyuyakaldığı için bana yatağında olduğu cevabını verince, bu sefer Fransız Louise'i aradım hemen. Neyse ki otobüs biraz geç kalacakmış trafik olduğu için, herkes bekliyormuş. Tam bunu öğrendiğime sevinirken yola devam edemeyeceğim derecede yağmur bastırınca, okul yoluna çıkmış olduğumdan bulduğum ilk otobüs durağının köşesine bisikletimi zincirleyip, gelen otobüse binmeye kalktım.

Ne yazık ki kader seri olarak ağlarını örüyordu ve o otobüs beni almadan yoluna devam etti. Dijital ekrandan sonraki otobüsün 5 dakikada geleceğini görüp beklerken Louise'i 5 kere falan aradım sanırım... Gelen otobüsün tıklım tıklım dolu olması, dışarıda seller akarken benim içeride ter basmaları geçirmem bana hemen İstanbul'u hatırlattı. Kalabalıktan istifade bilet basmayarak beleş bir yolculuk yapmaktaydım ancak okula 3 durak kalmış olmasına rağmen İstanbul trafiği yaşamakta olduğumuzdan varana kadar stres patlamaları geçirerek 8:50'de olay yerine ulaşmayı başardım.

Neyse ki otobüsümüz saat 9:00'da anca gelebildi ve Flevoland yolculuğumuz başladı.

Bu noktada Hollanda (Vikipedi linki) ile ilgili birkaç idari ve teknik bilgi vermek istiyorum tam ve doğru haliyle. Holland ismi, aslında Kingdom of The Netherlands; yani Türkçe'si ile "Hollanda Krallığı"nın 2 büyük eyaletinin adlarının South Holland ve North Holland olmasından kaynaklanıyor. Hollandaca'da (Flemenkçe'de) "Nederland"; "alttaki toprak" anlamına geliyor, çünkü Hollanda coğrafyasının %27'si, nüfusunun ise %60'ı deniz seviyesinin altında bulunuyor. Bu toprakların bir kısmı doğal olarak deniz seviyesinin altında, bir kısmı ise el yapımı olarak denizin kurutulmasıyla elde edilmiş bulunuyor. Amsterdam Schipol havalimanı denizden 4 metre, Hollanda'nın en derin noktası denziden 7,5 metre daha alt seviyede. Aynı şekilde Utrecht ve Rotterdam gibi birçok önemli büyük şehir de deniz seviyesinin altında bulunuyor.

Hollanda, demokratik bir parlemento ile yönetilen bir kraliyet ülkesi. Yani belediye başkanları, valileri, bakanları ve başbakanları bulunuyor. Cumhurbaşkanı yerine ise bir kral veya kraliçeleri var ve anayasal olarak yönetim biçimleri monarşi. Kraliyet ailesinden kral veya kraliçe öldükten sonra hayatta olan yaşça en büyük çocuk, kral veya kraliçe oluyor ve kraliyet ailesinin önemli kararlarda etkinlikleri hala daha var. Şu anki kraliçemiz Queen Beatrix Wilhelmina Armgard of the Netherlands , 1980 yılından beri ülkenin başında bulunuyor. Kraliçe Juliana'nın (Juliana Luise Emma Marie Wilhelmina van Oranje-Nassau) en büyük kızı olan Beatrix, erkek kardeşi olmaması nedeniyle kraliçe olmuş ve kocası öldüğünden beri tek başına ülkenin başında. Onlardan önceki en büyük kraliçe Wilhelmina (1890-1948), ondan önceki kraliçe ve krallar Emma, William III, William II ve William I imiş. Beatrix'in kardeşleri otomatik olarak prenses olurken, neyse ki kendisi bir erkek çocuk doğurmayı ihmal etmemiş ve birkaç yıl içinde tahta Willem-Alexander'ın geçmesi bekleniyor. Referans: Hollanda Monarşi Tablosu

Hollanda'nın yönetimi de ilginç. Ülke, 12 adet eyalete bölünmüş bulunuyor. Bu eyaletler nüfus sıralamasına göre büyükten küçüğe: Zuid Holland, Noord Holland, Noord Brabant, Gelderland, Utrecht, Limburg, Overijssel, Friesland, Groningen, Drenthe, Zeeland ve son olarak geçen yıllarda yaratılmış olan Flevoland.

Eyaletler birbirinden bağımsız ve farklı. Her birinin kendi bayrağı ve "coat of arms", yani yönetim amblemleri var. Eyaletlerin başında "Kraliyet Temsilcisi" denilen şahıslar bulunuyor ve eyaletlerin merkezi kraliyet ile ilişkilerinde rol oynuyorlar. Eyaletlerinin her birinin başkenti olan "büyük şehir"leri ve bunun yanı sıra "ilçe"leri bulunuyor. Gemeente denilen bu ilçelerin başında da birer belediye başkanı, kraliyet temsilcisi ile sivil halk arasındaki ilişkileri ve sosyal olayları düzenliyor. Gemeente, kelime anlamı olarak "topluluk" demek ve bu da insanda ilçelerin birer aile gibi olduğu izlenimini yaratıyor. Hollanda'da 441 adet ilçe ve onların belediye başkanı bulunuyor, ve sıkı durun, kraliyetin uluslararası ve anayasal siyasette başkenti olan Amsterdam; aslında hiçbir eyaletin başkenti değil ve Noord-Holland'ın bir ilçesi. Noord-Holland'ın başkentinin Haarlem olmasının yanı sıra Amsterdam'da işler daha da karışık; zira A'dam, 15 alt-ilçe'ye bölünmüş durumda ve onların da başlarında birer yönetici var nedense.

Bütün bu eyaletlerde faaliyet gösteren sosyal hizmet, ulaşım vb. işleri yürüten şirketler ve resmi kurumlar birbirinden bağımsız ve hepsi de ayrı ad ve markalarla anılıyor. Hollanda, Belçika ve Lüksemburg ile BENELUX birliğini oluşturmuş ve bu üç ülke her türlü ticaret ve ulaşım trafiği bakımından Avrupa Birliği'nin altında bir alt birlik halinde uyum içinde çalışıyorlar. Gıda ürünlerinin bandrolleri, alınan vizeler ve tren biletleri hep Benelux'un ortak çalışması sonucu ayarlanıyor.

Hollanda'nın parlementer başkenti Den Haag olup, Avrupa Birliği'nin birçok departman merkezi ile Birleşmiş Milletler ve NATO gibi birliklerin merkezleri de Den Haag'da bulunuyor. Kraliyet ailesinin yaşadığı yer ve kraliyet başkenti ise Maastricht.

Benim yaşadığım yer ise, Utrecht eyaletinin başkenti olan Utrecht City ilçesi. Bu nedenle de aynı anda hem Provincie Utrecht (eyalet başkanlığı), hem de Gemeente Utrecht'e (ilçe belediye başkanlığı) bağlıyım; %100 Utrecht'liyim diyebilirim :)

***

Hollanda'da yönetim bu kadar karışıkken işler nasıl yolunda gidiyor anlamak zor. Flevoland ise başkenti Lelystad ilçesi olan ve 1986'da faaliyete geçmiş olan bir eyalet. Neden mi? Çünkü daha önceki yıllarda Flevoland'ın bulunduğu alan denizmiş. Ülkenin tarım alanı ihtiyacının gündeme gelmesi ve ülkeyi o dönemde sık sık sel basması üzerine Zuidersee körfezi'nin ıslah edilmesine karar verilmiş 1900'lü yılların başında ve bugünkü Flevoland'ın birkaç yüz kilometre açığından bir set duvar inşa edilerek Zuidersee, Kuzey Buz Denizi'nden ayrılıp IJsselmeer isimli bir göl haline getirilmiş.

Daha sonra yine bugünkü Flevoland kara parçasının sınırlarını oluşturan ikinci set duvar çekilmiş gölün yaklaşık üçte birlik kısmını kaplayan bir alana. Daha sonra bu üçte birlik kısımdaki su, kurulan pompa istasyonlarıyla birkaç yıl boyunca IJsselmeer'e pompalanıp bölgenin kara haline gelmesi sağlanmış. Toprağa çeşitli bitkiler ekilip suyun tamamen emilmesi ve gübrelenmesi ile sonuç itibariyle 1986 yılında yaklaşık 1500 kilometrekarelik kara elde edilmiş.

Bugün Flevoland, deniz seviyesindeki IJsselmeer gölünden 6 metre daha derinde bulunuyor ve eyaletin deniz seviyesinin 7 küsür metre altında olan kendi özel denizi bile var. 32 kilometrelik dev set duvar Afsluitdijk, IJsselmeer ve dolaylı olarak Kuzey Denizi'ni Flevoland'dan uzak tutuyor.

Biz Flevoland'ın kendi alçak denizi ile yüksekteki denizi ayıran ve "kilit" denilen kapaklardan birini ziyaret ettiğimiz sırada bir geminin yüksek denizden alçak denize geçişine şahit olduk. İki deniz arasında iki ucunda birer kapak olan bir koridor var. Gemi yüksek denizden alçak denize ineceği zaman öncelikle koridor suyla doldurulup deniz seviyesine yükseltiliyor, birinci kapak açılıyor ve gemi içeri giriyor. Daha sonra kapaklar kapatılıp koridorun suyu denize pompalanıyor ve gemi 6-7 metre kadar alçalıp alçak deniz seviyesine geliyor. İkinci kapak açıldığında gemi koridordan çıkıp Flevoland'ın kendi denizinde seyrine devam ediyor. Alçaktan yükseğe çıkacak gemiler için de aynı sürecin tersi söz konusu.

Bu durum dışında Flevoland, tarlaları ile ünlü. Aslında belediye sarayında yaptığımız tanıtım turunda görevliler sanki Flevoland Hollanda'nın en önemli ve havalı eyaletiymiş gibi birçok şey anlattı. İşte yoktan var edilen bir yer olduğu için dizaynında ve yerleşiminde her şey kusursuz yapılmış ve birçok sanatçı yardım etmiş falan filan. Yine de genel olarak yaşanası bir yer olarak görmüyorum bu suni eyaleti ben. Başkent ilçe Lelystad'a havaalanı bile inşa etmiş manyak adamlar, ama orası sadece havacılık müzesi olarak ve eğitim uçuşları için kullanılıyormuş.

Flevoland'daki rotamız oranın ünlü alışveriş merkezi, dev ahşap gemilerin yapıldığı el yapımı gemi inşa limanı, rüzgar enerjisi santrali ve bir tarla olarak devam etti. Alışveriş merkezinde yemek yemek dışında bir vaktimiz olmadı ve rüzgar enerjisi santraline uzaktan bakıp fotoğraf çekilmekle yetindik; ama tarlada bir hayli vakit geçirdik. Çiftçilerin bahçelerine 1 milyon Euro bedelinde rüzgar pervanesi kuracak ve devlete elektrik satacak kadar zengin olduğunu öğrendik sadece patates satarak. Dev ambarları, uçsuz bucaksız ekinleri ziyaret edip "gerçek FarmVille" deneyimi yaşadıktan sonra, son olarak bir rüzgar pervanesinin içine girip tepesine çıkmak suretiyle bir final macerası yaşayarak saat 18:00'de okula varmayı başardık.

***

Bisikletimin olduğu yere uğramayıp, okuldan direk otobüs ve tramvay ile eve geçip yorgunluktan bayıldım adeta. Perşembe günü okul çıkışı Beste'nin bisikletine ikimiz binerek benim bisikletimi kurtarmaya gittik. Alışveriş günü olması nedeniyle yeni dükkanlar keşfedip bir sürü değişik ev gereci ve süs eşyası karşısında hayrete düştük. Xenos ve Blokker dükkanlarına özel bir çıkarma yapmayı düşünüyorum indirim zamanında. Yine de kendime 1 Euro'ya LCD ekran temizleyicisi, antistatik toz alıcı fırça, tealight şeklinde ve mum gibi kırpışarak yanan LED süsler gibi ilgi çekici şeyler almayı ihmal etmedim.

Dün gece parti ortamı olmasını umuyordum ancak hava sıcaklığının 3-4 derece seviyesine düşmesi üzerine çoğu insan program yapmayınca ben de evde -şaşırtıcı şekilde- sevgilisi başka bir yerde olan Mira ile "şarap içip muhabbet edelim gecesi" düzenledim. Birlikte internette oyun falan oynayarak geç saatlere kadar oyalandık komşiya 'm ile.

Bugün ise yeni bir Amsterdam turu yaptım ve akşam saatlerinde yemek için orada Beste ile buluştum. Birkaç parça hediyelik eşya alıp çiçek pazarı'nı gezdikten ve steak yedikten sonra havanın yine 0 dereceye yakın değerlere yaklaşması nedeniyle saat 10 sularında trene binerek evlerimize döndük.

Yarın Beneluxlaan öğrenci kompleksinde "out of control party" düzenlenecek. Gündüz Kültürlerarası İletişim projemi bitirip akşam orada dağıtmayı düşünüyorum.

Sanırım en uzun yazı rekorunu kırdım bu günlüğümle, artık haftaya Çarşamba'ya kadar yazmam herhalde :)

Selamlar herkese...

O Ne Pop-Up; Ya Rab?

2009-10-07T02:13:00.000+03:00

(Pop-Up = Ani Olaylar)

Öncelikle sabahlarımdan ve gecelerimden bahsetmek istiyorum. Bu sabah ilk defa -en son lisedeyken falan yaşadığım- sıcak yatağı terk edememe sendromuna kapıldım. Uyanmış olmama rağmen, yatağımdan çıkıp Hollanda'nın soğuk havasıyla yüzleşmek içimden gelmediği için, yaklaşık yarım saat boyunca uyanık bir şekilde yorganıma sarılıp yatağımda kaldım.

Zaten sabah birilerine "günaydın" diyememenin acısı ve İstanbul'daki sıcak evimdeki gibi rahat rahat bir kahve hazırlayıp mutfakta keyif yaparak oyalanma lüksümün yokluğu yeterince canımı sıkmaktayken, anlaşılan bir yandan da bu sıcak yatak sendromuyla baş etmek gerekecek önümüzdeki 3 küsür ay boyunca...

Bu gece, biletini dün almış olduğum bowling organizasyonuna katılıp yine yeni Finlandiyalı kızlarla tanıştım. Linda da en az -10 gündür falan göremediğim- Tiina kadar şeker. Biraz daha cool ama yine de çok hoş bir karakter olarak benle aynı takımda dikkat çekti gece boyunca. Daha sonra insanlar Poema'daki Salı partisine akarken, ben varlığını daha dün öğrendiğim ve yarın sabah 8:00'de okulda olmamızı gerektiren Flevoland gezisine hazırlanmak için uyumak üzere eve yol aldım.

Evde yine bir Bulgarca gürültü kirliliği ve içimin almadığı soğukluk vardı. Son anda başlayan şiddetli rüzgarlar da penceremi uğuldatıyordu yine. Sessizce dişlerimi fırçalayıp kimseyle konuşmadan sadece Bulgarlara sessiz olun anonsu yaparak -ki kesinlikle takmadılar iki boru sesli manyak- ve yine kimseye "iyi geceler" diyemeden, sessizce yatağıma girdim uyumak üzere...

İşte bu yüzden en çok sabah uyanınca ve gece yatarken yerimi yadırgayıp, kendimi yalnız hissediyorum. Günüm veya gecem ne kadar eğlenceli geçmiş veya geçecek olsun, içimde bir parça acıyor resmen. Sanırım kültür şokunun tüm etkileri geçse bile, bu durumdan kurtulamayacağım asla...

***

Tersten devam edelim. Partiden önce okuldaki sabah 11:00 akşam 18:00 seansımı bitirdim ve bu süreç sanki bana yıllarca sürmüş gibi geldi. Tam da dönüş yoluna çıkmak üzereyken bastıran sağanak altında bisiklet üstünde geçen yarım saat sonucu pantolonum su toplamaktan 2 kilo olmuş, donum bile ıslanmış, montumun kollarından ve bileklerinden sular kendi kollarıma akmış, ayaklarım sırılsıklam olmuş; yorgunluktan, şaşkınlıktan ve sinirden gerilmiş bir halde eve vardım. Üstelik bunların tamamı diğer elimde şemsiye, tek telle bisiklet kullanırken oldu.

Eve kendimi atıp nefes almaya vakit bulamadan bir salata yiyip tekrardan hazırlanıp bowling için yola çıktım. Ne yazık ki internetin bana verdiği duraktan geçmesi gereken otobüs hattı geçmiyordu, ya da ben durağı bulamamıştım ve sonuç olarak tramvaya kadar geri yürüyüp bowling salonuna Centraal Station üzerinden otobüsle devam ederek gitmem gerekti.

Bowling gecesiyle ilgili önemli bir konu da, organizasyonun düzenlendiği mekanın, Hollanda'daki ilk günlerimi geçirdiğim Hotel Mitland olmasıydı. Şöyle uzaktan binasına bakarken, lüks odamı ve kahvaltılarımı nasıl da özlediğimi ve tekrardan oraya geri dönmenin beni ne kadar mutlu edebileceğini idrak ettim. Ne yazık ki tek kişilik oda tutup geceliğine 75 € verecek bir bütçem olmadığından, hayal olarak kaldı bu hisler...

Bu arada otele giderken yolda diğer parti katılımcılarıyla tanıştım. Belçikalı çocuğu tabiki de hiç gözüm tutmadı, pis kokulu bi tipti. Diğer kızlar iyiydi Romanya'dan...

***

Dün gece ise yemeğimi yedikten sonra sıkıntıdan alt komşumuz otçu DJ Michael'ın evine inen Bulgar çiftine katıldım. Zaten Vlad neden kendi evine para veriyor anlamış değilim, haftanın 5 günü bizim evde kalıyor salak... Michael'ın evinde bir sürü elektronik ses sistemi cihazıyla koskoca bir DJ köşesi, yüzlerce plak ile müzik ve eğlenceye dair her türlü elektronik ve manuel gereç bulunmaktaydı. Ayrıca bir salonu ve yerinde halısı olan, gerçekten "ev"e benzeyen bir mekanda bulunmak, her ne kadar çılgın bir otçu gencin dağınık evi olsa da bende güzel duygular yaşattı. Ev ortamı istiyorum artık, 2 ay olacak homeless'ım resmen...

Durumlar bu merkezlerde. Bu haftasonu da Beneluxlaan yurdunda büyük bir parti olacakmış. Kültürlerarası Yönetim dersinin sınav notunun yarısı olacak ödevini bitirdikten sonra oraya gidip dağıtmayı düşünüyorum. Bu arada Köln planımız Yakut'un henüz istasyona gitmemiş olması ve gitmek istediğimiz seferin koltuklarının dolmuş olması nedeniyle gizemini korumaya devam ediyor.

Artık bu hafta yeni bir atraksyon olmazsa iyi olacak. Biraz huzurlu şekilde dinlenebilmek, boş da kalmadan hoş vakit geçirmemi sağlayacak şeyler yapmak istiyorum.

İyi geceler, iyi günler. Her nerede ve ne zaman okunuyorsa...

Leiden ve Dolunay

2009-10-05T14:04:00.000+03:00

Ay büyürken uyuyamam...

Cumartesi günü öğleden sonra uyanıp evde az oyalandıktan sonra, Leiden'e gitmek üzere evden çıkarken Beste'nin de programa ani katılımı sonucu tren istasyonunda buluştuk ve 40 dakikalık yolculuğumuzun ardından şehir merkezine vardık. South Holland eyalet/krallığının bir ilçesi olan Leiden, denize oldukça yakın olan, Den Haag'a komşu bir yer. Büyük ölçekte balıkçılıkla ilgili, bol sulu bir toplum anladığım kadarıyla.

İstasyondan çıkar çıkmaz Niels ile buluşup kendimizi festival alanının başlangıcında bulduk. Her yer şekerci, patatesçi, tavukçu, kurabiyeci büfeleri, seyyar tekstil satıcıları, bira ve şarap standları ile doluydu. Konsept bana hemen İzmir Fuarı'nı hatırlattı. Her ne kadar bu özel gün, Leiden'in İspanyol işgalinden kurtuluşu olan 3 Ekim'in yıldönümü nedeniyle yapılıyor olsa da, resmi bir kutlamadan çok toplu bir partiye benziyordu. Merkeze doğru yürüdükçe aslında dev bir lunapark içinde olduğumuzu idrak edip, oyuncaklara binen insanlara bakıp fotoğraflar çektik. Fotoğraf makinemi evde unutmuş olmam yine güne damgasını vurdu Belçika'daki haftasonumda olduğu gibi.

Utrecht'e kıyasla çok daha kalabalık ve renkli geldi bana bu şehir. Hava çılgınlar gibi fırtınalı olmasına rağmen hevesimizden aman vermeyip her yeri gezdik. Birkaç yüz metrede bir açık havaya kurulmuş sahnelerde konserler ve DJ performansları yapılıyor, partiler veriliyordu. Leiden'de geçirdiğimiz 6 saat boyunca bu konser alanlarını gezip, bir köşe büfede döner yiyip, bir binişi 7 - 8 € olan lunapark aktivitelerinden uzak durup, bunun yerine hayvan yakalamaca ve jeton kumarı gibi salak oyuncaklarla eğlenip, bira ve şarap içip, bir şarap evinin tuvaletine izin alıp ücretsiz olarak girip, insanlara ve çevreye bakınıp, fotoğraf çekinip, eğlenip yorulup, yeni bir yer de görmüş olarak geri döndük.

Soğuk havanın, rüzgarın ve gezmenin çarpması üzerine bir de son trene kaldığımız için istasyonda bekleyip, sonra da eve bisikletle döndüğümüz için güzelce canım çıktığından evimde yattığım yeri beğendim gece.

***

Dün sabaha yine az bunalcan olarak başladıysam da, güneşin kendini göstermesiyle birlikte toparlandım ve evden bir an önce çıkıp kendimi "Alışveriş Pazar"ı olan bu günde dükkanlar saat 17:00'ye kadar açıkken sokaklara attım.

Öncelikli amacım 15-17 Ekim arasında düzenlemeye çalıştığım Köln gezimin biletlerini almaktı. İnternet sistemi Garanti Bankası'nın 3D Secure sayfasına bağlanmayı reddettiğinden biletimi bankodan manuel olarak almaya kalktım. Ancak banko hizmet bedeli olarak 10 € (taş atıp da kolları yoruluyo ya) istemeleri üzerine bu hevesim yalan oldu. Diyorum ya adım atsan para, para almaya para istiyorlar resmen.

Bu arada istasyonda reklamını gördüğüm indirim kartı kampanyası da sinirlerimi oynattı. Benim 2 hafta önce 55 € vererek aldığım ve Hollanda içi trenlerde %40 indirim sağlayan kart, Ekim ayına özel fırsatla 15 € karşılığında 3 ay geçerli olarak da satılıyormuş. Alsam gerçekten işimi görürdü, şimdi 40 € bende patlamış oldu 7 ayını kullanamayacağım bir hizmet için. Neyse, yeteri kadar çok trene binersem onu da amorti edebilirim diye düşünüyorum.

Olanların hırsıyla kendimi Utrecht sokaklarına atıp tek başıma turlandıktan sonra tekrardan eve döndüm korkunç fırtınalar eşliğinde. Rüzgara karşı bisiklet sürmenin ne kadar zor bir şey olduğu anlatılmaz yaşanır adeta. Eve gelip bir süre hiçbir şey yapmadan zaman geçirdikten sonra aç olup alışveriş yapmam gerektiğine inanıp Albert Heijn'a gittim. Birkaç gün idare edecek kadar konserve ve diğer yapımı kolay gıdalardan aldıktan sonra evde yine marjinal yemeklerimden birini yiyip daha sonra bütün geceyi bilgisayar başında geçirdim.

2-3 gecedir sürmekte olan tabak gibi dolunayın gerçekten beni etkilediğine inanıyorum. Başka faktörlerle de birleştiğine eminim, geçen ay da burada iyi geçen 1 haftamın ardından dolunayın baş göstermesiyle bunalım günlerim başlamıştı. İstanbul'da da ara sıra böyle ay tutulmaları oluyor beynimde, sanırım burada biraz daha fazla hissediyorum coğrafi ve psikolojik etmenlerden dolayı. Birkaç gün daha beklemekten başka çare yok. İstanbul'u özledim, insanları özledim, yalnızım, sıkıldım vb. diye mızıldanmaya ve Sezen Aksu, Yüksek Sadakat ve Candan Erçetin dinlemeye devam edeceğim birkaç gün daha. Bu arada dün aklıma şöyle bir şey geldi, yan komşum ressam Bulgar kızı Mira yerine bir şarkıcı, mesela Candan olsaydı canım hiç sıkılmazdı evde :)

***

Bugünün başlangıcına gelince, sabahın 5'lerine kadar yatakta dönüp dönüp uyuyamadıktan sonra öğleden önce uyanıp, dersimin 14:30'da başlayacağını idrak edip bu uyanışıma bir anlam veremeyerek odasında resim yapmakta olan sanatçı kızımız Mira ile gündüz muhabbetine koyuldum. Tam da bu sırada sokaklar bir anda inlemeye başladı. Nerede olduğunu anlamadığımız sirenler, kafamıza atom bombası düşmek üzereymiş gibi acı acı çalmaya başladılar. İlk etapta oldukça şaşırıp, biraz da panikledikten sonra kimsenin tepki vermediğini görüp biz de bir şey yapmamaya karar verdik. Ne olmaktaysa olmaktaydı, yapacak pek bir şey de yoktu yani...

Daha sonra internette yaptığımız araştırmada her ayın ilk Pazartesi günü saat 12:00'de sivil savunma tatbikatı yapıldığını ve bu nedenle de sirenlerin denendiğini keşfettik. Yine de bize önceden birileri söylese hiç fena olmazdı diye düşünüyorum.

Bu maceramız dışında havanın berbat soğuk ve kapalı olması nedeniyle iç darlanmaları geçirmeye devam ediyoruz, kaldı ki daha Ekim ayındayız. Bunun daha Kasım'ı hatta Aralık'ı var. Zaten Kasım ayı çok yavaş geçen ve anlamsız olan bir aydır benim hayatımda. Daha Ekim'i bitiremiyorken onunla nasıl başa çıkacağımı hiç bilmiyorum.

Birazdan istikamet okul, bu hafta gündemde bizi bekleyen bir macera yok. Sanırım 10 € hizmet bedeli verip tren bileti alırsam yeterince etkili bir macera yaşamış olacağım. Bu arada ev ve Tayvanlı ile ilgili yeni gelişmeler de var. Olaylar yeterli kıvama geldiğinde onun da özetini aktaracağım.

Son olarak tekrardan söylüyorum, ÖZLEDİM !

Herkes kendine iyi baksın, bu bir emirdir...

Yağmur Sezonu

2009-10-03T16:07:00.000+03:00

Fırtınasıyla birlikte geldi...

En son yazımı yayınladığım Çarşamba gecesinden beri eve tıkılmış bulunuyorum. Bu hafta zaten sıkıcı olan Erasmus öğrencilerinin her birinin kendi ülkesinden sevgililerini ithal edip onlarla vakit geçirmeye başlamasıyla kimse telefonlarımı açmaz oldu.

Perşembe günü merkezde bir tur atmaya çıkmam dışında, iki gece de hiçbir şey yapmadan bilgisayar başında fenalık geçirdim. Cuma günü ise evdeki temizlik furyası ile güne gözümü açtım. Hollanda Antilleri'li çocuk ve sevgilisi temizlikten kafayı yemiş, çamaşır makinasını kaldırıp altını temizlemek mi ararsın, çöp kovasını duşta yıkamak mı ararsın; çılgınlar gibi iş yapıyorlardı uyandığımda. Bulgar kızı Mira da Tayvanlı mal çocuğun mutfağı leş hale getirip daha sonra günlerdir eve gelmemesi nedeniyle dayanamayıp bütün mutfağı pırıl pırıl yaptı.

Bu durumda bana da odamı temizlemek kaldı ve akşama kadar bütün zamanımı temizlik ile geçirdim. Bu evin bu kadar temiz olabileceğine hiçbir zaman inanmamıştım, şimdi ise her şey süper oldu temizlik konusunda. Umarım kirleten bir salak çıkmaz. Bu arada Tayvanlı'nın öldüğünden şüpheleniyoruz, zira normalde o da evden hiç çıkmaz, sabah akşam odasında olurdu. Şimdiyse 2 gündür yok, hadi hayırlısı. Biz yine de tedbiri elden bırakmadık ve benim yazdığım "bu yaptığın şey çok iğrenç, bir daha mutfağı öyle kirletip bırakma" tarzı mektubu odasının kapısına yapıştırdık. Bakalım akıllanacak mı bizim ömür törpüsü...

Dün akşam yine yapacak hiçbir şey bulamayınca sıkıntıdan Mira ve diğer Bulgar arkadaşlarıyla oturdum bir süre. Daha sonra ondan da fenalık geçirip internete döndüm. Aklıma geçen hafta bizi ESN grubunun götürmek istediği jazz bar geldi ve hemen o gruptaki kızı arayıp mekanın detaylarını istedim.

Mekanın web adresi eline geçtiğinde saat 22:30'du. Siteye girip baktığımda bu gece 22:00'de başlayan bir konser olduğu ve 23:00'e kadar girişin ücretsiz olduğu yazıyordu (bu arada site tamamen Hollandaca ve anlamayı başardım). Bunun üzerine hiç zaman kaybetmeden bisikletin gazına basıp saat 22:50'yi az geçe soluğu SJU Jazzpodium'da aldım.

Oldukça küçük ama işlevsel olan bu şirin bodrum katı mekanda elime bir bira alıp önce boş bir köşede yerde, daha sonra bulduğum boş bir sandalyede oturarak 4 kişilik bir jazz grubunun verdiği konseri izledim saat 24:00'e kadar tek başıma. Performans gerçekten harikaydı, çok hoşuma gitti. Saat geceyarısı olunca konser bitti ve mekan jazz-funk DJ'inin parçalar çalıp, insanların ortada dans ettiği bir konsepte girdi. Bir süre oturup insanları izlemeye devam ettikten sonra bunun anlamsız olduğuna karar verip kendimi sahneye atıp ben de herkes gidi kendi uydurduğum hareketlerle dans etmeye başladım :)

Yaklaşık 1 saat kadar orada oyalanıp birkaç kişiyle "merhaba, ben yabancıyım" şeklinde muhabbet ettikten sonra geceyi boş geçirmeme görevimi tamamladığıma ikna olup, tekrar sıkılmamak üzere eve döndüm.

Bu öğlen uyandığımda ise odamda fırtınalar kopuyordu. Kapalı camımdan içeri üfleyen çılgın rüzgarların uğultusu içinde uyanıp, havaya bakıp "lanet olsun" dedim resmen. Gri, ıslak, soğuk ve fırtınalı. Daha ne olsun?.. Uyanıp bir saat kadar falan bunalım takıldıktan sonra duşa girip güne start verip bilgisayarımı açtım. Neyse ki Niels ile yaptığım Leiden'e gitme programı yolunda gitmiş ve saat 6'da buluşmaya karar vermişiz. Bilmeyenler için söyleyim, Niels geçen sene Yeditepe'de tanıştığım ve artık burada okuyan Hollandalı bir Erasmus öğrencisi. Leiden de çok uzak olmayan bir şehir, bu haftasonu müzik festivali olacakmış her yerde...

Bu program çerçevesinde 17:00 sularında evden çıkıp trene doğru yol alacağım. Şimdi PowerTurk dinlemeye devam ederek bu yazıyı bitirip, kendime hazır pizza pişirmeyi planlıyorum.

Umarım bugün eğlenceli geçer, zira Salı öğleden sonradan beri okula gitmediğimden ve doğru düzgün insan yüzü görmediğimden bu aralar pek sıkıldım ve yine Türkiye özlemlerim patlak verdi doğal olarak. Hava da bana hiç yardımcı olmuyor bu süreçte ne yazık ki...

Çılgın Giden Bir Hafta

2009-10-01T23:37:00.001+03:00

Eylül'ü de devirip Ekim'e start verdik...

Geçen Cuma günü evime banka kartımın PIN kodunu almam için gelen zarfla banka şubesine (postaneye) başvurmamla birlikte hesabım tamamen aktive olmuş ve kullanıma açılmış bulunuyor. Gelgelelim okula talimatı geçen hafta vermiş olmama rağmen, hesabımıza transfer edilmesi gereken depozito iadesi paralardan ses seda yok. Neymiş, finans departmanına bildirilmişmiş. Muhtemelen finans departmanı parayı işletmeye devam ettiğinden bize transfer etmekle de uğraşmıyor.

Çarşamba günü (dün) kiramın son ödeme zamanı olması nedeniyle Pazartesi günü Türkiye'deki hesabımdan gönderdiğim Swift de elime ulaşmayınca, soluğu uluslararası ofiste alarak ev sahibine mail atarak ödemeyi onlar yüzünden geciktirdiğimi bildirmelerini istedim. Bu sırada ING internet bankacılığına da başvurarak banka ile ilgili tüm görevlerimi yerime getirdim, ve geriye sadece zaten benim olan ve aylardan beri okulda hapis kalan binlerce Euro'mun elime geçmesi süreci kaldı.

Aynı zamanlarda kıl olduğum banka ABN-Amro ile ilgili de bir gelişme yaşandı. Önce Türk öğrencilerin hesaplarının açılmasının daha uzun süreceğini söyleyen banka, dün itibariyle öğrencilere "burada 1 yıldan kısa süre kalacağınız için size hesap falan açamayız, başınızın çaresine bakın" diye bir mail attı. Böylece daha önce ABN'nin hesaplarını açmasını bekleyen kişiler ING'ye başvurup sürece sil baştan girdiler ve kartlarının gelmesi, transferin yapılması gibi süreçler için 3 hafta daha beklemek zorunda kaldılar. Bir banka hesabım olan ben bile bugün Swift'im gelmese cebimde 1 € ile geçinmek zorunda kalırken, 3 hafta diye hesapları olmayacak olan insanların ne yapacağını gerçekten hiç bilmiyorum. Ayrıca bu insanlar özel üniversiteden gelen, ailesinin hali vakti kötü olmayan çocuklar yerine kıtı kıtına imkanlarla yurtdışına çıkmış insanlar da olabilirlerdi. Gerizekalı Hollandalıların bunu düşünememesi, okulun bu konuda yardımcı olmaması beni deli ediyor gerçekten. Bu sürece maruz kalan arkadaşlarıma bol şans diliyorum.

Haftanın diğer gelişmelerine gelince, Pazartesi sabah Belçika dönüşü uyanamayıp öğleden sonraki derse katılabildim. Havanın yağışlı olması nedeniyle iç daralması geçirip Daniel ile kampüsümüzün tikkycan mekanı The Basket Cafe'de oturup böylr bir mekanın varlığını keşfetriğim için içimi açıp, akşamına eve gidip çeşitli ev işlerini hallettikten sonra, planladığımız İtalya-İspanya-Portekiz turu ile ilgili fizibilite çalışması yaptım. Beste arkadaşımızın bugün itibariyle son anda programdan ayrılmasıyla o konu da değişik bir boyut kazandı. Sanırım diğer kızlarla İtalya'ya gidip birlikte zaman geçirip, diğer şehir ve ülkelere tek başıma devam edip, CouchSurfing sistemi ile ücretsiz olarak tanımadığım insanların evlerinde kalacağım. Kasım ayında Türk grubun gerçekleştireceği ve Beste'ye biletini aldıkları bu İtalya planından benim kesinlikle haberim olmaması da ayrı bir güzellikti. Hadi yabancıların muamelesini anladık da, bari memleketlilerim beni düşünselerdi. Neyse, hayırlısı neyse o olsun. Şimdi daha çok macera yaşama imkanım olacak. Bu konuda gelişmeleri bildireceğim...

Salı günü yine enteresan bir gün oldu. Sabahki ekonomi dersinden sonra öğlen 1 ile akşamüstü 6 arasındaki bütün derslerin hocalarının gelmemesi sonucu 12'de okulumuz bitmiş bulundu. Bunun üzerine Beste ile zaman geçirdikten sonra onun mahallesinde ucuzluk abidesi ALDI marketinden bir adet olduğunu öğrenip kendimi oraya attım. Neredeyse hiçbir şeyin 1 Euro'dan pahalı olmadığı bu çılgın Alman mucizesinde kendimi kaybedene kadar alışveriş yapıp, 4 çeşit peynir, salamlar, salatalar, şaraplar, çikolataları doldurup 2 koca torba yiyeceğe sadece 20 € ödedim. Albert Heijn'a gitsem muhtemelen aynı ayar bir alışveriş 50-60 € cıvarında tutacaktı. Sırtımdaki çanta ve bisikletimin direğindeki koca poşetle yağmur altında eve varıp akşam yemeğimi hazırlayıp, geceki Poema aktivitesi öncesi dinlenmeye çekildim.

Akşam yemeğini büyük şişesini 2 €'ya aldığım Rose şarapla yemiş olmam yetmezmiş gibi, evden çıkıp Beneluxlaan'da Almanlar ile küçük bir ön-parti vererek İspanyol likörü ve votka içtim. Daha sonra bisikletle Poema'ya ulaştığımızda artık durmak için çok geçti ve biralar, votkalar şeklinde geceye devam ederek kendimi kaybettim. Haydi gel içelim, yerlere düşelim konseptiyle bir yandan da ağzımdaki pipetle insanların bardaklarından içki içmeye devam ederek -sırf yapacak başka bir şey olmadığından ve genel sıkıntıdan- sarhoş olup eğlenmeyi başarmıştım. Sabah 5'e kadar bazı kısımlarını hatırlamadığım bir gece geçirdikten sonra Çarşamba öğleden sonra saatlerine kadar uyudum.

Boş günüm olan Çarşamba, şükür ki Amsterdam'dan Yakut'un gelmesiyle renklendi. Uluslararası ofis baskınımdan sonra öğleden sonradan akşam saatlerine kadar kendisiyle görüşüp, sürekli uyuklama modunda olduğumdan ve saat 21:00'den önce evimden boş su şişelerini alıp Albert Heijn'a götürüp yeni sular almam gerektiğinden, ve param olmaması nedeniyle yemeği evde yemek zorunda olduğumdan erkence bir saatte evime döndüm ve AH sörevimi gerine getirdim. Son kalan 5 € paramı da 2 şişe su, 2 küçük konserve salça ve 1 ekmek almak suretiyle harcayıp hafifledikten sonra eve dönüp yine asortik akşam yemeklerimden birini hazırladım. Tavuklu ve kuru fasülyeli sezar salata yanında kaşarlı pita ve dana eti suyu çorbası şeklinde olan akşamın menüsü ile hala gurur duyuyorum :)

Perşembe günü (bugün) sabah 9'da kalkıp 11 dersine yetişmem gerekirken, dün gece haftalık dedikoduları yapmak üzere gecenin 2'sine kadar Mira ile oturup birbirimize Türk sanat müziği ve Bulgar pop müziği gibi saçma videolar izlettiğimizden ve devamında Türkiye ile telefon ve internet görüşmeleri yaptığımdan sabahın 5'ine kadar uyumayarak ve basık havanın sessiz ev ile anlaşma yaparak beni uyandırmaması nedeniyle yine okula gitmeyerek Hollandaca dersini kaçırmış oldum. Zaten Hollandaca'da sınıfın ilk 3'ünde olduğumdan ve bu dersin sınavı sadece sözlü olarak ve Ocak ayında yapılacak olduğundan biraz rahat davranıyorum.

Sonuç olarak saatin 15:00'lerine kadar ayılamayıp, daha sonra toparlanıp bankaya gitmeye karar verdim. Posta kutuma gelen internet bankacılığı aktivasyon zarfını da alıp bankaya giderek Türkiye'den yolladığım parayı çektim ve hayatıma devam etmeye karar verdim. Bu arada hafta boyunca (uyumak dahil) yapılan aktiviteler odamı 1 haftadan daha uzun süre temizlemememe sebep olduğundan hala daha toz yumaklarıyla yaşıyorum. Çamaşırların yıkanması hariç her şey aksamış durumda ama nedense bunu bile dert etmiyorum. Haftanın enteresanlığı da işte bu dağıtmış olma durumumdan geliyor.

Neyse ki banka kapanmadan gerekli işlemleri tamamladım ve şehir merkezine devam ettim bisikletimle. Bizim Türkler de merkezdeki ING'de kendilerine hesap açtırmakla uğraşıyordu. Beste ile Hoog Catharine dolaylarında oturduk ve yanımızdaki ottan beyni çürümüş sarışın ve genç bir dilenci kızcağız ile birlikte vakit öldürdük sokaklarda. Daha sonra havanın aniden 7 derece dolaylarına inmeye başlamasıyla ben kıyafetlerimi değiştirmek üzere eve dönmeye karar verdim.

Yol üzerinde Türk mahallesi Kanaleneiland'ın girişinde bulunan alışveriş merkezi tekrardan dikkatimi çekti ve ucuz bir şeyler bulabileceğim umuduyla KijkShop.nl isimli department store alışveriş merkezine girdim. Kredi kartının da geçerli olduğunu öğrenince kendimi bir adet 16 parça porselen tabak çanak bardak takımı (9,99 €), ve bir adet tek kişilik şişme yatak (14,99 €) almış bulundum upcoming misafirlerim için. Ayrıca "ne alırsan 1 €" sepetinden duvara yapışan kıyafet askısı ve başka bir reyondan 5 € 'luk priz almıştım. Kasadaki adamın prizi de o kutudan aldığımı zannetmesi üzerine 4 €'yu markete kakıtıp, 6 kiloluk devasa kutularımı yüklenip, Jumbo'ya doğru yol aldım. Oradan da akşam yemek için 2 kutusu 3 € olan pizzalardan aldıktan sonra 60 x 60 cm boyutundaki küp şeklinde torbamı dağ bisikletimin direksiyonu ile orta direği arasına koyup, bacaklarımı parantez şeklinde konumlandırıp pedallara parmak uçlarımla basarak 10 dakikada eve varmayı başardım.

Şişme yatağı deneyip, porselen takımımı kutusundan çıkartıp kremalı ıspanaklı pizzamı pişirip yedikten sonra blog'umu da yazarak görevimi tamamladım. Bu arada 2 saat önce pis Tayvanlı'ya söylemiş olmamıza rağmen kendisi hala daha yere, ocağa ve buzdolabımıza döktüğü kızartma yağlarını temizlemediğinden evde yürümeden, kayak yaparak ilerliyoruz. "Bir insan bu kadar pasaklı ve pis mi olur" sorusunu sormaktan gerçekten yoruldum artık.

Evin "içinde durulabilirlik" derecesi oldukça düşük olduğundan birazdan bir şekilde dışarı çıkarak oyalanmaya çalışacağım. Bugünlerde her şeyi unuttuğumu fark ettim, en son dün akşam cep telefonumu kıyafet dolabımda unutmuşum ve saatlerce duymamışım. Umarım yazmayı unuttuğum bir şey yoktur.

Esen kalın. (Evet, PowerTurk dinlemeye devam ediyorum)

Belçika'ya Hareketli Haftasonu

2009-09-30T15:47:00.002+03:00

Nerede Hareket, Orada Bereket...

Oldukça yoğun programlı haftamıza dayanamayıp Cuma günü sabahtan olan ekonomi dersini ektikten sonra, Utrecht merkezde Beste ile buluşup vakit geçirdikten sonra akşama ESN gönüllü grubuyla olan programa katıldım. 2 Hollandalı öğrencinin liderlik ettiği ve 10 değişim öğrencisinin katıldığı grubumuzun Cuma gecesi için seçtiği aktivite Buenos Aires gecesine katılmak idi. Latin müziği ve dansları, ücretsiz Arjantin şarabı ve çeşitli ikramlar eşliğinde kokteyl/konser havasında gerçekleşen geceden sonra, program merkezde bir jazz bar'da devam edecekti, ancak benim sabah erkenden Belçika'ya yola çıkacak olmam nedeniyle programdan gece 12 sularında ayrıldım.

Belçika biletimi birkaç gün önceden almıştım. "Benelux Weekend" promosyonu çerçevesinde uygun fiyatla bulduğum bilet, ne yazık ki bütün güney Hollanda demiryolu hatları bakıma alındığından, Utrecht-Rotterdam-Brüksel hattında ilerleyemeyecekti. Ben de bunun üzerine biletimi Utrecht-Bosch-Roosendaal-Brüksel şeklinde uzun bir aktarma zinciri ile aldım ve 2 saat sürmesi gereken yol 3 buçuk saate çıktı. Yine de gitmekte ısrarlıydım.

Cumartesi sabahı saat 7'de kalkıp 8'de bisikletimle yollara dökülüp Centraal Station'a vardım, ve bisikletimi park edip trenime yerleştim. Bu, yaptığım ilk uluslararası tren yolculuğu olması ve bu yolculukta yalnız olmam münasebetleriyle çeşitli önemler teşkil ediyordu. İlk 2 saatlik yolculuk boyunca Hollanda coğrafyasında kaldık ve çeşitli yerlerden geçtik. Aşağı yukarı bütün orta Avrupa'nın tarla dolu köyleri ve gotik şehir merkezleri birbirine benzediğinden, yol boyunca trenin kendisi dışında beni şaşırtan bir şey olmadı. Nedense Intercity trenimiz tam gaz yol almaktayken -ki tahminimce 90 ila 130 kilometre hızlarıyla gitmekteydik- seyahatimiz yolun ortasında bir anda şoför amcanın acil durum frenlerine basmasıyla takırtılar, gacırtılar ve pısss sesleri ile; akabinde cam kapıların açılıp insanların yerdeki eşyalarının koridorlarda uçmaya başlamasıyla heyecanlı bir hal aldı.

Ters oturmakta olduğum koltuğumda kalmayı başararak trenin duruşunu hayret içinde izledim ve daha sonra gelen anonsun tercümesi olarak "ani fren için özür dileriz" şeklinde bir geri bildirim aldım. Birkaç dakikalık beklemenin ardından yolumuza devam ettik. Sanırım olası bir tren kazası atlatmış olabiliriz...

Belçika'ya varıp telefonum Proximus operatörüne geçtiğinde duraklar Antwerpen'i gösteriyordu. Yarım saat içinde Brussel-Noord / Bruxelles Gare de Nord durağına vardım ve Merve ile kavuştum. Brüksel'in pek de tekin bir yerinde olmayan bu kuzey istasyonu, birçok evsiz ve dilenci insana ev sahipliği yapması ve her köşesinden yükselen çiş kokularıyla dikkat çekti. Ayrıca şehrin bakımsız ve pis imajına dair de bir ön fikir vermiş oldu.

İstasyonda kuzenler Engin abi ve Merve ile bir süre oturduktan sonra, Brüksel'in uzmanı Deniz arkadaşımız ile buluşarak yaya halde şehir turu yapmaya başladık. Bisikletin neredeyse hiç olmadığı, Hollanda'dan 10000 kat daha düzensiz ve pis bir ülkede turluyorduk. Bir süre sonra sanki Avrupa'da değilmişim gibi hissettim, zira pantolonunu indiren sokakların ortasına, herhangi bir ağacın veya duvarın arkasına geçme ihtiyacı bile duymadan çişini yapıyordu. İlerledikçe binaların oymalı kakmalı gotik mimarisinin oldukça etkileyici olduğunu fark ettim, aynı şekilde kapkara pisliğinin de. Ayrıca graffiti yapılmamış veya üzerinde yanık naylon parçaları bulunmayan pek az yapı vardı. Fazla söze gerek yoktu, Avrupa'nın başkenti bakımsız ve pisti.

Belçika Krallığı ile ilgili tuhaf olan bir diğer şey ise, Fransız kökenli ve Flaman ırkların bir arada yaşadığı bir ülke olmasıydı. Birarada derken, öyle uyum içinde falan değil. Fransız (Valon) kısmı sadece Fransızca konuşup okullarında Fransızca eğitim verirken, Flaman kesim sadece Hollandaca konuşup okullarında o yönde eğitim veriyormuş. Bu iki kesimin toprakları arasında sınırlar o kadar belirginmiş ki, her ne kadar ülkenin 2 resmi dili olsa da, bir kısımdan diğerine geçtiğinizde değil sadece konuşulan dil, otobüsler bile değişiyormuş. Yani Valon kesim ile Flaman kesime hizmet veren otobüsler farklı şirketlere ait olup, birinin biletine sahip kişi diğerine binemiyor, diğer tarafa geçen kişi onların dilinde konuşmak zorunda kalıyormuş.

Brüksel'in başkent olması nedeniyle bu iki kutup arasında denge kurulmuş ve her şey ama bütün her şey iki dilli olarak yazılmış. Sokak tabelalarından otobüs duraklarına, her türlü açıklayıcı metinden şehir ve ilçe isimlerine kadar her şey bir cümle Fransızca, bir cümle Hollandaca olarak yazılmış durumda. Bu durum bende korkunç bir göz yorgunluğu yarattı, zira Brüksel'in bile Bruxelles ve Brussel olmak üzere 2 adı var ve diğer birçok yer adı ve kelime birbirine kesinlikle bu kadar yakın anlamlarda değil. Ayrıca Fransızca daha ağırlıklı olarak konuşuluyor Belçika'da. Sanırım bu iki kesim tamamen ayrılıp farklı ülkeler haline gelmek istiyormuş da kral bey istemiyormuş falan filan, hayırlısı diyorum. Bu arada Almanca konuşulan küçük kesimin ne olacağını da bilemiyorum.

Brüksel'deki günümüz boyunca sürekli sightseeing yapıp şehir ve ülke hakkında yorumlarda bulunduk. Her yerin beton bina olması yemyeşil Hollanda'dan sonra insanda şok etkisi yaratıyor diyebilirim. Yine de başkent olması nedeniyle bizim köy-şehrimize göre çok daha hareketli ve canlı bir yapısı var. İnsanlar 7/24 sokaklarda, ve çoğunlukla fiyatlar daha uygun.

Saat 12 sularında vardığım şehirde gündüz boyunca turlanıp birçok farklı yer görüp fotoğraf çektik. Geleneksel Belçika çikolatalarını lüpletip dükkanlara girip çıktık, satın alınan ürün başına 50 kuruş oturma parası alan cafelerden sakınıp yiyeceğimizi al ve çık yapmayı tercih ettik. İlerleyen saatlerde 2004 çeşit farklı birası ile Guinness Rekorlar Kitabı'na girmiş olan Delirium Cafe'de bira içmek suretiyle mola verdik. Bana patates ve waffle'dan gına gelmiş olması nedeniyle bu 2 geleneksel gıdadan uzak durduk ve biramızdan sonra şehir turuna devam ettik.

Akşama doğru Deniz'in yurt-evinde biraz zaman geçirdikten sonra Brüksel'de bulunan diğer Türklerle görüşmek üzere Burger King çakması Quick'te akşam yemeği yedikten sonra şehir merkezine geri döndük. Gece her yer ayrı bir renkli ve hareketliydi. Şansımıza hava haftanın en sıcak havasıydı ve biz de fırsattan istifade sürekli açık havalarda oturup daha bol bira içtik.

Merve'nin kaldığı üniversite köyüne son trenin saat 1'de olduğunu sanması üzerine gecenin saat yarımlarına kadar sokaklarda oyalanıp en sonunda tren istasyonuna gittik. Ancak Flamanca ve Fransızca arasında yaşanan bir isim karışıklığı nedeniyle aslında gitmek istediğimiz yere son trenin saat 22.00 sularında olduğunu öğrenip saat 06:45'e kadar Brüksel'de mahsur kaldığımızı fark ettik. Üstelik odasına tek kişilikten fazla yeri olan kimse olmadığı gibi, o saatten sonra sadece 4-5 saat kalmak için bir yer aramanın da anlamsız olduğuna karar verip, gece boyunca sokaklarda başımıza bir şey gelmesin de hayatta kalabilelim diye Deniz'in yurduna geri döndük. Sabahtan beri bütün kaprislerimi ve taleplerimi bıkmadan dinleyen zavallı Deniz için gün bitememiş, Özgür başından gidememişti :)

Yine de bize annelik yapmayı başardı sevgili Deniz, ve Merve'nin tüm "bu tek kişilik yatağa üçümüz yan yana sığarız" ısrarlarına rağmen komşusundan bir yer yatağı bulmayı başararak geceyi kurtardı. Biz yer yatağını yaparken o hepimizin sığacağı yatağa çoktan tek başına kurulup uyumuş olan Merve kuzenim rüyalar alemindeyken, Deniz onun yanındaki yerini, ben de yerdeki yerimi almak suretiyle uyuduk.

Sabah 05.30 sularında uyanıp Merve ile Bruxelles Central / Brussel Centraal istasyonuna doğru bir yürüyüş yaptıktan sonra 06:30 trenine binerek uzun yolculuğumuzun ardından vagonlarda uyuya uyuya saat 8 küsürlerde üniversite köyüne (Louvain-La-Neuve Université) ulaşmayı başardık. Neyse ki bu sefer yanlışlıkla Fransızcası Leuven, Hollandacası Louvain olan diğer yere gitmemiştik.

Merve'nin arkadaşı Semih'in haftasonu ülke dışında olması nedeniyle ben onun odasında, Merve kendi odasında öğlen 1'e kadar falan uyuduktan sonra, 2 Türk kızla daha buluşup, yiyecek bir şeyler alıp göl kenarında piknik konsepti yaptık. 1 gün önce kızların GS Üniversitesi'nden arkadaşı Elbruz'un Beşiktaş deniz müzesi önünde kaldırımda yürürken bir minibüsün çarpması nedeniyle hayatını kaybetmiş olması, günün üzücü ve -kazanın oluş şekli nedeniyle- bir o kadar da şaşırtıcı haberi ve tartışma konusu oldu. Kendisine Allah'tan rahmet, yakınlarına sabır ve başsağlığı diliyorum.

Üniversite köyünde uzun saatlerimiz sıcak hava ve güneş altında mayışmakla geçti, saatleri 5 yaptığımızda biraz şehir turu yapmaya karar verdik. Zaten şehir (köy), bir üniversite, onlarca bar, kafe ve restoran, yüzlerce yurt binası ve bir tren istasyonundan oluşuyordu. Pazar günü olması nedeniyle çoğu dükkan kapalı ve ortalık biraz sakindi, yine de etrafta insan vardı. Çarşının sokaklarında dolanırken bölge ile ilgili detaylı bilgiler de edindim Merve'den.

Mesela normal yurtların yanı sıra, çeşitli konsept yurt binaları varmış. Orkestra yurdu, dans yurdu, Erasmus yurdu gibi yurt binalarında bütün bina söz konusu konsepte mensup kişilerden oluşuyor, ve binada sürekli o konseptle ilgili aktiviteler yapılıyormuş. Örneğini verdiğim 3 binada da gürültüden uyuyamama ihtimaliniz büyük.

Bir diğer konu ise öğrenci birlikleri. Yine farklı başlıklar altında toplanan bu birliklere katılımın çok özel şartları var. Başvurduktan sonra size verilen kabul kitapçığında verilen "görevleri" 30 gün içinde tamamlamak gerekiyor öncelikle. Bu görevler içinde sokaklarda çıplak koşmak, yerleri yalamak, 1 saat boyunca tavuk yürüyüşü yapmak gibi değişik aktiviteler var. Bu aşamadan geçenler vaftiz törenine katılıyorlar ve yaklaşık 30 tane birayı bir dikişte bitirmek zorunda kalıyorlar. Daha sonra ise geleneksel kıyafetleri olan pelerinlerine içtikleri bu biraları kusmak zorundalar. Tüm aşamaları tamamlayanların birer vaftiz annesi ile babası olup, grubun tüm haklarından ve avantajlarından yararlanabiliyorlar. Yalnız kusmuklu pelerin mezun oluncaya kadar yıkanmadan üyenin yanında olmak zorunda, bu nedenle çoğu odayı kokutmasın diye balkona asıyor pelerinleri...

Bira dolu üniversite köyünde vaktimizi doldurup fotoğraflar çekilip, güzelce kafamızı dinledikten sonra ben 19:00 treni ile Brüksel'e hareket ettim. Arada aktarma yaptığım Ottingenes istasyonunda duyulan ani ve heyecanlı, ama anlamadığım bir anonstan sonra peronda yanında durmakta olduğum raylardan bir anda deli gibi düdük çalan ve 120 kilometre hızla ilerleyen bir Intercity treninin transit geçiş yaparken benim türbülanstan raylara uçmamak için kendimi oradaki banklara atış halim ise dönüş yoluyla ilgili ayrı bir komik durumdu...

Saat 20:00'de Brüksel'e varıp yine çeşitli rötarlardan sonra 20:40'ta uluslararası trene bindim. Yol boyunca yaşanan duraklamalar ve aksaklıklar nedeniyle Utrecht'e varmamız 23:30'u, istasyonda yemek yiyip sonra bisikletle eve gitmem 00:30'u, uyumam 01:30'u buldu.

Pazartesi gününe sabahki Hollandaca dersini ekerek başladıysam da, geçen zamanım hiç de fena değildi özet olarak. Ayrıca bisikletimin Jaarbeurs'ta park halinde olduğu sırada apartmanımızın önündeki birçok bisikletin çalınmış olması da ayrı bir şans oldu benim için. Eğer benim de bisikletim evin önünde olsa muhtemelen çalınacaktı.

Brüksel'den haberler bu kadar. Brüksel'in bölümlerini gösteren haritayı sağ alt, yeni fotoğraf albümlerini ise üst köşeye ekliyorum. Yeni haftada da maceralar sürüyor. Takibe devam edin ;)

Okyanus

2009-09-25T01:34:00.003+03:00

Dalgalı ve sonsuz gibi...

Aynı buradaki günlerim gibi! Bu hafta nedense anlamsız bir yoğunluk içindeyim. Normalde haftada 3 gün olan ders programımız 1. dönemin sona ermesi yaklaştığından (yılda toplam 5 dönem var) haftada 5 güne çıkıp üzerine bir de Den Haag gezisi ve Utrecht merkezde yapılması gereken işler de eklenince bütün dengelerim şaştı.

Odamda yeni alınan bilimum şeyler (paket paket mendiller vb) poşetlerinin içinde sağda solda duruyor, pantolonlarım sandalyenin üzerine yığılı, cepleri dosyalanması veya atılması gereken kağıtlarla dolu, masamın üzeri ayrı bir dağınık, yıkanmış kuru çamaşırlarım Pazar gününden beri çamaşırlıkta, yapılması gerekenler yazılı post-it'lerim duvarlarda, ödevlerim birikmiş halde çantamda, yemeklerim yarım yarım buzdolabında, bulaşıklarım kirli kirli lavaboda bekliyor.

Bu süreçte evde durmamak içn her fırsatı değerlendiriyorum her zamanki gibi; ironik olan ise şu ana kadar gerek yemek, gerek alışveriş, gerekse de gece gitmek için Utrecht'te belli başlı 10-15 mekan dışında hiçbir yeri (gerçi zaten toplamda 100 tane falan vardır ama) keşfetmemiş olmam. Çoğu zaman tek başıma gitmek istemediğimden, bazen de "yeniliğe" cesaret edemediğimden küçük bir çember içinde koşturduğumu fark ettim bugün, çok sıkıcı.

Sıkıcı olmayan ise hafta boyunca süren atraksyonlar. Bütün şehir inşaata girdiğinden (evet burada da kışa doğru başlıyor yol kazma çalışmaları nedense) okula gittiğim geldiğim yolları bazen karıştırıyorum; bir de giderken sürekli sağdan, dönerken de başka bir rotanın sürekli sağından gidip sağ sıradaki binaları ezberlediğimden o iki yol arasındaki bağlantıyı bir türlü kuramamış, gittiğim yoldan dönmeyi asla başaramamıştım bugüne kadar.

Bu hafta Salı akşamı gördüğüm bir manzara sonucu artık gittiğim yolun dönüşünü ezberledim ve bir daha önünde akşamın 7'sinde bana öpücük atan onlarca travestinin olduğu TIR parkının önündeki yoldan geçmek zorunda kalmadım birkaç gündür, daha da geçmeye korkarım.

Bir diğer atraksyon ise duşa ayakkabılarıyla girip bütün evi çamur yapan Tayvan'lı çocuk ve tuvaleti pis bırakan yani Bulgar'ın leş sevgilisi olan çocuk ile ilgili çıkan temizlik tartışmaları oldu. Sonunda Weiche'ye bütün evi temizletip, Vlad'ı da temizlik hastalığımdan dolayı cinnet getirmekle tehdit edip olayları çözüme bağladım.

ING Bank'ın ATM kartımı göndermiş ama hala daha şifremi yollamamış olması ise ayrı bir problem olarak devam ediyor henüz.

Okulda da çok sakin bir hafta geçirdiğim söylenemez. Amerikalı ve biraz "jerk" olan iletişim dersi hocasıyla aramızda gergin dersler yaşanırken, kültürlerarası yönetim dersindeki başarılı proje sunumumuz ile güzel bir olaya imza atmayı da ihmal etmedik ilk defa. Grup çalışması nedeniyle bazı Fransızlarla iyi arkadaş olmuş olmam ve bazı diğer kıl insanların artık göze batıp tepki alacak kadar saçma hareketler yapmaya başlamaları da haftaya ses getiren sosyal konulardan.

Grupta Erasmus öğrencisi olmaya kesinlikle uygun olmayan tiplerle ilgili dedikodu raporunu pek yakında ayrıca vereceğim. Şu an buranın kuruötesi havasının ciğerlerimi kurutması nedeniyle yazıyı uzun tutmamaya çalışıyorum.

* * *

Den Haag'a gelelim. 1 küsür saatlik hızlı Intercity NS yolculuğunun ardından şehre varıp okuldakilerle buluşup ilk iş olarak dersimizin bir parçası olan Mauritshuis'i ziyaret ettik. Hollandalı ünlü ressamların yüzyıllar önce yaptıkları tablolara hayran kaldım. O kadar iyi restore edilmişlerdi ki, hepsi de ilk günkü canlılıklarını koruyordu. Amsterdam'daki bayık müzeden sonra, bu küçük ama işlevsel, ve bir o kadar da etkileyici müze çok hoşuma gitti.

Tur rehberimiz olan bayanın da oldukça sevimli ve ilgili olmasıyla bazı "masterpiece" eserler hakkında daha çok detaya sahip olduk. Aile tablolarının çoğunda ön planda bir köpek resmi olması, o yıllarda yapılan insan resimlerinin tamamının kahverengi gözlü olması, çoğu tablonun birden fazla sanatçı tarafından ortaklaşa yapılıyor olması (elleri el uzmanı, yüzü yüz uzmanı, arka planı doğa uzmanı boyuyormuş), doğa ve hayvan resimlerinin farklı zamanlarda farklı nesnelerden alınan taslakların birleştirilmesi sonucu yapıldığı ve bu nedenle örneğin bir boğanın vücudunun 8, boynuzlarının 5, dişlerinin 2 yaşındaki hali gibi görünmesi, tabloların ultraviyole ve x-ray'de incelenmesi sonucu çeşitli bilgiler elde edilmiş olması önemli ayrıntılar arasında yer alıyordu.

Ayrıca meşhur İnci Küpeli Kız'ı da görerek havamıza hava kattık müzede :) Müzenin sembolü olan bu eserle ilgili ilginç olan şey ise, -eğer dikkatli bakarsanız- kızın kaşları ve burnunun aslında çizilmemiş olduğu. Parlak bir dudak, inci küpeler ve gözleri ile dikkat çeken bu tablo, kafamızda bu güzelliğe yakışır bir burun ve kaşlar hayal etmemize ve resmi bir bütün olarak görmemize neden oluyor. İncelemenizi tavsiye ederim.

* * *

Müze ziyareti bittikten sonra istikamet plaj oldu. Miami'den fırlamış kadar renkli ama bir o kadar da sakin ve kibar sokaklarıyla Den Haag, Scheveningen'deki sahil şeridi ile de ayrıca büyüleyiciydi. Okyanusun dalgaları ve rüzgarları ile oturup kafamı dağıtmadan önce haftanın 4. Burger King öğününü yiyerek bir sağlık skandalına imza attım. Daha sonra kendimi Scheveningen sokaklarına atıp sahil kasabasını gezdim, Fransız kızlarla kıyı boyunca yürüyüp bungee jumping kulesine çıkıp fotoğraflar çektim. Muhtemelen özlemini duyduğum denize kavuşmuş olmamdan, ve açık denizin havasından etkilenmiş olmam nedeniyle oradan hiç ayrılmak istemedim. Hava bulutluca olmasına rağmen herkes Utrecht'e döndüğünde ben hala daha kumsalda oturup müzik dinliyordum.

Bu okyanus konsepti beni hüzünlere sürükledi açıkçası, bir hayli tuhaf hissettim kendimi çöl gibi koca kumsalın ortasında yalnız otururken. Önceki Poema gecesinden kalma ve 3 saatlik uykuyla idare ediyor olduğumdan Den Haag şehir merkezine dönüp biraz daha turlandıktan ve meydanda bir bira içtikten sonra trene atlayıp, yol boyunca uyuklayarak eve vardım.

Nedense Den Haag beni oldukça etkilemiş, ve ayrıca da İzmir'i hatırlatmıştı her adımında. Sanırım bundan dolayı eve dönmüş olmak içimi daraltmış olduğundan ilaç almadan uyuyamadım bütün yorgunluğuma rağmen. Bu kuru hava sorunsalı da canımı sıkıyor ciddi şekilde, sağa sola ıslak havlular asıp kap kap sular koyuyorum ama nedense içerisi sürekli olarak kuru, anlayamıyorum.

* * *

Neyse, geceyi ve okuldaki Perşembe gününü de atlattıktan sonra, artık son 3-4 tanesini yaşadığımızı bildiğim bu güneşli günde hemen eve dönüp tıkılmayayım diye Kanaleneiland'daki göçmen çarşısını turladım. Fiyatlar genel olarak dengesiz, ama oldukça çeşitli şeyler gördüm. Bazı şeyler almak için iyi bir yer olabilir hafiften kıro bir konseptte olsa da.

Evde dinlenip yarım kalan yemeklerimden yedikten sonra haftasonu Merve'yi ziyaret etmek üzere Brüksel'e tren bileti almak için Utrecht Centraal Station'a gittim. Normalde Utrecht-Rotterdam hattını izleyen Intercity Benelux hattı, söz konusu rayların bu haftasonuna özel olarak bakıma girecek olması nedeniyle hizmet vermeyeceğinden, Roosendaal isimli bir yerden aktarma yapmak suretiyle 3 küsür saatte varacağım Belçika'ya, hadi hayırlısı...

Kimsenin bu gece bir program yapası gelmediğinden ev oturmasına Beste'ye uğradıktan sonra eve döndüm.

Yarın alışılmadık şekilde okul var, ayrıca oturma iznimizi almak için öğleden sonra belediye sarayına gitmemiz gerekecek. Akşam ise Hollanda Film Festivali ile ilgili kutlamalar Utrecht meydanında vuku bulacak. Ayrıca Oktoberfest'e giden ESN öğrencileri de yarın akşam hareket ediyorlar.

Anlayacağınız hafta hareketine devam ediyor, haydi hayırlısı. Durmak yok, yola devam ;)

Zaman Geçiyor !

2009-09-21T21:25:00.000+03:00

4. Haftayı da doldurduk...

Türkiye'den Blogger'a erişimde kaynaklanan sıkıntılardan dolayı blog sayfalarını görüntüleyememeniz normal bir durum. Bu nedenle ben de yazmak için birkaç gün bekledim. Sorunun kısa zamanda çözülmesi bekleniyor. Başarılar diliyorum...

Geçtiğimiz haftasonu tatilini (Cuma-Pazar) de bitirdikten sonra buradaki 4 haftayı tamamlamış oldum. Haftasonundan beri evcil zamanlar geçirdiğimi söyleyebilirim. Artık yerime yurduma alışmış olacağım ki, Perşembe akşamını Pierre'e ev oturmasına giderek, Cuma'yı ise Beste ve arkadaşlarıyla ev ve ev dolaylarında geçirdim. Cuma akşamı Maastricht'ten Beste'nin 2 arkadaşının gelmesiyle zamanımızı dışarıda küçük bir Utrecht turu yaparak ve meydandaki bir mekanda oturup serinleyerek Türkçe sohbet ve muhabbet içinde geçirdik. Bu sırada masaya gelen ve sadece Dutch konuşan garsonla bir şekilde anlaşmam ve hatta olayın tercümesini yapmam da ayrı bir şaşırtıcı olaydı.

Cumartesi günü 4'lü grup olarak Utrecht Centraal'de buluşup bir haftasonu klasiği olarak Amsterdam Centraal'e hareket ettik. Gündüz şehri turlayıp, iamsterdam'da bir dolu fotoğraf çekildikten sonra akşamüstü birkaç yıldır Almanya'da yaşayan ilkokul arkadaşım Burak ile buluştuk. Akşam gruba Yakut'un da katılmasıyla tam bir nostalji yaşandı diyebilirim. 13 senedir birbirlerini tanıyan ve farklı yerlerde yaşayan 3 insan, Avrupa'nın bir şehrinde buluşmayı başarabilmişti.

Güzel muhabbetlerden, çılgın Amsterdam sokakları turlarından ve Kasım'da birlikte Almanya'yı ziyaret etme planını yaptıktan sonra saatlerin ilerlemesiyle Utrecht'te kaçak bindiğim tramvayı kaçırmamak için geceyarısından önce dönüş trenine bindim ve evime vardım.

Haftasonuna dair önemli noktalar, Salı akşamı yakalandığım ve hala kurtulamadığım soğuk algınlığına rağmen gezmeyi ihmal etmemem, üstüne üstlük Ekim'de Belçika'yı ve belki de Berlin'i; Kasım'da batı Almanya'yı; Aralık'ta İspanya, İtalya ve Paris'i; Ocak'ta ise İsviçre'yi ziyaret etmek üzere kendimce bir çılgın seyahat planı oluşturmuş olmam. İnşallah işler yolunda gider ve görmeyi istediğim her yere gidebilirim...

Pazar günü ise tam bir ev insanı oldum. Odayı süpür, yerleri sil, AlbertHeijn'da çılgın alışverişler yap, yemek yap, bulaşık yıka, ödev yap, banyo yap şeklinde odada uyumak dışında her şeyi yaparak sabahı ettim adeta. Alışveriş ve yemek konusunda burada kendimi aşmış bulunuyorum. Her ne kadar hala daha tencerem ve tavam olmasa da, geçen gün akşam yemeklerinde çorba, makarna, salata; bazen köfte, fırında patates, bezelye, pilav gibi daha yaratıcı yemekler; kahvaltılık olarak peynirli salamlı sandviçler, corn flakes'ler hazırlayıp yemeyi ihmal etmiyorum. O kadar çok malzeme almaya başladım ki, mini buzdolabında sahiplendiğim raf sayısını 3'e, mutfakta sahiplendiğim dolap sayısını 2'ye çıkardım!

Yemek konusunda biraz geleneksel takılıp, içecek ve tatlı konusunda çeşitliliğe ve tropikliğe ağırlık veriyorum. Mikrodalga fırında cam su bardağında su kaynatıp Russian Earl Grey çayı, kremalı kahve gibi sıcak içecekler hazırlamak adeta büyük birer başarı gibi gelmeye başladı son zamanlarda. Bir heves ve zevkle yapıyorum bu "yokluktan mucizeler yaratma" işlerini. Sonra da oturup halime gülüyorum, zaman zaman İstanbul'da Meriç'le kettle'ın düğmesine git sen bas yok hayır git sen bas diye tartışma yapıp sonra da inada bindirip çay kahve içmeden oturduğumuz zamanları hatırlıyorum :)

Zaten İstanbul muhabbeti ayrı bir dava, o konulara tekrar girmeyeceğim şimdi...

Bugün ise yine okul yoğunluklu zamanlar geçirdim. Tamamlanması gereken projeler ve takip edilmesi gereken dersler ile başladım Pazartesi gününe. Dün gece neredeyse hiç uyuyamamış olmam ve akşam saat 8'den itibaren enerjimin tükenmiş olması nedeniyle, Utrecht'teki yemek yeme ve sinema faslına katılım gösteremeyerek evde takılıyorum. Yarınki İşletme İletişimi dersi için de yapılması gereken şeyler var bu gece.

Zaten bu hafta ders programı pek bereketli geldi, her gün okul var resmen. Ayrıca Çarşamba günü Den Haag'a gezi, Cuma günü ise belediye sarayına krallığa (eyalete) kaydolma ziyareti düzenlenecek. Böylece haftasonuna kadar yoğun bir koşturmaca içinde olup 5. haftayı da hoop diye bitireceğiz fark etmeden.

E malum zaten 7. haftanın sonunda yarıyıl tatiline giriyoruz, yani Ekim'in 14'ünden 30'una kadar boş zamanımız olacak. O günler için de çeşitli planlarım var şimdiden, zamanı geldikçe ve programlar kesinleştikçe buradan paylaşacağım.

Fark ediyorum da, iki saate bakışım arasında yarım saat geçiyor. Eskiden çok daha sık bakardım saate, ya da zaman daha çok yeterdi bana bir şekilde. Bilmem...

Görüşmek üzere, değerli zamanlarınızı iyi kullanın!

Okula Çare Poema, Poema'ya Çare ?..

2009-09-17T01:51:00.000+03:00

Resmi maillerden köpüklü biralara...

Pazartesi akşamı evde oturup, ABN konusuyla ilgili okula zehir zemberek bir mail döşedim. Mailin bir kopyasını da facebook notlarıma koydum hatta. Genel olarak uluslararası ofis'in bizi yanlış bilgilendirdiği, konuyla yeteri kadar ilgilenmediği ve bizi zor yollara sokacak şekilde yönlendirdiğinden bahsettim. Evet, belki biraz suçlama içeriyordu ancak yazdıklarımın tamamının gerçeklerden ibaret olmasının yanı sıra, okul benle aynı gerçekçiliği göstermemiş ve ING'de hesap açmanın ne kadar kolay olduğunu belirtmemişti. Ayrıca bahsettiğim işlem ücretleri ve paramızı hala daha alamamamız durumu da hepimizi mağdur eden can sıkıcı durumlardı.

Bunun üzerine bütün uluslararası öğrencilerin de kopyasını alacak olduğu bu maili uluslararası ofis'in mailbox'ına bir meteor gibi düşürdüm. Pazartesi günkü okul gelişmelerinden ve eve dönüp yemek ve ödev yapmamdan sonra Salı sabahı uluslararası ofis 3 farklı mail atarak olaya müdahale etmişti.

Birinci mail, suçu tamamen bankaya atıp kendilerini aklamaya çalışan genel bir mail, ikincisi hesaplarını ING'de açmak isteyeceklerin bana başvurmalarını tavsiye eden ve akılları sıra başıma insan sarıp beni kızdıracaklarını sandıkları bir diğer genel uluslararası öğrenciler maili, ve üçüncü mail ise bana "terbiyesiz ve nahoş" diyen ve beni böyle bir maili tekrar yazmamam gerektiği konusunda açıkça tehdit eden bir maildi.

Bunun da altında kalmayıp söylediklerimin arkasında durduğumu, hatayı kabul etmeleri gerektiğini ve mağduriyetimizi görmelerini belirten bir cevap döşedikten sonra, beni tehdit edemeyeceklerini, gerekirse tekrar böyle bir mail gönderebileceğimi ve bunu okul yönetimi dahil kimseyle paylaşmaktan da sıkıntı duymadığımı belirttim.

Bu olayların ardından önce Salı akşamı bize Cuma günü elden nakit olarak 250 € ön ödeme yapacaklarına dair bir mail geldi. Mailde yine banka hesapları konusunda öğrencilerin benimle iletişim kurmaları gerektiği yazıyordu. Ben de memnuniyetle onlara yardım edeceğimi söyleyerek, bir daha tam olarak bilmedikleri konular hakkında insanları yanlış yönlendirmemeleri gerektiğine dair onları uyaran bir mail attım tekrardan güzelce.

Bu kavga devam ediyor ve paralar yatana kadar da devam edecek diyebilirim. Son olarak bugün ABN ile gerekli anlaşmaların sağlandığı ve onların çok kısa zamanda mail yoluyla bizlerle iletişime geçecekleri söylendi. Bankanın benden nasıl bir cevap alacağını henüz tahmin edemiyorum, ancak isterseniz bugüne kadar yaşanan mail furyasının tam metni için bu linki takip edebilirsiniz.

*****

Pazartesi gününü aksiyonla kapatıp Salı günü iyice gerilim yaşayınca, Poema'daki International Drink gecesi öncesi evde kendim drink'ler yaparak bahsettiğim mailleri yazdım. Poema'daki gece her zamanki gibi müziğin ve biraların berbat oluşu nedeniyle çekilmez bir şekilde başladı, ancak komşum Michael'dan oranın normalde Utrecht'in en iyi ses sistemine sahip club'ı olduğunu duymam ve onların mekanı kapatarak özel DJ Set konserleri verdiklerini öğrendiğimde sorunun sadece bizim "Spice Girls" çalan DJ'imizde olduğuna kanaat getirdim.

Gecenin ilerleyen saatlerinde Finlandiya'lı çok şeker bir kız olan Tiina ile tanıştığımda mekan daha çekilir bir hal almıştı. Bir de bize İstanbul'a sık sık gelen ve arkadaşları Kemerburgaz, Kanyon, Akmerkez, Metro City, Polonezköy gibi yerlerde oturan ve her gelişinde club club gezip İstanbul'a bayılan Alman genci Matthias'ın da katılmasıyla ortam oldukça eğlenceli bir hal aldı. Matthias gece boyunca Reina'nın çok daha güzel ama Joker'in hepsinin en iyisi olduğunu söyleyip durdu. Önümüzdeki dönem İstanbul'a gelirse çok eğlenceli olabilir diye düşünüyorum. O da Vivian gibi Hamburg'lu çıktı. E tabi, su/deniz kenarı kültüründen gelen insanlar oldukça samimi oluyorlar ne de olsa. Aynı durum Helsinki'li Tiina için de geçerli.

Gençlerin beni saatin 4'lerine kadar içerde tutup bir sürü şey içirmesinin ardından bisikletlere atlayıp eve döndük ve Çarşamba dersimin olmamasından faydalanarak öğlen 2'ye kadar uyudum. Daha sonra merkeze giderek önce Tiina ile yemek yiyip gezdikten sonra, onun Zuilen'deki evine gitmesi gerektiğinden tesadüfen orada olan Beste ile görüşüp Avrupa dedikodusu yaptıktan sonra dönercide oturan Türk gençliği arkadaşlarıma katıldım.

Yarın Hollanda'ca dersi ve Kültürelarası Yönetim dersinin proje çalışmasını yapmak için okulda bulunacağım. Havalar ciddi şekilde soğumaya başladı. Böyle giderse 1 haftaya kar falan yağacak diye korkuyorum. Neyse ki binalar şimdilik iyi durumda.

Bu arada acaba ne zaman okula otobüsle gitmeye başlayacağım derken apartmanın altında aylık otobüs abonesi Pierre ile karşılaştım. Kendisine sıfır ve katlanır bir bisiklet almış 120 € vererek. Dedim keşke ben de böyle bir şey yapsaydım, dönerken de katlar uçağa atar İstanbul'a getirirdim çok da güzel olurdu, hem param da boşa gitmezdi. Neyse ki şimdiki bisikletimden gayet memnunum. Ayağımı yerden kesmeye ve beni otobüs masrafından kurtarmaya yetiyor, o nedenle çalınmadığı sürece bisikletimden şikayet etmeyeceğim :)

Bugün Tiina ile konuşurken artık insanları geldikleri ülkeye göre bazı genellemelere koyabileceğimizi düşünmeye başladım. Gerçekten de Fransızlar, İspanyollar, Kuzeyliler, Almanlar çok ayırt edici davranış modelleri sergiliyorlar. Bir de bugün biz hep beraber yiyip güzel vakit geçirelim diye dördümüze birden Albert Heijn'dan meyve alıp getirmiş olan dönercinin ortağı Cumhur abi gibi Türk'ler var tabi... Bu konudaki şimdiye kadar edindiğim ülkesel izlenimleri bir ara paylaşacağım daha netleştirince.

Ancak şunu da net olarak anladım ki, Hollanda dünyanın tek örneği bazı konularda. Aralarında binlerce kilometre ve derece olan İstanbul ve Helsinki'de ortak olduğunu fark ettiğimiz birçok şey, burada tam aksi. Neyse, gün gelir kuzey ülkelerini de ziyaret etme fırsatı bulursam daha iyi karşılaştırmalar yaparım muhtemelen.

Şimdilik yine yeni bir gezi planı çıkarttım kendime. Bakalım pek yakında Avrupa'nın diğer ülkelerine uçmak ve belki de Türkiye'ye küçük bir ziyaret düzenlemek gibi bir imkanım olabilecek mi?..

Bankacılık Macerası

2009-09-14T14:42:00.000+03:00

Anlamsız ıkıntılar arasında çabalamalar...

(14:20)
Şu anda Neude’den okula doğru giden otobüsteyim. Bugün okula iş yoğunluğu nedeniyle bilgisayar ile gidiyorum. Neude (Utrecht Centraal Postkantoor) bölgesinde bulunma sebebim ise açılmak bilemeyen banka hesdaplarımızla uğraşmak içindi. Bildiğiniz gibi gelmeden önce garantörlük parası olarak bir bloke hesaba binlerce Euro yatırmıştık ve bize buraya geldiğimizde geri ödeneceği söylenmişti. Daha gelmeden “Hollanda’da bir banka hesabı açmak çok zor” diye deliler gibi gözümüzü korkutup, ABN Amro bankası ile “anlaşmalı ve daha kolay hesap açabileceğimiz” vaadiyle çeşitli belgeler imzalatmışlardı. Geleli neredeyse 1 ay olacak, öğreniyoruz ki hesap açma işlemi ayın 25’inde belediyeye kayıt yaptırıp oturma iznimizi almamızla yürürlüğe alınacak ve o tarihten itibaren 2 hafta sürecekmiş. O zamana kadar okulda kalan paramızı muhtemelen banka ve okul işleterek karını aralarında paylaşacak, daha sonra da 20 € hesap açılış ücreti, her 3 ayda bir de 7 € işletim ücreti kesip hepten kara geçecekler. Bu ülke resmen sağdan soldan kırparak zengin oluyor, başka açıklaması yok.

(14:35)
Şimdi okula vardım ve sınıftaki yerimi aldım. ING (nam-ı diğer “i-ne-ğhe”) 5 dakika içinde pasaportumun fotokopisini ve öğrenci belgemin fotokopisini alıp, 2 imza attırıp 1 hafta içinde kartımı göndereceklerini bildirdi. Üstelik hiçbir işlem ücreti de alınmıyormuş öğrenci hesaplarından. Resmen sinir stres yarattım şu anda. Buradaki uluslararası ofis her şeyi o kadar abartıyor ve zor olduğunu zannediyor ki onları Türkiye’deki bürokrasinin içine atıp “çıkın bakalım işin içinden” demek istiyorum. Burada gerekli belgelerin varsa ve karşındaki insanı ne istediğine ikna edersen kolaylıkla başaramayacağın hiçbir şey yok.

Az sonra Intercultural Management dersimiz başlayacak. Bakalım bu banka işi nasıl sonuçlanacak. Yarın okulla ABN ile yaptığım bütün sözleşmeleri iptal edeceğim. Gelişmelerle tekrar karşınızda olacağım :)

Üçüncü Pazar

2009-09-14T02:07:00.001+03:00

Burada geçirdiğim üçüncü haftasonum da sona erdi...

Bu Pazar güne saat 14:00'te uyanarak başladım. Zaten planım da daha erken kalkmak değildi. Çünkü evde yiyecek bir kırıntım bile yoktu ve mahallemize özel promosyon yaparak bundan sonra Pazar günleri de açık olma kararı alan büyük süpermarket AH, saat 16:00 ile 21:00 arası açık olacaktı.

2 saatten fazla süre internette, evde ve terasta oyalandıktan sonra bisikletime atlayıp tüm açlığımla süpermarkete daldım. İlk defa ciddi bir alışveriş yapacak, kendime yemek hazırlamamı sağlayacak bir sürü şey alacak ve haftalarca para harcamadan aç kalmayabilecektim. Ne yazık ki süreç bu kadar kolay olmadı. Bisiklette taşıyacileceğim maksimum yükü hesaba katarak alışveriş arabası yerine sepet almayı akıl ettim ve reyonları dolaşmaya başladım.

Burada genel olarak 3 kategoride gıda mevcut. Birincisi tamamen çiğ ve ayrı malzemelerden oluşan, yani Türkiye'de alışık olduğumuz gıda grubu. Etini sebzesini ayrı ayrı alıp kendi yemeğinizi kendiniz pişiriyorsunuz. Sebze ve meyveler de bu kategoriye dahil olduğundan kendime Granny Smith elmalar, çekirdekli mandalinler, bir kutu Hollanda çileği, bir salkım domates, bir kilo limon küçüklüğünde patates ve bir paket karışık yeşillik aldım. İkinci kategori ise yarı hazır gıdalar. Bunlar genellikle mirodalga fırında veya normal fırında 5 ila 30 dakika arası sürelerde pişirebileceğiniz paketli yemeklerden (salata, makarna, pizza, daha sulu yemekler vb) oluşuyor. Bu kategorideki çoğu yemeğin eti domuz eti olduğundan ve ben zaten dana hariç hiçbir eti yiyemediğimden sadece tavuklu ve vejetaryen sınıfınfaki yemeklerden alabiliyorum. Birkaç gün idare edecek kadar bir şeyler aldım. Ayrıca henüz tencere ve tavam olmadığından, zilyon tane harç, sos ve katkıya sadece ağzım açık olarak bakmakla yetindim. Ne kadar da çok çeşit var Tanrım! Bunların hepsini denemek baya uzun zaman alacak, neyse ki Hollanda'nın pek geleneksel bir mutfağı olmadığından, süslemeleri dışında çoğu aşina olduğumuz Asya ve Akdeniz yemeklerinden oluşuyor bu gıdaların...

Üçüncü kategori ise tam hazır gıdalar. Sanırım çeşit olarak daha çoklar. Hamur işleri ve tatlılar başı çekiyor. Kendime biraz abur cubur, biraz da hamur veya toz karışımı halinde olmayan ve pişirilmesi de gerekmeyen hazır ekmeklerden aldım bu reyondan. İçecek olayı ise ayrı bir konu. Ice Tea'nin gazlısından light kolanın kafeinsizine, hatta limonlu Coca-Cola'ya kadar her şey mevcut. Alkollü içkiler dehşet ucuz. Pek marka olmayan büyük bir şişe şarabı 2 €' dan, dörtlü Carlsberg birayı 3 €'dan alabiliyorsunuz. Sepetim ağır çektiğinden daha detaylı inceleme yapamadım kollarımın sağlığı açısından...

Son olarak temizlik malzemelerimi (eldiven ve mop) almaya giderken aklıma evde tuzumun ve biberimin bile olmadığı gelip, bu ikisini alıp yanına da fesleğen ekleyerek reyonlarda ilerledim. Bir de ne göreyim? Türk ürünleri reyonu... Zaten bizim bölge göçmen bölgesi ve alışveriş yapan ve markette çalışan çok Türk var, ama kalkıp da bir zincir süpermarkette üzerleri tamamen Türkçe yazılı Knorr mahluta çorbası, yayla çorbası, konserve Sera bamya, ÖzDöner dürüm ekmeği gibi ürünler satılacağı pek aklıma gelmezdi. İleride Türk ürünlerinin hasretini çektiğimde alırım diye düşünerek alışverişimi tamamladım ve eşyaların üçte birini sırtıma, üçte ikisini de bisikletin direksiyonunun iki yanına asarak bir heyecan eve vardım. En sevdiğim şekerler olan Skittles'dan da koca bir paket almayı ihmal etmemiştim.

Evde kendime buzdolabında bir raf, mutfakta da bir dolap edinerek oraları kendi yiyeceklerimle doldurdum. Böylece odamdaki gereksiz kuru gıda dağınıklığı da gitmiş oldu. Dolabın köşesinde evin önceki kiracılarından kalan ve kimsenin ilgi göstermediği porselen IKEA tabaklarını da yıkayıp nüfusuma geçirdikten sonra pişir-ye pizzamı fırına koydum ve çamaşırlarımı yıkamaya attım bir yandan. Artık evin tüm alanlarını kullanabiliyor olduğum için kendimi odama daha az hapis ve eve daha aşina hissediyorum. Bu nedenle daha rahatım birçok konuda.

Yemekten sonra ise temizlik furyası sardı beni. Kendi aldığım mopla odamın yerlerini bir güzel silip (kovanın sıkma aparatı olmadığı için hala eldivenli ellerimle sıkıyorum çamaşır sulu mopu) hızımı alamayıp evin mopuyla da ortak alanları temizledim. 15 gündür temizlik yüzü görmemiş beyaz seramik yerlerin halini düşünmeyi size bırakıyorum. Özellikle de mutfak alanı kısmını... Bu arada bizim Koreli de başımda dikilip nereyi neyle temizlemeye çalışıyorum diye öğrenmeye çalışmayı ihmal etmedi ama, İngilizcesi o kadar kötü ki çocuğa Domestos tarzı şeyi sulandırarak yerleri silmek için, sulandırmadan da tuvaleti temizlemek için kullanabileceğini bir türlü anlatamadım. Ayrıca Mira ile olan konuşmalarımda da kendisine bir şeyler söylediğimi zannedip anlamayarak okey, okey demesi de ayrı bir komediydi. Bu insanlar nasıl Erasmus'a katılıyor, okulda nasıl hayatta kalıyor anlamıyorum. İspanyollarda da aynı şekilde İngilizce sıfıra yakın. Bilmiyorum...

Temizlikten de sonra yine internet ve daha sonra terasta soluk alma faslından sonra, Ekonomi ödevimi -hatta hiçbir ödevimi- yapamamış şekilde yatağa atmış buldum kendimi (şu an yani)
Sanırım dünün yorgunluk (özellikle de kafa şişmesi) yankıları hala sürüyor. Yankı demişken, yeni fark ettim ki çoğunlukla yalnız olduğumdan ve kimseyle konuşmadığımdan odada bir ses olsun diye sürekli müzik açıyorum ve bu bir bağımlılık haline geldi. Müziksiz odada duramamamın yanı sıra, az kalsın tuvalete de i-Pod'umu alıp Türkçe şarkılar veya Lounge müzik açarak gideceğim. Tuhaf resmen... Şimdi de internetten PowerTurk 90'lar yayınını dinliyorum. Bu aralar saran 90'lar hevesi nedir onu da bilemiyorum. 00'ları bitirmek ve 10'lara girmek üzereyiz belki de ondandır. "Şuuuu hayaattta nelerr oluyooooorrr" :P

Dünkü gelişmelere gelince, Cuma gecesi ev oturmasına diye krallığın kuzeyinde kalan Zulien şehrine bisikletle gidip döndüğümüz için Cumartesi günüm yine öğleden sonralara kadar uyuyarak geçti. Uyandıktan sonra evde takılıp saat 4 cıvarı evden çıkarak Amsterdam'a hareket ettim.

Bu arada yabancı öğrenciler cephesinde de tuhaf gelişmeler yaşanıyordu. Günlerdir şaşırtıcı şekilde çok duyduğum polis ve ambulans seslerinden anladığım kadarıyla mahallemizde süren kaotik ve polisiye durumlardan üst komşum Pierre de nasibini almıştı. Fransız plakalı arabasına kapısını kanırtmak ve camlarını kırmak suretiyle hırsız girmiş, müzik sistemini çalmıştı. Çocuk uyanıp arabasını gördüğünde resmen şok geçirmiş. Arabayı gördükten sonra mı polisi aramış, yoksa uyandığında zaten araba çekilmiş miymiş onu tam anlamadım ama burada araba üzerinde bir suç oluştuğu zaman ne olursa olsun araba kriminal incelemeye alınmak üzere polis garajına çekiliyormuş. Çocuk bir de onların parasını ödemiş işi yokmuş gibi... Geçmiş olsun.

Bir diğer Fransız genç ise domuz gribine yakalandığının anlaşılmasıyla evinde karantina altına alınmış. Burada domuz gribini normal bir grip olarak gördükleri için hastaneleri falan işgal ettirmiyorlar hastalara, ilacını verdiklerini eve yolluyorlar. İyi de kızın 4 tane ev arkadaşı var, onlar ne olacak ya? Bizimki neyse odasına kimseyi sokmayıp, duşa tuvalete falan gireceği zaman kapıları peçetelerle tutarak açıp, dokunduğu her yeri dezenfekte ediyormuş ardından. 1 hafta sonra hastalıktan kurtulup okula gelecekmiş. Neyse ki kız duyarlı çıktı da sağı solu hasta etmiyor. Yine de anlamış değilim bu evde karantina konseptini.

Amsterdam'a gelince; şehir her zamanki gibi cıvıl cıvıldı. Günışığı süresince sokaklarda turlayıp, günbatımına doğru Yakut'la buluşarak kanallarda tekne turuna katıldık. 1 saat kadar önemli kanalları gezip, fotoğraflar çekip, kanal kenarındaki dehşet zengin evlere dibimizi düşürdükten sonra tekrar şehrin iç kısımlarına doğru yürüdük. Sonrasında ben öğlenden beri şehir turu yapan okuldan gruba katıldım. Sakince bir barda vakit geçirdikten sonra Nancy'nin club ısrarları üzerine çevrede turladıktan sonra, 15 € vermemizin ve takım elbise gitmemizin gerekmediği bir club bularak oraya girdik. Saatin 3'üne kadar tepinip insanların çıldırmalarını izlerken, İngiliz turistlerle tanışıp onları Utrecht'e davet etmeyi de ihmal etmedik.

Gecenin sonunda Amsterdam'ın büyüsü ve içkileri ile çarpılmış halde kimse kimseye derdini anlatamadığından sokaklarda bağıra bağıra birbirimizle iletişim kurmaya çalışıp, patatesçi (fıstık ezmeli ve soğanlı kızarmış patates yediler) ve pizzacıda yemek molaları vererek saat 4'te merkez istasyona ulaşıp 4:17 trenine bindik. Diğer kısımlar çok dolu olduğu için first class vagonuna geçip orada kaçak olarak oturup, dışarıdaki tuvaletler paralı diye trenin tuhaf tuvaletine girerken de saçma saçma fotoğraflar çekilip 40 dakika sonra Utrecht'e vardık. Utrecht merkezden yağmur altında bisiklet sürerek sabah 6'ya doğru eve varıp uyumayı başardım.

Sonuç olarak oldukça hareketli, renkli ve verimli bir haftasonu geçirdikten sonra "tatildeyim" moduma devam ederek uyumak üzereyim şimdi. Tatil ruhumdan kurtulsam fena olmaz, zira derslerin ciddiye binmesinin yanı sıra b hafta okulda resmi işler de cak. Sınavlara kayıt olmamız, kontrat beyanında bulunmamız falan gerekiyormuş. Bir ara okula el atmak gerekiyor resmen :)

Neyse, 09:30'da kalkıp gerekenleri yapacağım merak etmeyin...

Ortaya Karışık

2009-09-11T18:22:00.002+03:00

Tüketici Hakları, İnsan Olmak, Fransızlar, Plan Yapmak, Çamaşır Makinesi vb...

Dün, yani Perşembe günü okulda Hollandaca dersimiz güzel geçti. Katılımcılar arasında en iyi performansı gösterenlerden biriydim. Ders saatin 2'sinde bitince, tek başıma kampüste biraz turlayıp birkaç kartpostal ve zarf, birkaç sayfa kağıt aldıktan sonra eve döndüm.

Perşembe benim için acıkma günüydü nedense. Bütün gün ne bulduysam yedim diyebilirim. Çoğu da zararlı, çöpten şeyler. Geri döndüğümde kilomun ve kolesterolümün ne olacağını çok merak ediyorum açıkçası... Bunun yanı sıra Perşembe, Hollanda'nın alışveriş, Utrecht'in ise öğrenci günü. Yani bu günde dükkanlar saat 5 yerine 9'da kapanıyor, daha sonra da gece hayatı başlıyor hareketli bir şekilde.

Fırsattan istifade evdeki oyalanmalarımı tamamlayıp, havanın da güzel olmasından faydalanarak bisikletime atlayıp şehir merkezine gittim. Burada beni oldukça önemli görevler bekliyordu. İlk önce bisikletçiyi bulup balansı bozuk olan ve kendi kendine frenleri devreye sokan arka tekerleğimi bedavadan tamir ettirdim. Jant tellerini sıkarak tuhaf bir onarım yaptı adam, umarım tekrardan bozulmaz.

Bir sonraki durağım postane (Postkantoor Utrecht) oldu. Oradan pul alıp kartpostallarımı zarflayıp postaya verdim. Bu da benim için oldukça önemli bir andı diyebilirim, zira ilk defa bu kadar duygusal ve nostaljik bir postahane anı yaşadım 2009 yılının 20 yaşımda :) Ayrıca postane binası başlı başına bir tarihi eser, zaten Utrecht'in tam da merkezinde yer alıyor. Binanın fotoğrafını ekliyorum buraya da. Orada bulunmak ve 2500 kilometre öteye dijital olmayan, somut bir şeyler gönderiyor olmak bana yoğun duygular yaşattı gerçekten. Umarım postalarını alanlar da aynı yoğun duyguları yaşarlar :)

Postaneden sonra Selin ve Aylin'in karşı köşedeki dönercide olduğunu öğrenip onlara katıldım. Ne yazık ki burada döner, hindi eti gibi tuhaf bir etten ve ekşi baharatlar kullanılarak yapılıyor, bu nedenle hiç beğenmedim. İçine koydukları plastik benzeri salata malzemelerinden de nefret ediyorum burada. Her "salata" konseptinin içinde parlak yeşil ama tatsız tuzsuz saçma sapan şeyler var.

Sonrasında kızlardan ayrılıp Hema'nın yolunu tuttum. Oradan iki hafta önce aldığım ve 22 € bayıldığım bisiklet yağmurluğu, daha ilk yağışlarda kollarımı ıslattığı için tüketici masasına gidip fişimi göstermek suretiyle ürünü iade ettim. Kızın giyilmiş olduğunu söylememe rağmen ürünün paketini açıp bakma ihtiyacı bile duymaması, ayrıca kredi kartıyla ödediğim şeyin iadesini nakit olarak yapmaları oldukça çarpıcıydı.

Kredi kartı demişken, o konu başlı başına bir sorunsal burada. Fransızlara sordum, onlar da hiç nakit kullanmazmış neredeyse. Burada ise en büyük süpermarketlerde bile kredi kartı geçmiyor. Nedenini bilmiyorum, hepsinin POS makinesi falan var, ama sadece banka kartı kullanıyorlar. 2 haftadır kredi kartımı sadece 3-4 kez kullanabilip nakit seviyemi tabanlara vurdurdum böylece. Oldukça can sıkıcı bir durum.

Neyse efendim, tüketici hakları sınavını veren Hollanda'nın sokaklarında gezmeye devam ettim. Evdeki deterjan ve kimyasal eksikliğini karşılamak için Kruidvat isimli bir zincir mağazaya girdim. Nasıl da indirimli! Hemen kendime siyah çamaşırlar için sıvı deterjan, ve de Color Catcher isimli üründen aldım. Bu ürün el kadar bir kese içine konulmuş oksijen tozundan oluşuyor. Renk ayrımı yapmadan çamaşırlarınızı makinaya atıp yıkarken içlerine bu keseden bir adet atıyorsunuz, yıkama sırasında kesenin içindeki oksijen çamaşırlarınızı çok daha temiz yaparken, bir yandan da kesenin kendisi renk atan çamaşırların renklerini emerek diğer çamaşırlara geçmesini önlüyor. Siyah çarşaflarımla beyaz ve mavi havlularımı atıp 50 derecede yıkamama rağmen ürün gerçekten de işe yaradı ve herkes kendi renginde kaldı. Bu nedenle -ve burayı siyah çamaşırlar için özel deterjan alacak kadar "evim" olarak benimseyebildiğim için- güzel küçük mutluluklar yaşadım yine...

Utrecht'te saatler geçmiyordu adeta, gezdim de gezdim. Bisiklet insanı gerçekten köreltiyor şekerim. Yürüye yürüye, dükkanlara baka baka, banklarda otura otura gezmeyi ne kadar da özlemişim bu kısa zamanda. Bütün "canlı bölgelerde gezme" ihtiyaçlarımı giderip, gereken her şeyi alıp, üzerine bir de cebime para girmesini sağlayarak turumu tamamladım. Saat 21:00 civarı hava kararmaya başladığında 26 derece olan hava sıcaklığı bir anda 9-10 dereceye kadar düşüverdi. Bunun üzerine McDonald's'a sığınıp günün 4. öğününü yiyerek ısınıp, buluşma saatine kadar orada kaldım.

Saat 22:00'de Alman kızlarla buluşup, Fransızlar'ın grubunun katıldığı ve hedefi birkaç saat içinde 8-10 barı gezip tanıyıp, hepsinde içki içmek olan Pub Crawl aktivitesine ortadan daldık. Biletimiz olmadığı için içkileri kendimiz ödedik, ayrıca bileti olanlar bir shot içip dışarı çıkarken, bizim biraları ve şarapları içip bitirmeye zamanımız kalmadığından mekanlardan gizlice elimizde bardaklarla çıkıp sokaklarda içmeye devam ettik. Gecenin sonunda bardakları toplayıp çantama atarak evimdeki cam bardak eksikliğini de gidermiş oldum böylece! :)

Barların çok kalabalık olması nedeniyle Pub Crawl biraz sıkıcı geçti. Neyse ki önceden çok donuk olduklarını düşündüğüm Fransızlar'la oldukça iyi anlaştım ve güzel sohbet ettim. Ne yazık ki Türkiye'yi çok korkunç bir şekilde tanıyorlar ve Türkiye'den bahsederken dehşete düşmüş şekilde anlatıyorlar sağdan soldan duyduklarını. Bar gürültüsünde elimden geldiğince düzeltmeye çalıştım izlenimlerini ama, hadi hayırlısı diyorum.

Gecenin sonunda bisikletimle tek başıma eve döndüm. Artık hiç haritaya bakmadan ve kaybolmadan eve dönebildiğim için çok mutlu oluyorum...

Evde ise yeni sorunsallar gündemde. Ben taşındığımdan beri hiç temizlik yapılmadı ve bu nedenle yerler sokaklardan daha kirli, ortalıkta bir sürü minik sinek uçuşuyor. Ymek artıkları ve çamurlar had safhada. Ben bugün odamı temizleyip (çıkan toza inanamazsınız) çamaşırlarımı yıkamama rağmen ortak alanlar oldukça fena. Açık mutfağın koridorda olması nedeniyle koridorun yerleri hepten felaket halinde. Evin her yerine uyarı dolu notlar astım bu durumun üstesinden gelebilmek için, ancak temiz tutmak için önce temizlemek gerekiyor...

Bugüne gelince, yan odadaki odasından çıkmayan ve sürekli öksürüp tıksıran, kaba ve pis kılıklı Koreli çocukla evde hiç konuşmayarak ve birbirimizle karşılaşmamaya gayret ederek yalnız saatler geçiriyoruz. Nedense çocuğa çok fena kıl oluyorum ve geçinmeye gönlüm yok kesinlikle. Çamaşır makinasına da ayrı bi uyuzum. O kadar az suyla yıkıyor ki çamaşırları, ben o kadar suyla saçlarımı bile yıkayamam yani. Bütün çamaşırlar deterjanlı suyun yüzünü uzaktan görmüş bir şekilde ama asla suda çırpılmadan, üzerlerinde saç, toz ne varsa onlarla birlikte yıkanmış halde çıkıyorlar. 5 ayın sonunda her çamaşırım yumak yumak olmuş halde geri döneceğim korkarım ki, silkelesem de olmuyor çünkü. Neyse ki evde (evcil) hayvan yok...

Brunch öğünümü yine Ikea'da yedim. Bugün biraz daha yalnız ve sıkkınım haftanın geneline göre. Akşam için bir parkta bir doğumgünü kutlaması olacakmış, komşum Michael çağırmıştı, bakalım onunla bir şekilde haberleşebilir de plan yapabilirsem belki de ona katılırım. Yoksa 3 gün boş boş nasıl geçecek bilmiyorum. Gerçi bu akşam için de uzaktaki bir köyde bir parti planı ile yarın akşam için de Amsterdam'da kopmaca planları varmış insanların, ama tabiki de her şeyden en son benim haberim oluyor, o da kendi çabalarımla çırpına çırpına herkese tek tek sorduğum için.

Boş dediğime bakmayın aslında, şu blog'u yazmaya bile zor vakit buluyorum nedense. Hiçbir şey yapmadan zaman geçiyor sanki, bilemiyorum. Bu konuyu ayrıca tarışacağım ileride.

Ayrıca tartışacağım daha çok şey var aslında, yollarda aklıma sürekli bir şeyler geliyor ama blog başına oturunca unutuveriyorum. Neyse, plansız yaşamaya biraz alışsam hiç fena olmaz. İstanbul'da sürekli ve her gün "önümüzdeki 1 saat", "önümüzdeki 6 saat", "önümüzdeki 24 saat", "önümüzdeki 1 hafta" şeklinde planlar yapıp her saat kafamdaki bu planları güncellemek tam bir manyaklıktı zaten. Yine de burada da bu tür planlar yapmaktan kendimi alamıyorum. Kafam az boş kalmayagörsün, hemen ileriye yönelik plan yapıyor.

Evde oturacak bile olsam planlı olmalı, kafam "bu gece boyunca evde oturup sonra da uyuyacaksın" demeli resmen. Ne biçim bir hastalıktır bu bilmiyorum. Sanırım bu da tartışılması gereken ayrı bir konu.

Neyse efendim, Türkiye'de olanlara seller konusunda kolay gelsinder diliyorum. Umarım kimsenin başına kötü bir şey gelmez bu havalarda.

Dikkatli olun, görüşmek üzere.

Küçük Patlama

2009-09-11T03:01:00.000+03:00

An itibariyle (03:02 CET) evdeki yüksek volümlü konuşmalara patlamış ve insanları zorla yataklarına sokmuş bulunuyorum. Manyak Japon ve Koreli'den sonra başıma bi de bağırgan Bulgar ve boru sesli sevgilisi çıktı gece gece.

Bir de gerginlik gerginlik, bisiklette terleyip soğuk rüzgar yiyip her yerimi tutulttum sanırım, bir sürü ilaç aldım yatarken. Zaten son 8 saatimi sokakta 8 derece soğukta geçirdim, saçma saçma şeyler yaptım resmen. Salak Avrupalıların yarısından fazlası sokaklarda yazlık kıyafetle gezmekten hasta olmuş durumda. Umarım ben de bir hal olmam.

Şu an her şeye kafayı takmış durumdayım. En çok da görüşme taleplerimi takmayan insanlara. Ya ne kadar zormuş sesimi duyurmam, ne kadar da önemsenmiyormuşum Tanrım diyorum kendi kendime. Sanki burada zamanım dar değilmiş, sanki ülkemden 2500 km uzakta değilmişim gibi herkeste bir rehavet bana karşı. Yeter resmen.

Ne Türklerden ne başkasından hayır var bu dünyada. İnsanoğlu yalnız. Karar verdim, kendime internetten bir arkadaş bulup evinde kalmak üzere İtalya'ya gideceğim haberiniz olsun.

Amsterdam'da Vakit Geçirmece

2009-09-09T23:55:00.002+03:00

Alışma Süreci Devam Ederken Gezme Derdi...

Dün ve bugün sakin zamanlar geçirmeye devam ve gayret ettim. Genel olarak okulla haşır neşir olup gündüz zamanlarını harcarken, geceleri de bazen Türk buluşması gecesi yaparak, mümkün olduğunda da International Drink'lere katılarak geçiriyoruz.

Bu süreçte tek sıkıntım, birlikte olduğum yabancı öğrencilerin dinamik Erasmus ruhundan çok, daha ağırbaşlı ve inekçe bir tavır sergileyerek "kanalda şarap içme gecesi" benzeri ağır aktiviteler yapıyor olmaları. Zaten nasıl oluyor anlamıyorum, okul çıkışı herkeste bir eve gitme hevesi, millet dağılıveriyor. Ne dışarıda buluşup eğlenelim planları, ne şehirden çıkıp bir yerlere gidelim planları yok insanların. Artık ne de olsa Avrupa'dayız diye mi düşünüyorlar, yoksa içleri mi ölmüş bilemeyeceğim. Şimdilik tabloda bütün gezme eğlenme aktivitelerini Türkler ve Çinli arkadaşımız şeklindeki kadroyla gerçekleştireceğiz gibi görünüyor. Planda İtalya'lardan İspanya'lara kadar her yere gidilecek ama hadi hayırlısı...

Önceki gün derse benzetemediğim derslerime girdikten sonra sıkılıp eve geldiğimde 11. kat terasında oturmaya karar verdim. O sırada orada oturmakta ve "iş sonrası yorgunluk atma otu" içen iki genç komşumla tanıştım. Yabancı olduğumu öğrenince hayli ilgi gösterdiler ve uzun uzun muhabbet ettik güneşi batırana kadar. Sanırım hava çok kötü olduğunda ve canım çok sıkıldığında apartmanda kapılarını çalabileceğim birileri var artık. Üstelik bana Utrecht'in matematiksel olarak Hollanda'nın ortasında, eksenin tam sıfır noktasında olduğunu da söyleyen ilk insanlar onlardı. Bu şekilde zaman geçirdiğime ve yeni bilgiler edindiğime sevindim.

Dün de pek değişik bir şey olmadı diyebilirim, hava güzel olduğu için okula yine 40 dakika bisiklet sürerek gittiğim günlerden biriydi. Business Communications dersinin Amerikalı öğretmeniyle tanıştık ve birbirimizi tanıtmak üzerine bir ders geçirdik. Sonunda da saçma bir İngilizce testi olduk nedense. Genel olarak hoşlanmayarak çok sıkıldım ve sonunda da eve dönüp gece Poema'ya gittim kafa dağıtmaya, ancak orada da sarhoş olmaktan başka yapacak bir şey yoktu.

Bugün ise derslerimizden birinin bir parçası olan Excursion'lardan biri vardı. Yani keşif gezisi güya. Öğlen vakti bütün değişim öğrencileri olarak hızlı trenle Amsterdam'a gidildi ve bir acele Amsterdam Müzesi'ne girildi.

Amsterdam'da tren istasyonundan çıkıp meydana ilk adım attığımda "Aman Tanrım, burası aynı Eminönü!" diye haykırmaktan kendimi alamadım. Gerçekten de bütün şehir insan yoğunluğu ve sokak genişlikleri hariç olmak üzere İstanbul'u andırıyordu birçok noktada. Hatta daha sonra İstiklal Caddesi'ne benzeyen bir sokağında yürürken bir anda coğrafi ve görsel olarak aynı Galatasaray Lisesi'nin bulunduğu küçük meydana benzeyen kısmı görüp durumu idrak ettiğimde içim yine bir tuhaf oldu.

Müzedeki tur rehberi kadın müzedeki zilyon tane şey arasından sadece 4 tane tablonun önünde durup her tabloda Hollanda'nın 100'er yıllık bir gelişimini anlattı ve turu 1,5 saatte hiçbir şey görmemize fırsat kalmadan bitirtti. Öğretmenimiz de Amsterdam gezisinin böylece bittiğini duyurunca ben kıl olup müzeyi bireysel olarak gezmek için izin aldım ve bunun üzerine tekrardan beleş giriş yaparak Selin, Amy ve ben olarak müzeyi saatlerce talan ettik.

Müze konusunda tatmin olduktan sonra Yakut ile buluşup kendimizi Amsterdam sokaklarına atıp bol bol gezip fotoğraf çektik, meydan şovları yapan akrobatları izledik, falafel yedik, kahve içmeye gittik, bot turlarına katılmak üzere gişe görevlisiyle konuştuk ve pek yakında tekrar gidip bot turu yapmaya karar verdik. Ayrıca Red Light District'i de (evet street değil district, zira birçok sokaktan oluşuyor) gezmeyi ihmal etmedik 3 kız 1 erkek olarak. Tabi ki de burada paylaşamayacağım oldukça enteresan şeyler gördük. Sadece görmekle yetindiğimize emin olarak rahat olabilirsiniz :)

Amsterdam turumuzu alnımızın akıyla tamamlayıp yuvalarımıza döndük. Daha sonra bir fincan çay içmek üzere Selin'in hastane-yurt odasını ziyarete gittim 1 saatliğine. Yarın Hollandaca dersi için okula gideceğim. Bütün öğleden sonrayı da alışveriş günü sebebiyle merkezde geçirmeyi düşünüyorum. Böylece belki 1 haftadır arka tekerleği yamuk olan bisikletimi de servise verebilirim.

Kendimi ve fotoğrafları bir toparlayabilsem yeni resimleri de koyacağım köşeye, ayrıca gezi planlarına da hız vermeyi düşünüyorum önümüzdeki günlerde...

Durulma

2009-09-07T01:58:00.004+03:00

Hava bir anda durunca...

Bilen bilir, ben kozmik olaylara ve uzayın marifetlerine çok inanırım. Dolunayın insanlar üzerinde olumsuz etkisi bilimsel olarak kanıtlanmış durumda. Aynı şekilde lodos rüzgarının, kapalı ama yağmursuz havanın, hatta diğer gezegenlerin konumlarının insanlar, hatta belirli burçlar üzerindeki etkileri de gündemde olan konular arasında. Tabi ki her insana etki derecesi farklıdır ama, sanki birkaç gündür havada babamın "Eylül Çarpması" dediği o kasvetli ve üzücü hava vardı...

Bugün ise sanki bütün kötü enerji başka bir yere dağılmış, ülkenin üzerine huzur serpilmiş gibiydi. Ağır ağır hareket eden bulutlar ve esmeye üşenen rüzgar hepimizi mayıştırdı gün boyunca. Muhtemelen geçtiğimiz günlerin gerginliğinin yavaş yavaş üzerimden silinmesi ile birlikte vücudum kendini salıverdi ve bütün günü mıy mıy geçirdim.

Odamın şeklini değiştirdiğimden beri de huzurum arttı. Bugün IKEA'dan yeni bir çarşaf seti ile yeni bir kuş tüyü yastık aldım. Böylece daha rahat uyumayı hedefliyorum. Ayrıca odamın sıcaklığını düşürerek de gerilim seviyemi azalttım. Oda radyatörümü 24 derecede tutuyorum.

Havanın sürekli gri olması ve içimi bayması sorununa karşı ise pencereme, perdemin üzerine kocaman turkuaz-mavi bir havlu alıp mandalladım. Bu havlu hem en sevdiğim renkte, hem güzel bir gökyüzünü temsil ediyor, hem de sabahları beni uyandırmaya çalışan ani ışığın da önüne geçmiş olacak diye umuyorum. Yani kişiselleştiriyorum yaşadığım alanı, kendimle barışık hale getiriyorum. Bunları böyle küçük, ekonomik ve bir o kadar da tuhaf girişimlerle yapıyor olmamdan dolayı da kendime gülüyorum açıkçası... Pencereye hususi plaj havlusu satın alıp asmak, 1 metrekarelik masaya her şeyini sığdırmak, bulaşık saydığı plastik bardaklarını yıkayıp o masada serdiği el havlusunun üzerinde kurutmak... Minimalist yaşıyorum adeta, bu durum bende içinde küçük bir acıma içeren bir gülümsemeyle yansıyor kendime. Ara sıra kendime uzaktan bakıp, bazı şeylere gülümsemeye, bazılarına da kızmaya başladım. Bu şekilde kendime de söz geçirebiliyorum yeri geldiğinde, yeri geldiğinde de destek oluyorum kendime.

Büyümek böyle bir şey sanırım...

Akşam Selin ve Aylin'in uçakta tanıştığı Türk adamın işlettiği İtalyan restoranına giderek hem güzel bir yemek yemiş, hem de bir Türk'le daha hasret gidermiş olduk. Yol boyunca Memleketim şarkısı, İstiklal Marşı ve daha bir çok Türki şarkı söyledik bisiklet üzerinde bağıra bağıra, yemekten sonra ise ince belli bardakta çayı ve Türk kahvesini andık bol bol. Odada buluştuğumuzda dinlediğimiz TSM müzikleri ve "nereden rakı buluruz" muhabbetleri de cabası...

Daha 10 gün oldu ama bu kadar kısa zamanda bile neler özlenmiyor ki? Bazen aklıma gelen en ufak şeyler, ya da bazı şeylerden kafamda oluşan çağrışımlar bile bir anda içimi cız ettirmeye yetiyor adeta. Gece evimden çıkıp Bağdat Caddesi'ne yürümeyi, mutfağımda yemek yapmayı ve oturmayı, sigara içiyor diye Gizem'i de mutfak sandalyesinde dikip dedikodu yapmayı, Meriç'le anlamsız tartışmalara girmeyi bile özledim. Sanırım döndüğümde "daha Türk" davranacağım birçok konuda. Kahvaltıda sucuklu yumurta falan yiyip arkadaşlarımla tavla oynayacağım belki de. Burayı da çok özleyeceğime eminim ama düzenime dönmek beni mutlu edecek bunu da biliyorum...

Yemekten sonra her yer kapanınca Winkel van Sinkel meydanında evsizler (homeless diyoruz) gibi soğuk taşın üzerinde 13 derece havada uzunca bir süre oturup gelen geçeni izleyip, sesi çok güzel olan ve gitar çalan bir genci izledikten sonra bisikletlere atlayıp yurtlarımıza döndük. Bu aradA her zaman park ettiğim kanal üzerinde bisikletimin her iki farının birden koparılmak suretiyle çalınmış olması oldukça canımı sıktı. 3-5 Euro'luk şeyi ne yapacaksın onu anlamış değilim? Zaten kırmışsın çalarken, neresini nereye takacaksın, bula bula benimkini mi buldun falan dedim kendi kendime. Yenisini almayacağım, polis sorarsa da yeni çalındı diyeceğim. Neyse, şimdilik bisikletin kendisinin durduğuna şükrediyorum. Allah korusun çalınırsa onun da yenisini almam artık :)

Artık uyusam iyi olacak. Bu arada gündemde iki yeni karakter var, onlardan bahsetmek istiyorum. Biri dünkü partide tanıştığım, Boğaziçi Üniversitesi'nden Sera isimli, pek konuşkan vep şeker bir kız. Psikolojik danışmanlık okuyormuş, artık bir derdimiz olduğunda kapısını çalacağız burada :P Şaka bir yana, anlaşabileceğim bir Türk daha bulmuş olmanın sevinci içerisindeyim. Önümüzdeki zamanlarda ortamlar genişleyip kesiştikçe daha sık görüşeceğiz onunla diye umuyorum, zaten bugün de homeless şeklinde otururken kendisini yoldan geçerken görüp selamlaştım, Utrecht gerçekten küçük bir yer :)

İkincisi ise Bilmiyorum başlıklı bunalım yazıma, şaşırtıcı derecede uzun ve güzel bir yorum yazmış olan, tanımadığım için daha daha çok şaşırdığım Nazende isimli takipçim. İnsanın sesini duyurabiliyor, ayrıca bu sesi duyanların da bundan hoşlanıyor olması güzel bir şey... Nazende de 3 senedir yurt dışındaymış, o da benzer duygular yaşamış ve yaşamakta anlaşılan. Kendisine de bol şans diliyorum buradan tekrar. Onun zamanı daha uzun olduğundan işi biraz daha zor çünkü...

Evet, mayışık günümüzün sonuna geldik. Yarın yeni okul maceraları olacak yine. Umarım bundan sonra da sakin ve huzurlu geçer günler. Böylece kısa zamanda kendimi toparlayıp buraların tadını daha çok çıkarabilirim. Daha planda gezilecek, görülecek çok yer ve yapılacak çok şey var :)

Just Breathe

2009-09-06T13:47:00.000+03:00

Sadece nefes al...

Dün güne yine oldukça fena başlamıştım. Okul olmaması ve yine erkenden anlamsızca uyanmam nedeniyle gözümü açar açmaz aklımı oynatmaya başladım. Artık rutin hale gelen anneme telefon edip zırlama faslından sonra biraz toparlanır gibi oldum ve daha sonra hazırlanıp merkeze gitmek üzere Selin ve yurttan iki yabancı arkadaşıyla bisiklete atlayıp gezdik. Bu gezi süresince de yine içimde bir sıkıntı vardı açıkçası...

Daha sonra Meriç ile telefonda uzunca konuşma fırsatı yakaladım daha ilk defa. O andan itibaren biraz daha sakinlemeye başladım ve kendimi daha az yalnız hissettim. Utrecht'te gezip oturduğumuz cafede Selin ile sipariş ettiğimiz ve eti %100 çiğ ve buz gibi olarak gelen rosebeef sandviçi zorla pişirtip yedikten sonra, yine bisiklete atlayıp geze geze Beneluxlaan bölgesine
geldik.

Evimi göstermek üzere Selin'i apartmanımızın tepelerine çıkardım ve evi gezdirdim. Daha sonra Aylin de bize katılıp gördüğünde, aslında evimde hiçbir sorun olmadığı konusunda beni ikna ettiler. Odamı da gayet güzel bulduklarını söyleyince evle ilgili morallerim düzeldi büyük ölçüde.

Terasa çıktığımızda ise bulutlar aralanmış, gün batımı başlamıştı. Telefonumdan ne kadar damar Türk şarkısı (Deli Mavi, Gül Güzeli vb.) varsa açıp üçümüz oturarak "hey gidi bir rakı fasıl olsaydı da" şeklinde memleket özlemlerimizi dile getirerek durumu uzun uzun konuşmaya ve tartışmaya başladık. Konuşmalar sonucunda her şey açığa çıktı, yani aslında olan biten tek şey vardı. Geride kalan herkesi çok özlemiştim. Bazılarınızı ise çoktan da fazla...

Yoğunlukla oyalanmadığım günlerde hasretler üzerime çöküyor ve beni bunalıma sokuyordu. Yalnız uyanmaya, kimseye "günaydın" diyemeden uyanmaya, evde kimseyle konuşamamaya alışamamak da koymuştu ilk birkaç günde. Ayrıca otelin konforu, bir oda arkadaşı ve güneşli havalar da aranan şeylerdi.

Sonuç itibariyle Aybike'den aldığım tavsiyelerin de etkisiyle durumu kabullenip, özlem çektikçe ağlamanın normal bir şey olduğunu, ama bunun için canımı daha çok sıkıp bir de üzerine panik yapmamın yersiz olduğunu anladım. Sonuçta sadece 5 ay buradayım, hayatımda sadece 1 kez Erasmus deneyimi yaşayabilirim, ve beni öldürmeye yetecek kadar kötü şartlar yok burada. Öyle ya da böyle geçecek bu günler. O yüzden yapmak gereken tek bir şey var. Nefes almak, sadece nefes almak. Gerisi kendiliğinden gelecek...

***

Dün teras organizasyonundan sonra herkes evine dönüp akşamki "parti" için hazırlandı. 1 saatte yolları bulamayarak gittiğimiz evden bozma tuhaf mekanda, "öğrenci kulübü" adı altında saçma bir konseptte, gördüğüm en leş mekanlardan biri işletiliyordu. Mekanın kötülüğü hakkında fazla detay vemeyeceğim, zaten içerinin kalabalık, havasız ve sıcak konsepti yeterince iç bayıcıyken bir de verilen bardakların, yürünen yerlerin ve duvarların halinden bahsetmeye hiç gerek yok...

Neyse, genel olarak gürültülü ve hafiften saçmaca bir partiydi ama biz yine de Aylin'le bir sürü içip göbekler atıp dağıtmayı ihmal etmedik. Daha sonra saat 4 sularında mekandan çıktık ve güvenliklerin "sokakta gürültü yapmayın" diye bizi kovmalarının ardından çeşitli çabalarla bisikletleri sürmeyi başarıp evlere ulaştık. Biraz da bilgisayara baktıktan sonra 5:30 sularında rekor kırarak uyku ilacı almadan uyudum ve bugün yine bir rekor kırarak 12'de kalktım.

Evde yeteri kadar tembellik yaptım diye düşünüyorum, şimdi IKEA'ya gidip kendime bir set daha çarşaf takımı ve daha da rahat uyumamı sağlayacak bir yastık almam gerekiyor. Her yer saatin 5'inde kapanmasa (ki normalde zaten Pazar full kapalı, sadece bugün ayın ilk Pazar günü diye alışveriş günü var o nedenle açık) Utrecht merkezde zaman geçirirdim diye düşünüyorum ama neyse, muhtemelen akşam yine birileriyle buluşup oyalanacağız zaten.

Düzene yavaş yavaş ayak uydurmaya başlıyor gibiyim, bana şans dileyin, herkese selamlar...

Bilmiyorum... Hiç Bilemiyorum...

2009-09-05T10:31:00.001+03:00

Dün biraz daha sakin ve olumlu geçti sanmıştım. Sabah uyanıp kendimi okul yollarına atıp kaybola kaybola ve yağmura tutularak 1 saatte okulda varmama rağmen, yaptığım araştırmalar sonucu daha kötü durumlarda okula otobüsle de gidebileceğimi keşfetmiş olmam nedeniyle biraz rahatladım sanırım. Yine de sınıfta; dışı yağmurdan, içi terden sırılsıklam olmuş kıyafetlerle oturmak biraz can sıkıcıydı.

Dün sadece Hollanda Kültürü ve Hollandaca dersleri vardı. Kültür dersimiz, 2 haftada bir Çarşamba günleri ülkenin bir köşesine yapılacak geziler şeklinde yürüyecek. Sınav olarak bu gezilerle ilgili izlenimlerimizi belirten bir rapor oluşturacağız. Hollandaca (Flamanca) dersinde sadece en temel şeyleri öğreniyoruz. Kelimeleri Almanca'ya benzeyip, grameri biraz İngilizce'ye kaçsa da konuşması gerçekten çok zor görünüyor. Onun sınavı da sözlü mülakat şeklinde olacakmış.

Okulda başka bir gelişme olmazken, önceki gece içtiğim uyku ilacının ve sakinleştiricinin etkisinin sürdüğünü sanıyordum günüm sakin ve görece daha huzurlu geçtiği için. Ayrıca okulda Kanada'lı Nancy ile oldukça muhabbet ettik. Onun yanı sıra apartmanımda komşum olduğunu öğrendiğim Fransız Pierre ile de vakit geçirdik.

Akşam sağanak bastırıp, içim darlanmaya başlayıp, Zuilen'de yapılacak olan toplaşalım içelim organizasyonun yolu da gözümde büyüyünce, soluğu yan binada Selin ve Aylin'in yurdunda aldım. Selinler'in odası benimkinin 4, Aylin'inki ise tamı tamına 8 katı kadar. Oturduk ölçtük üşenmeyip. Odalarında buzdolabından ütüye her şey mevcut. Oldukça sıcak bir ortam ve çok güzel vakit geçiriyorlar. Banyoları falan öyle sağda solda konuşulduğu gibi kötü falan değil, her yer oldukça ferah ve yaşanılası durumda. İkisinin de birer oda arkadaşı var, mülayim tipli kızlar...

Gece orada oturup içimi huzurla doldurduktan sonra sağanak yağış altında 3 dakika içinde bisiklette sırılsıklam olarak evime döndüm. Uyumaya geçme aşamasına biraz alışmış olmalıyım ki, yine 1-2 saat önceden aldığım ilacın ve kulak tıkaçlarımın yardımıyla kolayca uyudum.

Sabah ise her şey daha korkunçtu... Gece gördüğüm saçma sapan ve gerilim rüyaların ardından (1:30'da uyumama rağmen) gözümü 07:30'da zınk diye açtım. Evde inanılmaz bir atraksyon vuku buluyordu. Sanırım ülkenin öbür ucundaki bir partiden gelenler duşa girip yemek falan yapıyordu ki oldukça gürültü vardı. Bir de gerilimden midir yoksa yatağın rahatsızlığından mıdır nedir bilmiyorum, sürekli boynum ve omuzlarım tutuk olarak uyanıyorum her sabah, ve her yerimin ağrı içinde olması canımı iyice sıkıyor.

Gözümü açtığım andan itibaren kalbim sıkışık ve gözlerim dolu dolu oluyor. Sanırım sığamıyorum bu küp odaya ve odadan başka hiçbir yerinde penceresi olmayan bu eve. Bugün havanın az bulutlu olması da beni kurtarmadı şimdilik. Gerçekten çok fena daralıyorum. Çok fena...

9:30'a kadar bir şekilde yatakta oyalanmayı başardım ve daha sonra "kalk" sinyallerine dayanamayıp evden çıkıp kendimi balkona attım. Keşke bunları balkondan yazabiliyor olsam... İnternetin kablolu olması bile içimi daraltıyor resmen...

Ve düşünüyorum... Sanırım yapamıyorum. Nedenini bilmiyorum, sonuçlarını hiç bilmiyorum ama sanırım olmayacak. Her günüme daralarak ve zırlayarak başlayarak kendimi toparlamam mümkün değil.

Aklıma sürekli yeni planlar geliyor. Mesela 10 gün içinde gerçekten de hiç dayanamayacak gibi olursam dönmeye karar vereceğim. Çünkü zaten sağlık durumum da kalmaya el vermeyecek artık. Gözlerimin altı simsiyah oldu resmen, günlerdir beni görenler "noluyoruz" oluyor. Eğer 10 güns onra dönersem Yeditepe'nin add/drop dönemine yetişip normal döneme başlama şansım olabilir. Artık hibesine bilmemnesine bakmayıp "gittim, gördüm, biraz da tatil yaptım" gözüyle bakabilirim sanırım.

Buraya kadar gelmişken geri dönmek de ayrıca çok fena koyacak orası zaten kesin de, eğer olur da okula dönemezsem bu sefer de bir şekilde çalışırım diye düşünüyorum. Yine de bir şeyleri başaramamış olmanın ağırlığı beni daha kötü yapabilir.

Bir diğer alternatif plan ise 1. blok sonuna kadar (16 Ekim falan) dayanıp, daha sonra 1 haftalık tatilde Türkiye'ye gelmek. Belki orada hasret giderir ve her şeyin bıraktığım gibi kaldığına ikna olursam, dönüş tarihim de yaklaşmış olacağı için geri dönüp sınavlarıma girip daha sonra bir hal çaresine bakabilirim. Mesela sınavlardan sonra bir hafta kadar derslere girip daha sonra Christmas'tan sonrasına kadar yine Türkiye'ye dönüp, dersleri bir şekilde uzaktan takip etmeye çalışıp tekrardan sınavlar için Ocak ayında geri dönebilirim. Ya da 2. blok derslerini komple sallayıp aldığım kredilerle yetinip ikinci dönemi dağıtabilirim de.

Tabi ki gönül ister en kısa zamanda buraya alışayım, düzenim yerine gelsin, hem gezeyim hem eğleneyim hem de derslerimi vereyim (tasarladığım "olması gereken" plan), ama şu aşamada nedense dayanamayacakmışım gibi geliyor. Gerçekten çok yoruluyorum ve herkesi, sahip olduğum her şeyi çok özlüyorum. Buradaki ben, ben değilim sanki.

Bilmiyorum... Her şey gerçekten çok karışık ve bir o kadar anlamsız geliyor. Yani bu kadar deli bunalım olmak için bir sebep olmadığına ikna etmeye çalışıyorum kendimi bir yandan, ama bir yandan da bilmiyorum, çok zorlanıyorum ve her şey, herkesin yokluğu çok fena çöküyor içime.

Off olmuyor, güzel yazılar yazamıyorum artık.

Üzgünüm.

Bunalım ve Kriz

2009-09-03T23:59:00.001+03:00

Koyu renk yok, italik yok, özen yok. Bugün gerçekten fenayım...

Bu sabah uyandığımdan beri de fenayım. Ne olup bitiyor bilmiyorum, belki havanın sürekli kapalı ve yağmurlu olmasından, belki 3x3x3 metre boyutunda küp bir odam olduğundan, belki tuvalete veya lavaboya gitmek için ayakkabılarımı giyip odadan çıkmam gerektiğinden, belki bir mutfağım olmadığından, belki de yakınımda kimsem olmadığından olabilir.

Uyanıp Bulgar arkadaşıma İstanbul'daki evimi ve yakınım olan insanları ne kadar özlediğimi anlatmamla başlayan göz dolmalarım ve bitmek bilmez kalp çarpıntılarım, öğleden sonra Centraal istasyonunda Yakut'la buluşup onu gördüğüm anda bir krize sebep oldu...

Yakut'a sarılıp zırıl zırıl ağlarken aklımdan tam olarak neler geçtiğini hiç bilmiyorum. Sadece çok rahatsızdım, ve ağlıyordum. Kızcağız ne yaptıysa olmadı, yürüdüğümüz oturduğumuz her yerde ağlamaya devam ettim. Tam 2 saat. Evet, hayatımda sayılı defa 2 saat hiç durmadan ağladım. Daha sonra çeşitli tesellilerle biraz sakinleşmeyi başardım ve uykum geldi gibi oldu. Ne yazık ki Utrecht'teki gezimiz bu krizime yardımcı olmayınca, 2 gündür kullandığım sarı kantaron haplarının üzerine bugün bir de Melantonin hapları ve kulak tıkaçları aldım, gece uykumun düzenlenmesi için. Daha sonra bölüm arkadaşlarımla buluşup geceyi Utrecht'te geçirdim ve biraz kafam dağıldı.

Yine de odama girdiğim andan beri, biranın ve ilaçların etkisiyle kafam hafif sarhoş gibi olsa da, kalbim hala daha yerinden fırlayacak gibi çarpıyor. Nedenini hala daha bilmiyorum.

Yarın da devam etmesi durumunda bir doktora görünmeyi düşünüyorum.
Bu arada bugünkü derslerim iptal olduğu için okulda sadece koordinatörle görüşmekle yetindim, yine de okul atmosferi bana oldukça güzel geldi. Ama eve gelince... Burada nedense içimi daraltan bir şey var sanki dün sabahtan beri, bilmiyorum. Korkuyla sıkıntı arası bir şey. Canımı bu kadar sıkmak için odamın kapalı penceresinden içeri fırtına dolması ve evin çok da fazla şey vaat etmemesi dışında neredeyse hiç sorunum yok gibi, ama bilmiyorum işte. Sadece kalbimi birisi sanki avucunun içinde sıkıyor ve bu yüzden gözlerim doluyor.

Birkaç gün içinde bunu aşmayı planlıyorum. Ama yarından sonra haftasonu olacak ve hava kötü olup da ben yalnız başıma bu odaya tıkılırsam başıma neler geleceğini hiç düşünemiyorum. Belki tanıdıklardan birinin evine kalmaya falan giderim, bilmiyorum.

Ayrıca Ekim ortasındaki 2 haftalık yarıyıl tatilimiz için 1 hafta Avrupa gezmesinin yanı sıra 1 hafta İstanbul ziyareti yapmayı da düşünüyorum. Belki şimdiden bilet alırsam içim biraz rahatlar ve daha sonra burasının çok güzel olduğuna karar verirsem iptal ettirebilirim, bilmiyorum.

Kafam oldukça karışık anlayacağınız. Bana hasret içermeyen sevgi ve destek dolu mesajlar atabilirsiniz. Keşke ben orada değil de hepiniz burada yanımda olsaydınız diye düşünüyorum.

Fazla merak etmeyin, daha kötü bir durumda olursam uygulamaya koyacağım acil planlarım var. Daha iyi haberlerle görüşmek üzere...

Off Ne Gün !

2009-09-02T21:48:00.000+03:00

Tatil gününde uyuyup dinlenip sonra da gezeceğim zannederken...

Saat henüz 22'ye geliyor ancak ben gecenin 2'si falan gibi hissediyorum. Gözlerimin altı simsiyah, kulaklarım kırmızı ve kaslarım ağrı içinde. Çok şükür hasta falan olmuyorum bu kadar yorgunluğa.

Bugün Utrecht merkezde kontrole gidişimiz tam bir fiyaskoyla sonuçlandı. Tren istasyonu ve ona bağlı alışveriş merkezi o kadar büyüktü ki, Beste ile birbirimizi bulmamız 1 saat falan sürdü. Aynı anda telefonlarımızın kontörleri de bitince güzel bir tablo oluştu. Sonunda buluşup TCL merkezine gittik, ancak yanımızda getirmemiz gereken evraklar olmadığı için bizi kabul etmediler. Bunun üzerine Beste'nin evine gittiğimizde o kendi belgesini buldu, ancak bu saat itibariyle ben hala daha kendi belgemi bulamadım. Sanırım göçmen bürosu adımı yanlış yazdığı için o formları da geri gönderdim, veya kaybettim. Bunu yarın keşfedebileceğim.

Saat 17'yi geçince Amsterdam programı mecburen yalan oldu. Bunun üzerine alışverişe gitmeye karar verdik ve Utrecht Centraal'e döndük. Alışveriş merkezi o kadar büyük ki, yürüye yürüye helak oldum. Ayrıca her yerde fast food'cular varken hiçbirinin oturma yeri olmaması ve insanların her şeyi yürüyerek yemeleri oldukça garip. İnsan bi stand, iki masa, üç sandalye koymaz mı? Koymamışlar. Her neyse. Saatin 8'ine kadar, bütün dükkanları kapatana kadar gezdikten ve gerekli şeyleri aldıktan sorna herkes evine geri döndü.

Sonuç olarak 4 saatlik uykuyla bütün günü geçirmiş ve 2 saat bisiklet sürmüş (ayaktaki saatler de cabası) bir insan olarak sinir sistemim başta olmak üzere bütün sistemlerim yorgun düşmüş bulunuyor. Bir süreyi internette geçirdikten sonra uyuyacağım. Aldığım 2 sarı kantaron hapı ve 2 kas gevşeticiyle rüya gibi bir gece geçirmeyi planlıyorum yatağımda :)

Umarım biraz daha rahat bir gece ve gün olur. Yarın okul var, yeni maceralarla görüşmek üzere...

Birinci Hafta, Üçüncü Adres

2009-09-02T10:27:00.002+03:00

Anlamsız şekilde uyanılan ilk gün...

1 saat kadar önce yeni odamda gözlerimi açtım. Buna hala inanamıyorum, zira geçtiğimiz iki günün yorgunluğu ve bu sabahın 5'ine kadar uyumamama neden olan parti olayı sonucunda 4-5 saat uyuyacağımı duysam herhalde dehşete düşerdim. Sanırım yerime alışmadığımdan, uykum yokmuşçasına gözlerimi açtım. Zaten sonrasında evde yaşanan trafiğin gürültüsü nedeniyle de uykuma devam edemedim. Yastığımı yıkadığım için küçük bir süs yastığında uyuyor olmam da bunu etkilemiş olabilir.

Geçen zamana gelince, Pazartesi günü klasik bir okulun ilk günü sendromu yaşandı, yani her şey çok heyecanlı ve kaos halindeydi. Otelden okula giderken yine kaybolur gibi olup geç kalmam da bu karışıklığı artırdı. Derslere başladığımızda öğretmenlerin çoğunun eğlenceli karakterler olduğunu fark ettim. Yine de ders süreleri çok uzun geldiği için sıkıcıydı ve programımda meydana gelen bir karışıklık nedeniyle görüşmem gereken danışmanımı da bulamadığımdan biraz canım sıkıldı. Ayrıca sınıftaki kimseyle konuşmayan kalabalık Fransız grubu da içimi bayıp, saat 5 olup sabahın 9'undan beri hiçbir şey yemediğimi fark edince tansiyonum düşük halde kendimi kampüste bulunan süpermarkete attım.

Mikrodalgada pişirilmeyi bekleyen birçok hazır yemek içinden kendime klasik bir spagetti bolonez seçip kasadan geçerek mikrodalgaya koydum. Ne yazık ki tam olarak nasıl pişirileceğini bilmediğimden ve Hollandaca pişirme talimatını okuyamadığımdan, yemeğin büyük kısmı yandı. Ben ise hırs meselesi yapıp bütün hepsini yedim. Yalnızdım ve başımın çaresine bakmaya çalışıyordum. Kendime ve yemeğe kızmak yerine olayı en acı ve yanık haliyle kabul etmek en iyisi olacaktı...

Daha sonra günün uykusuzluğu, yorgunluğu ve sinir gerginliğiyle bisikletime atlayıp, bu sefer kaybolmadan otele vardım, ve otelde son gecem olacak olması nedeniyle iyice bunalıma girdim. Yapılacak en iyi şeyin sarhoş olup uyumak olduğuna karar verince, oteldeki içecek otomatından bir bira alıp hızlıca içerek odaya çıktım ve kısa süre içinde, saat 7 civarı uyudum. Saat 10'da uyandığımda beni bir valiz, iki çanta ve altı tane torba bekliyordu. Gece gece hepsini boşaltıp baştan düzenleyip tekrar yerleştirdim ve ne kadar çok eşyam olduğuna hayret ettim. Resmen daha çok kış gelsin istemiyorum, o kadar kıyafeti üzerimde lahana gibi taşımak çok sıkıcı olacak.

Otelden ayrılma bunalımlarıma bu tür ek bunalımlar eklerken, hafta boyunca öğrenci yurtları ve evleri hakkında söylenen korkunç şeyleri tartışmak üzere geceyarısına doğru Selin ve Aylin ikilisinin odasına çıktım. Birlikte konuşup bilimum korku ve streslerimizi pekiştirdikten sonra uyuma kararı alındı.

Sabah son kahvaltımızı ederken oldukça hüzünlü ve bir o kadar da stresliydim. Daha sonra vakit geldi ve eşyaları indirip çıkışımızı yaptık. Yeni evimle ilgili adamla yaptığım görüşme sonucu saat 1'de
apartmanın önünde olmak konusunda anlaştık. Otelden çıkış saati 11 olduğu için bir süre oyalandıktan sonra, sırt çantamı bisikletim ile birlikte daha sonra almak üzere resepsiyona bırakıp; valizimi, çantamı ve torbalarımı yüklenip yollara düştüm. Zorlu bir yürüyüşün ardından otobüs durağını buldum ve beklemeye başladım. Şükür ki otelden evime direk giden 77 numaralı Connexxion otobüsü 10 dakika içinde geldi ve otobüse binme girişiminde bulundum. Girişim başarısız sonuçlandı, zira yolun yanlış tarafında beklediğim için karşıya geçmem gerekiyordu. Neyse deyip zar zor karşıya geçtim. Karşıda bir çeşit detaylı polis kontrolü gibi bir şey olduğundan, polisler bana otobüs durağında değil benzincide beklememi söyledi ve nihayet oradan otobüse binebildim.

Europalaan'a vardıktan sonra adamı tekrar aradım ve bana binayı tarif etti. Ayrıca en kısa zamanda orada olacağını söyledi. Binanın önüne gittim. 18 katlı, her katında 20 daire falan olan deli manyak bir binaydı resmen. Binalarda katların etrafını 360 derece dolanabileceğiniz kat balkonları var. Bu nedenle hava el verdikçe manzara süper oluyor, ayrıca ferah ferah bir yanı var kapalı ve soğuk havalarda bile. Asansörlerin çok eski ve yavaş olmasının verdiği korkutuculuk dışında bir sorun yok. Ayrıca site tarzında bir yerde ve 3 bloktan oluşuyor. Hal böyle olunca aklıma anında İstanbul'daki ilk evim olan İntaş'ın gelmesiyle içime darallar çöktü. Toplu konut binasının önünde adamı beklerken birçok defa telefon etmek zorunda kaldım. adam 1'deki randevuya ancak 2:15'te gelebildi.

Bu samimiyetsiz amcayla birlikte daireme çıkmak üzere asansöre bindik ve uzun bir yolculuğun ardından 12. kata ulaştık. Evin kapısı açılmak üzereyken beynime giden bütün damarlar kapanmış ve kafam uyuşmuştu... Sonunda o kapı açıldı ve ev göründü. İçeriyi kısaca turlayıp odamı gördüm. Odam pek büyük değildi, ama kötü de değildi. Ev genel olarak temiz. 5 odada 5 kişi yaşıyoruz toplamda. Bir adet duş odamız, bir adet tuvalet odamız, bir adet de çamaşır makinası + lavabo odamız var. Ortak alanda açık mutfak ve yemek masası, 2 adet mini buzdolabı mevcut.

Ve bir anda A odasından bir kız fırlıyor (Benim odam B numara) ... İngilizce konuştuğumu öğrendiğinde çok mutlu oluyor. Hemen Hollandalı mısın diye soruyor; Türk olduğumu duyunca önce şaşırıp daha sonra "Ben de Bulgar'ım, komşuyuz ne güzel" diye çok seviniyor. İşte o an günümün kurtulduğu andı sanırım. Adamla kontratı imzalayıp dımdızlak kalmak üzereyken, kız eşyalarımı odama taşımama ve eve alışmama oldukça yardım etti ve inanılmaz dost canlısı karşıladı beni.

Biraz soluklandıktan sonra otobüsle otele dönüp bisikletimi ve sırt çantamı alarak Mitland'a tamamen veda ettim. Dönüş yolu yaklaşık yarım saat sürdü. Eve gelip ikinci parti eşyalarımı yerleştirdikten sonra, bana "Ozzy" diyen Bulgar kızı Mira bana yardım etmeye devam etti ve otçu ve paspalötesi sevgilisi çocukla birlikte beni önce süpermarkete, sonra da evin hemen yanındaki IKEA'ya götürdüler. Marketten bilimum detarjan, temizlik malzemesi, sabun, dezenfektan, tuvalet kağıdı ve birkaç parça yiyecek aldım. IKEA'dan ise en ucuzlarından yastıklar, bir çarşaf takımı, yatak örtüsü, küçük bir çatal bıçak takımı, saklama kabı takımı, dolabın askısına asılan raf sistemi gibi odamda yaşamamı sağlayacak ihtiyaçlarımı alıp yorgun bir şekilde eve döndük. Mira gerçekten çok eğlenceli ve manyakça bir kız. İlk günümde beni çok güzel oyaladı ve bana çok yardımcı oldu. Ayrıca börek, baklava gibi Türk yemekleriyle ilgili muhabbetimiz de ayrıca komikti.

Artık odaya yerleşme vakti gelmişti. Yerlerden tavalara, masalardan rafara kadar her şeyi çamaşır suyuyla temizledikten sonra her şeyimi açıp düzgün bir şekilde yerleştirdim. Ne kadar da çok eşyam varmış hala hayret ediyorum. Yerleşmem 1 saatten fazla sürdü. Dönerken bunların bir kısmını atıp, bir kısmını da dönüşümden 1 ay önce Türkiye'ye kargolamayı düşünüyorum. Böylece dönüş yolunda bana zorluk çıkartmamış olurlar.

Sonuç itibariyle odama yerleştim ve evimi az da olsa benimsemeye başladım. Temiz olması ve evde temizlik manyağı bir çocuğun daha yaşaması da umut oldu benim için...

Bu sabaha gelince, erken kalkmanın ve yine yeni bir yerde olmanın etkisiyle oldukça hüzünlüyüm. Bunda havanın da etkisi var diye düşünüyorum, zira biraz güneş görsek her şey daha kolay olabilir. Ayrıca içimde anlamsız bir gerginlik var, ne zaman azıcık yalnız kalıyım, sanki havuza atılmak istenen bir kedi gibi geriye doğru tepiniyorum sanki Hollanda'da kalmamak için. Sürekli "geri döndüğümde..." ile başlayan düşünceler yaratıp, insanlarla kavuşma senaryoları yapıyorum kafamda.

1 hafta içinde her şeyin daha kolay olacağına ve zamanın çok daha hızlı geçmeye başlayacağına eminim, çünkü şu geçirdiğim 1 hafta sanki 1 ay gibi geldi bana. Buradaki hayatım az çok rayına girdiğinde her şey çok daha rahat olacak. Bu durum gerçekleşene kadar daha fazla hırpalanmamak için bugün bir eczaneye gidip bana Passiflora tarzında bir şey vermesini istemeyi planlıyorum. Bir sakinleyip kafamı toplasam zaten aklıma saçma sapan şeyler gelmeyecek.

Dün geceye gelince, saat 23:30'da evden tekrar çıkıp, bisikletle komşu yurt binası olan Beneluxlaan'a gidip birkaç insan topladıktan sonra Utrecht merkezdeki Poema'daki International Drink gecesine katıldık. Müziklerin berbat ve Almanların hareketlerinin abartı olması dışında pek bir problemimiz yoktu, bir hayli eğlendik diyebilirim. Saatin gece 3'ünde bisikletle dönüş yoluna çıkmak gibi atraksyonlara da artık alışsam iyi olur diye düşünüyorum.

Bugün öğleden sonra, ilk olarak Utrecht Hastanesi'ne gidip vize için gerekli sağlık kontrolünü yaptırıp, daha sonra da Yakut ile buluşmaya ve gezmeye Amsterdam'a gideceğim. İlerleyen zamanda her şey daha da güzel olacak eminim, sadece biraz zaman gerek.

Beni özleyin :)

Daha Fazla Utrecht!

2009-08-30T23:16:00.000+03:00

Otel sefasında sona yaklaşılırken...

Bugün saat 11’deki şehir turu buluşmasına saat 10’da uyanmak suretiyle zar zor yetiştim. 45 dakika içinde kahvaltıya inip, odaya çıkıp duş alıp giyinip bisikletime atladım ve şaşırtıcıdır ki kaybolmadan saat 11:10’da buluşma noktasına ulaştım.

Grubumuzun başında Hollanda’lı olup Utrecht’te yeni olan iki tane kız vardı. Pazar gününün ıssızlığı ve bütün dükkanların kapalılığı altında şehir merkezini dolandıktan ve içki içilip patlanılacak yerleri tanıdıktan sonra, krallığın sembolü olan Dom Tower’a tırmanmamız gerekiyordu. 110 metreden daha yüksek olan ve bilmemkaç bin basamakla çıkılan bu kule hakkında detaylı bilgiyi yan banda eklediğim bağlantıda ve çektiğim resimlerde bulabilirsiniz. Gerek yabancılarla, gerekse Türk üçlü olarak aramızda oldukça eğlenceli bir tur geçirdik. Bol bol fotoğraf çekip şebeklik yapmayı da ihmal etmedik. Kulede her 15 dakikada bir müzik, her saat başı ise saatin kaç olduğuna dair çan çalan sistem oldukça ilginçti. Tamamı taştan yapılmış ve merdivenleri ahşap olan bu kuledeki her biri yaklaşık 4 tonluk olan bir sürü dev çanın, kuleye zarar vermeyecek şekilde yüzlerce metre yüksekten kuleden ayrı olarak ahşap kazıklarla yeryüzüne oturtulmuş olması da ayrıca inanılmazdı. Kulenin en tepesi de inanılmaz heyecan vericiydi. Öyle ki, hava durumu el verse neredeyse bütün Hollanda’yı görmemize izin verecek gibiydi. Çevresinde 360 derece dolanıp manzaranın tadını çıkarıp yine bir sürü fotoğraf çekildikten sonra bir insan genişliğinde olan döner merdivenlerden aşağı indik. Eğer 30 kilo daha fazla olsaydım o merdivenlere sığmam tamamen imkansız olurdu. Aşağıda kulenin yanındaki turist noktasında, içine 5 Cent atıp kolunu çevirdiğinizde paranızı büküp, düzleştirip üzeine kulenin logosunu basarak onu hatıra parasına çeviren makina oldukça hoşuma gitti.

Dom Tower’ın yarattığı yorgunluktan sonra grubumuza kanal kenarında pancake ikram edildi. Deli gibi pancake ve diğer bilimum yağlı ve zararlı şeyleri yiyen bu Avrupalılar nasıl oluyor da hala bu kadar zayıf kalabiliyor anlamış değilim. Yine de bu durum koskoca peynirli pankeki lüpletmeme bir engel değil gerçi...

Daha sonra turumuza devam edip, ESN (Erasmus/Exchange Student Network) Utrecht bürosunu; Hollanda’da çalışmamızı sağlayabilecek UBN insan kaynakları ofisini, birkaç yeni mekanı daha gezdik grubumuzla. İş bulma ofisi, oturma iznimizi aldıktan sonra haftada bir gün kurabiye fabrikasında kurabiye kutulayarak günde 70 €, veya tekstil fabrikasında giysi katlayarak günde 50 € kazanabileceğimizi söyledi. Ayda 4 kere çalışsak deli para. Bu fabrikaların kutulama makinaları olmaması, kesilecek %30 gelir vergisi ve Hollanda’da maaşların yaşa göre değişmesi (18 yaşında bir çalışan 25 yaşındaki bir çalışandan %10 daha az maaş alıyor) ayrı birer şaşkınlık konusu oldu benim için. Gerçi maaşların haftalık olarak yatırılması oldukça hoştu. Bu konuda fizibilite çalışmaları devam edecek.

Daha sonra bizi akşamın 5’inde (hava saat 10 gibi kararıyor) Poema adlı yeraltı club’ına tıkıp hoşgeldiniz içkileri vererek kaynaşmamızı sağladılar. Burada da kapalı alanlarda sigara yasağı olduğunu ancak barların sigara odaları olduğunu da bu sırada öğrendim. Ayrıca ESN bürosundan ayrıldıktan 1 saat sonra fotoğraf makinemin yanımda olmadığını fark etmem ve oluşturulan telefon ağı sonunda bir takım liderinin fotoğraf makinemi alıp Poema’ya getirdiğini öğrenip onu orada teslim almam da ayrı bir macera konusu oldu.

Mekanda 2 saat kadar kalıp çeşitli insan gruplarıyla tanıştıktan sonra Finlandiyalılarla kanal cıvarında bir süre takıldıktan ve kültür paylaşımı yaptıktan sonra havanın aniden soğuk basması üzerine odalara dönmeye karar verdik.

Dönüş yolunda tabiki de kayboldum ancak bu sefer kaybolduğumu daha erken fark edip toplamda sadece 15 dakika yanlış yol boyunca gidip kendimi kurtardım.

Gün boyunca tuttuğumuz yurtların pisliği ve korkunçluğu gündeme damgasını vurduğu için içime oturanlar oturdu ve bunun baskısını azaltmak ve oteldeki sondan 2. gecemin tadını çıkarabilmek için küveti doldurup saatlerce köpüklerin içinde kaldım.

Doğru olduğunu sandığım programıma göre yarın saat 13’te okulda olmam gerekiyor. Bu nedenle otel kahvaltısından sonra tekrardan uyumayı düşünüyorum.

Azielaan’a çok az kaldı. Bu konuda oldukça stresliyim ve resmen her şeyin yolunda ve “temiz” gitmesi için dua ediyorum...

Utrecht'te 3. Gün

2009-08-29T23:57:00.000+03:00

Siz okumaktan, ben yazmaktan sıkılmazken...

(Alttaki ilk iki günün uzun yazısını okumayı unutmayın! :)

Bugün planladığım üzere otelde sakin zamanlar geçirdim. Güne kahvaltı ile başladık. Sabah sabah verilen kuru fasülye ve tabak tabak koyulan diri diri çiğ jambonlar dışında normal bir güzel otel kahvaltısıydı. Peynirden çok hamur işlerinin çeşidinin çokluğu öne çıktı. Ayrıca onların üzerine sürmek için de envai çeşit şey mevcut. Kahvaltıdan sonra internette biraz oyalanıp Daniel ile şehir merkezine yola çıktık. Zira alışveriş günüydü ve saat 17:30’a kadar zamanımız vardı.

İlk adresimiz küçük ebatlı bir IKEA dükkanına benzeyen Hema mağazası oldu. Ucuzluğuyla ünlü olduğu için alışverişe oradan başladık. Öncelikle bisikletteki yağmur sorununu çözmek gerekiyordu. Bunun için iki alternatif var. Birincisi, kafanızdan geçirdiğinizde bileklerinize kadar uzanan ve Türkçesinin çadır olduğunu öğrendiğim koni şeklinde bir yağmurluk giymek ve bisiklete binerken lunaparklardaki ballerinalar gibi gezmek. Benim dağ bisikletimin tekerlekleri buna elverişli olmadığı için ikinci opsiyonu seçmek düştü. İkinci opsiyon, normal montunuzun ve pantolonunuzun üzerine giyilen, dışı sentetik içi vinil kaplı, iki parçadan oluşan yağmurluk. Uygun bir fiyata bulup indirimli olarak ondan bir set aldım. Kullandığım ilk gün başıma gelecekleri çok merak ediyorum.

Daha sonra kimyasal ve kozmetik gereçleri almak üzere yine şehrin konusunda en ucuz yeri olan Etos’a girdik. Buradan da indirimde ne var ne yoksa sepete doldurduktan sonra şehir içinde yaya olarak turlamaya çıktık. Bundan önce benim bisikletimi park etmeye çalışırken yandaki bisiklete dokanıp, devirip, yetmezmiş gibi yanda bulunan 10 tane sıralı bisikleti de domino taşı gibi yıktığımı özellikle belirtmek isterim. Hepsini geri topladım sonra. Şehir turu sırasında acıkıp kendimize bir sürpriz yapmayarak yine McDonald’s’a gittik. Oturup gelen geçeni izleyip tura devam ettik, haftasonu nedeniyle Utrecht’te adeta İstiklal Caddesi kalabalığı vardı. Bu kadar insan bütün hafta evde oturup ne yapıyormuş merak ediyorum doğrusu. Yarın ESN grubu ile detaylı bir tur yapacağımdan, bugün sadece sağa sola bakıp güzel yerlerin resmini çekmekle yetindim. Her yer muhteşemdi. Ayrıca pazar kurulma günü olduğundan merkezde peynir, et, çiçek, giysi ve elektronik satan bir sürü stand vardı. Çiçekçide 60 (altmış)tane kırmızı gülün 5 (beş) Euro’dan satılması da ayrı bir dumur konusu kaldı benim için. Ancak mevsimi değil midir nedir, Hollanda’nın iki ikonundan biri olan laleleri, -aynı ikinci olan patateslerden henüz tatmamamdaki gibi- görmemek suretiyle şaşırmaya devam ettim.

Dönüş yolundan önce şehir kütüphanesine uğradık. Oldukça büyük olmasının yanı sıra kütüphane sözcüğünün akla getirdiği kasvetten oldukça uzak, cıvıl cıvıl bir mekandı. Tabi ki batılılar için okumak çok önemli. İçeride sürekli bir şeyler arayan, bulup okuyan, yetinmeyip fotokopisini yanına alan, üzerine bilgisayarda araştıran vızır vızır bir sürü insan vardı...

Daha sonra gıda ihtiyaçlarını karşılamak üzere buranın Carrefour’u sayılan Albert Heijn [Albırdhayn] marketlerinden birine girdik ve ben gece otel odasında yemek üzere hazır bardak çorba, meyve suyu ve su aldım. İlk defa 1,5 litresi € 0,65 kuruş olan SPA suyunu bulunca hemen aldım. Bu markette de oldukça indirim vardı. Elmanın kilosu 50 Cent olmuş. Tam kasalara ilerlerken ne göreyim? Hani Türkiye’de Eti Form falan marka, sunta olmayıp da tekerlek şeklinde olan mısır ve pirinç patlakları var ya benim bayılarak yediğim; bir reyon dolusu onlardan! Hem de adamlar boş durmamış; domatesli, peynirli, acılı, sadeli, et aromalı, bilmemneli bir sürü çeşidini üretmişler. Hemen domates çorbasına yakışır diye peynirli olanından edinip çıktım.

Dağ bisikletimin arkasında sepeti veya çantası olmadığı için torbaları bisikletin saplarına bağlamam sonucunda yol boyunca kaza ve poşetlerin tekerleklere sıkışması tehlikleri geçirdikten sonra otele vardık.

Akşam saatlerini otelin SPA bölümünde geçirmeyi uygun bulup kapalı havuza, jakuziye, saunaya ve buhar odasına girerek otelde yaşıyor olmanın tadına vardık. Pek yakında burayı mumla arayacağım gerçeği hafiften içime çökmeye başladıysa da, tadını çıkarmaya gayret ediyorum.

Bu arada sürekli biz diye yazıyorum çünkü Daniel ile henüz hiç arkadaşımız olmadığı ve aynı anda aynı şeyleri yapma ihtiyacı duyduğumuz için sürekli yapışık halde takılıyoruz iyi bir insan kendisi, matematik okuyor inekcan takılıyor biraz. Neyse, ben yarın şehir turu yaparken o da başka bir eyalete geçip uzay müzesi ziyareti yapacakmış. Bu vesileyle ayrılacağız.

Türkçe klavye problemi nedeniyle yazılarımı laptopımda yazıp internet problemi nedeniyle de flash disk’e atarak lobideki bilgisayarlardan blog’a aktarıyorum. Az sonra yazıyı da fotoğrafları da internete koyup huzura erdikten sonra uyuyacağım.

Yeni maceralarda buluşmak üzere :)